Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

De pijn bij onthechting Soms houdt een mens zich vast aan iets wat allang vervlogen is en lijdt daar hevig onder. Niet omdat hij niet weet dat het voorbij is, maar juist omdat hij het wel weet. In deze tekst beschrijf ik de paradox van existentieel verlangen, het onvermogen om los te laten en de weg van menselijke aanvaarding. Want wat betekent het om een leven te leven dat vraagt om te buigen voor het onomkeerbare? Een paradox van weten en niet-kunnen Er zijn momenten waarop een mens weet wat hij zou moeten doen -loslaten, aanvaarden, verder gaan- en het toch niet kan. Dat weten op rationeel niveau staat machteloos tegenover een innerlijk systeem dat weigert zich te voegen naar de logica van verlies. Het hart heeft zijn eigen wetten, traag en onwrikbaar. Wie rouwt om een verloren liefde, rouwt niet alleen om de ander, maar vaak ook om een deel van zichzelf dat zich met die ander verbonden wist. Deze paradox raakt de kern van de menselijke ervaring: het verschil tussen weten en ...

Liefde verloren, zelf hervonden Het verlies van een geliefde treft ons zelden alleen op het vlak van gemis. Wat vaak evenveel pijn doet, is het wegvallen van wie we waren in die liefde. De ander was niet alleen iemand die we liefhadden, maar ook iemand in wiens ogen we onszelf herkenden. Als die blik verdwijnt, vallen we stil, niet alleen vanwege de leegte, maar ook omdat een deel van onszelf zich daarin leek op te houden. De spiegel valt stuk Spiegelogie In de liefde spiegelen we onszelf voortdurend. We tonen wie we hopen te zijn, wie we durven zijn en soms ook wie we diep vanbinnen nooit dachten te kunnen zijn. Als de relatie eindigt, verdwijnen niet alleen de gedeelde momenten, maar ook die gedeelde betekenis. We blijven achter met vragen: Wie was ik zonder jou? Wie ben ik nu? Zo begint een ander soort rouw: een confrontatie met jezelf, met oude pijn, onvoltooide verlangens, schaduwzijden die zich ineens niet meer laten negeren. Jean Paul Satre stelt: “de mens is niet wat hij is en...

Hoe zorg ik dat ik in relatie blijf? De vrijheid om relaties aan te gaan en af te bouwen is de laatste decennia enorm toegenomen. Dat is prettig, maar soms ook ongemakkelijk want hoe worden we gewaardeerd? Ben ik nog in tel? Ook de ander zit met die vraag. Gaan we de ander steunen of juist onzeker maken om te voorkomen dat zij voor een ander kiest? Wie is zo sterk dat hij zich aan deze vragen kan onttrekken en zich kwetsbaar kan opstellen? Hoe zorg ik dat ik in relatie blijf? Wat kan ik doen en wat kan ik laten ? Yann Dall'Aglio is een Franstalige spreker op Ted.com die schrijft en spreekt over liefde in het digitale tijdperk. Via de observatie dat iedereen gewaardeerd en begeerd wil worden, komt hij aan het eind van zijn voordracht bij Ted.com tot de oproep tot tederheid en zelfspot om de liefde te redden uit dat economische getouwtrek met opschepperij en narcisme. "Op de vrije markt van de individuele verlangens, prijs ik me elke dag in de markt. Vandaar de angst van d...

De spiegel van verliefdheid Volgens de Spiegelogie, een stroming ontwikkeld door Willem de Ridder (1939-2022), is alles wat we zien en voelen een weerspiegeling van ons eigen bewustzijn. Wanneer we verliefd worden, worden we in feite verliefd op aspecten van onszelf die we in de ander herkennen. Deze gedachte doet denken aan de Griekse mythe van Narcissus, zij het met een belangrijke nuance. In de klassieke mythe wordt Narcissus verliefd op zijn eigen spiegelbeeld in het water, niet wetend dat het zijn eigen reflectie is. Hij kwijnt uiteindelijk weg in zijn obsessie. Hoewel Narcissus vaak wordt gezien als symbool voor ongezonde eigenliefde, kunnen we zijn verhaal ook anders interpreteren: als een zoektocht naar heelheid en verbinding, zij het op een onproductieve manier. De Spiegelogie biedt een gezondere kijk op deze zelfherkenning in anderen. Wanneer we verliefd worden, kunnen we dit zien als een kans om te ontdekken welke aspecten van onszelf we waarderen en willen ontwikkelen. De ...

Gemengde gevoelens bij het daten Wim de Jong is columnