Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Innerlijke bevrijding, zelfbegrenzing en het dier als morele spiegel Van ritueel naar vergetelheid Twintig jaar geleden schreef ik over dieren, voedsel en innerlijke bevrijding. Teruglezend valt niet op hoe gedateerd die tekst is, maar hoe actueel. Niet omdat de omstandigheden hetzelfde zijn gebleven, maar omdat de spanning die toen al zichtbaar was, zich sindsdien heeft verdiept. De vraag die toen impliciet werd gesteld, klinkt vandaag luider dan ooit: wat bedoelen wij eigenlijk met vrijheid? Van oudsher was de relatie tussen mens, dier en voedsel ingebed in rituelen van dankbaarheid en bescheidenheid. Niet omdat mensen moreel verheven waren, maar omdat afhankelijkheid zichtbaar was. Het dier was geen abstract product, maar een levend wezen waarvan het leven voorafging aan de maaltijd. Die zichtbare afhankelijkheid werkte begrenzend. Vrijheid bestond niet uit onbeperkt nemen, maar uit weten wanneer iets te laten. Vooruitgang of vermomde afhankelijkheid Die begrenzing is grot...

Maakt een identiteit wel vrij? Vrijheid en onvrijheid horen bij elkaar. Dat klinkt paradoxaal, maar het is essentieel voor ethisch denken: zonder het kader van onvrijheid, de grenzen die we stellen, kan vrijheid geen betekenis hebben. Bij mensen zien we dit duidelijk: een pasgeboren baby kan nog niet kiezen en wordt ingebed in een systeem van zorg, regels en begeleiding, vooral op de schouders van de ouders. Ouders mogen in het begin bepalen hoe het kind wordt grootgebracht binnen redelijke grenzen en altijd met het oog op zijn welzijn. Later neemt de maatschappij stapje voor stapje de verantwoordelijkheid over via onderwijs en andere verplichtingen. De puber wordt langzaam autonoom, maar ook ingebed in het systeem, wat dat ook moge betekenen. Dit laat zien dat tijdelijke onvrijheid niet per se immoreel is; zij maakt deel uit van een systeem dat uiteindelijk vrijheid mogelijk maakt. Wij moeten ons bewust zijn dat iedereen neigingen heeft die hun oorsprong hebben in een ver verleden...

De eerlijkheid van de oude ongelijkheid Toen ik op het gymnasium Latijn en Grieks vertaalde, vond ik het vooral frustrerend en omslachtig. Tegenwoordig geniet ik veel meer van dezelfde teksten, nu ze met een paar klikken vindbaar zijn op internet. Maar wat me wél is bijgebleven van die klassieken - bij Horatius, Seneca, de Griekse tragedies - is de herkenning. Hun twijfels, verlangens, angsten. Hun intelligentie en wijsheid zijn niet anders dan de onze. Drieduizend jaar technologische vooruitgang heeft ons welvarender gemaakt, maar niet fundamenteel anders. Ook hun worsteling met ongelijkheid herken ik. Maar er is één cruciaal verschil: hun ongelijkheid was eerlijk in zijn oneerlijkheid. In de oudheid wist je waar je stond. Je werd geboren als slaaf of als vrije burger, als patriciër of als plebejer. Niemand deed alsof dit rechtvaardig was op basis van verdienste. Het systeem was expliciet, zichtbaar, onverholen onrechtvaardig. Een slaaf had geen illusie dat hij door hard werken c...

Over grenzen en eigenheid Als kind is het lichaam een instrument. Lenig, snel, zonder zelfbewustzijn. Kinderen meten zich met elkaar in rennen en klimmen en het lichaam doet wat nodig is. Niemand is groot of klein, aantrekkelijk of onaantrekkelijk. Het zijn gewoon kinderen die bewegen. Dan komt de puberteit. Het lichaam wordt bekeken, gemeten, vergeleken. En het contact met de andere sekse krijgt een nieuwe dimensie: niet langer andere kinderen, maar iets waarvoor je je moet verhouden, waarvoor je moet navigeren. Die spanning van: heb ik nu contact of niet? Waar ligt de grens? Het voelt alsof je in iemands aura stapt, onzeker of dat mag, of het wederzijds is. Die breuk tussen kindertijd en volwassenheid is universeel. Maar wat we ermee doen, verschilt. Grijze muizen en eigenzinnige ouderen Sommige volwassenen vallen niet op. Ze passen zich aan, volgen patronen, worden onderdeel van het geheel. Anderen blijven zichtbaar eigenzinnig en opvallend in hoe ze zich verhouden tot d...

Over loslaten, autonomie en de grenzen van verbinding Er komt een moment in elke relatie -of het nu gaat om vriendschap, liefde, familie of gewoon menselijke verbinding- waarbij je beseft dat je alles hebt gedaan wat in je macht ligt. Je hebt je best gedaan, je hebt je kwetsbaar opgesteld, je hebt geprobeerd te begrijpen en begrepen te worden. En dan kom je bij dat punt: het is nu aan de ander om van binnenuit te willen. Het oude spreekwoord "You can lead a horse to water, but you can't make it drink" krijgt dan ineens een heel persoonlijke betekenis. Je bent het water gaan halen, je hebt het paard naar de bron geleid, je hebt zelfs een mooie drinkbak neergezet. Maar drinken? Dat moet het paard zelf doen. De boodschap van loslaten Wanneer je dit punt bereikt, spreek je eigenlijk meerdere boodschappen uit, soms bewust, soms onbewust. "Ik respecteer je autonomie" Door te stoppen met duwen en trekken, erken je dat de ander een eigen wil heeft die je niet...

Over vrijheid, moraliteit en de zondebok Iedere tijd stelt opnieuw de vraag: wat is goed gedrag? Niet alleen voor jezelf, maar ook in het samenleven met anderen en in onze tijd steeds urgenter: in ons omgaan met dieren. Sommigen wijzen op religie als kompas, anderen op de wet, en weer anderen op het eigen gevoel. Maar de Duitse filosoof Immanuel Kant , die leefde aan het eind van de 18e eeuw, koos een andere route: hij vertrouwde op het menselijk verstand . Volgens hem moet je het juiste kunnen ontdekken met je eigen denken, los van traditie of persoonlijk belang. In deze blog verken ik hoe Kant dat bedoelde en wat zijn ideeën vandaag kunnen betekenen. Daarbij betrek ik het denken van René Girard (1923-2015), die liet zien hoe ons verlangen naar rust en controle soms ten koste gaat van een ander, wat mij betreft ook van dieren. Wat als we hun inzichten combineren? Wat is het juiste om te doen? Immanuel Kant (1724-1804) leefde in een tijd van grote veranderingen. Europa kende...

Maakt intrinsieke waarde van iets indruk? Filosofen spreken vaak over de intrinsieke waarde van de natuur, en terecht. Maar wanneer datzelfde begrip wordt ingezet door dierenrechtenactivisten -om te beweren dat we geen dieren moeten eten omdat ook een dier intrinsieke waarde heeft- dan werkt het volgens mij averechts. Sterker nog, ik vermoed dat Nederlandse ambtenaren van het ministerie van landbouw het begrip bewust hebben gekoppeld aan wetgeving rondom dierenwelzijn om juist de activisten rustig te houden. Dat is natuurlijk lastig te bewijzen, maar het patroon is herkenbaar. Morele concepten die oorspronkelijk bedoeld waren om tot de kern van ethische kwesties door te dringen, worden uiteindelijk ingezet om die kern juist te omzeilen. De verwatering van morele concepten Het begrip intrinsieke waarde heeft een rijke filosofische geschiedenis, van Kant's categorische imperatief tot moderne milieuethiek. Maar zodra het de beleidssfeer binnenkomt, krijgt het vaak een meer ins...

Hoe respectvolle relaties groeien In onze omgang met anderen speelt zich een subtiel spel af tussen twee fundamentele krachten: betrokkenheid en grensbewustzijn . Beide zijn essentieel voor respectvolle interactie en duurzame verbondenheid. Toch wordt deze dubbele beweging vaak onderschat, zeker in een tijd waarin polarisatie en snelle oordelen domineren. In deze tekst verken ik hoe voortdurende afstemming tussen betrokkenheid en het bewaken van grenzen niet alleen een sociale vaardigheid is, maar ook een diep menselijke deugd. Daarbij verbind ik dit inzicht met de klassieke filosofische oproep om te leven naar de deugd.   Respect als levende afstemming Respect is geen vaststaande handeling die je eenmaal aanleert en daarna automatisch toepast. Integendeel, respect vraagt om een voortdurende gevoeligheid voor de situatie, de ander en jezelf. Je zou kunnen zeggen: respect leeft in de kunst van afstemming . Vergelijk het met een dans: soms vraagt een ontmoeting om nab...

Wrijving, verwarring en verbondenheid bij aangeven van je grens Grenzen stellen in een relatie is iets fundamenteels. Het is geen afwijzing van de ander, maar juist een uitnodiging: “Ik wil in verbinding blijven, maar wel op een manier die ook voor mij klopt”. Toch is het opvallend hoe vaak die poging tot gelijkwaardigheid wordt beantwoord met een reactie die juist het tegenovergestelde doet: bagatelliseren, omkeren, negeren, slachtofferschap of machtsspelletjes. In plaats van samen zoeken naar balans, ontstaat er verwarring, verwijdering en soms zelfs zelftwijfel. Wat gebeurt er precies in die situaties en hoe kunnen we er anders mee omgaan? Drie richtingen helpen om het beter te begrijpen en er recht aan te doen. Benoemen zonder strijd of oordeel Een reactie op een gestelde grens die ongelijkwaardigheid bevestigt, is vaak dubbelzinnig: de woorden kunnen mild klinken, maar de toon, timing of blik zeggen iets anders. Juist dan is het belangrijk om te benoemen wat je ervaart, ...

Voorbij het woord ‘God’ God. Een woord dat zoveel oproept: verlangen, hoop, verwarring, verzet. Maar wat als God geen object is om te vinden, geen iemand om te volgen, maar het onuitsprekelijke waarin jijzelf verschijnt? Wat als God geen ander is?   Soms spreek je het uit. Zacht, met eerbied. Of juist hard, met twijfel. Soms vermijd je het. Soms zoek je het. Soms denk je dat je het gevonden hebt. Maar altijd blijft er iets buiten bereik. Tot je ziet: God is niet buiten je bereik, omdat God niet buiten je is. God is niet wat je kunt kennen. Niet wat je kunt bezitten. Niet wat je kunt bewijzen. Want God is geen iets . En jij bent geen iemand die apart staat. Wat je werkelijk bent, is nooit gescheiden geweest van wat mensen ‘God’ noemen. Het is dezelfde ruimte waarin alles verschijnt. Dezelfde stilte onder je gedachten. Dezelfde liefde die niets claimt, maar alles draagt. God is geen persoon. Maar ook geen ding. Geen doel. Geen overtuiging. ...

Respect en de erkenning van elkaars menselijkheid In een wereld waar macht, aanzien en prestatie vaak voorop staan, worden vriendelijkheid en evenwaardigheid soms ten onrechte gezien als zwakheden. Maar wellicht schuilt juist in deze ogenschijnlijk eenvoudige waarden een diepere wijsheid die vele filosofische tradities doorkruist, een inzicht dat kan leiden tot een effectievere aanpak van menselijke problemen en spanningen dan we doorgaans erkennen. De onderschatte kracht van vriendelijkheid "Niets zo effectief als vriendelijk zijn." Deze uitspraak bevat een waarheid die vele denkers door de eeuwen heen hebben onderkend. Vriendelijkheid wordt echter regelmatig overschaduwd door de menselijke neiging om te imponeren, om te bewijzen dat we sterker, slimmer of machtiger zijn dan anderen. Deze drang komt voort uit een fundamenteel misverstand over wat werkelijke kracht inhoudt. Confucius zag in zijn concept van "ren" (menselijkheid of goedheid) dat ware invloed ...

Waar ligt de grens? In het dagelijks leven maken we voortdurend gebruik van elkaar: we vragen om hulp, we werken samen, we geven en ontvangen. Maar wanneer slaat dit gebruik om in iets ongemakkelijks, iets wat schuurt? Wanneer gebruiken we de ander op een manier die niet meer vrij is? Die vraag raakt aan een grens waar filosofie en levenshouding elkaar ontmoeten. De ander als middel Immanuel Kant formuleerde het zo: behandel de ander nooit louter als middel , maar altijd ook als doel op zich. Je mag dus samenwerken of iets vragen, zolang je de ander blijft erkennen in zijn eigenheid en vrijheid . Zodra je over andermans grenzen gaat of zijn stem negeert, ontstaat er iets scheefs. Martin Buber maakt dat verschil voelbaar in zijn onderscheid tussen de ik–gij-relatie en de ik–het-relatie . In de eerste zie je de ander echt. In de tweede is hij of zij gereduceerd tot iets bruikbaars. Dat is soms functioneel nodig, maar wordt een probleem als het blijvend zo is. De stille kra...

De lichtheid en de last: humor, tragiek en overleving In de filmwereld van Joel en Ethan Coen treedt de kijker binnen in een universum waar hubris onvermijdelijk wordt bestraft en overmoed leidt tot ondergang. Een universum waarin de fundamentele boodschap lijkt te zijn: wie boven zijn macht grijpt, krijgt het zwaar te bezuren; wie het onderste uit de kan wil, krijgt het lid op zijn neus. Maar tussen deze donkere contouren van het menselijk bestaan schemert een subtielere wijsheid - degene die tijdig weet wanneer te stoppen, overleeft, al is het maar voorlopig. De kosmische grap Het oeuvre van de Coen Brothers valt te lezen als een reeks variaties op eenzelfde thema: de mens die worstelt met zijn plaats in een universum dat onverschillig staat tegenover zijn ambities en verlangens. Of het nu gaat om Jerry Lundegaard in "Fargo" die een ontvoeringsplan bedenkt dat jammerlijk uit de hand loopt, Llewyn Davis die tevergeefs streeft naar muzikaal succes in "Inside Llewyn Davi...

Oude mechanismen in een nieuwe tijd We leven in een tijd waarin religieuze macht grotendeels is verdampt, waarin toerisme en internet grenzen hebben vervaagd en waarin kennis ogenschijnlijk voor iedereen beschikbaar is. Op het eerste gezicht lijken de klassieke mechanismen van machtsverwording -censuur, nepotisme, dogma’s- achterhaald. Maar wie beter kijkt, ziet dat deze oude patronen niet verdwenen zijn, maar van gedaante zijn veranderd . Onder het oppervlak zijn ze springlevend, in een digitale, financiële en psychologische vermomming. Macht is geen zonde op zichzelf. Macht is het vermogen om iets te laten gebeuren, nodig voor bestuur, samenwerking, vooruitgang. Maar wanneer macht zichzelf gaat dienen in plaats van het gemeenschappelijk belang, ontstaat verwording . En dat gebeurt zelden van de ene op de andere dag. Verwording is meestal een proces van gewenning, vereenzaming en onaanspreekbaarheid met als stille katalysator: duur . Wie te lang aan de macht is, verliest scherpt...

Waarom vrouwen emotionele resonantie verlangen Mannen en vrouwen lijken vaak langs elkaar heen te communiceren wanneer het gaat om intimiteit. Veel mannen ervaren dat een erotische aanraking wordt toegelaten als een vorm van erkenning: een teken dat ze geaccepteerd en gewaardeerd worden. Vrouwen daarentegen verlangen doorgaans eerst naar een vorm van emotionele resonantie: een ervaring dat de ander hen werkelijk ziet, hoort en voelt, voordat zij erotisch contact toelaten. Kort gezegd: veel mannen zoeken in intimiteit een vorm van erkenning, terwijl veel vrouwen die erkenning eerst in gesprek en emotionele afstemming willen ervaren, voordat zij zich aan intimiteit overgeven. Dit verschil in invalshoek kan leiden tot misverstanden en zet hun relatie onder druk. Evolutionaire achtergrond Evolutionair gezien zijn deze verschillen niet vreemd. Voor mannen lag de reproductieve strategie eeuwenlang in het verspreiden van genen: fysieke toenadering bood directe bevestiging van vruchtbaar...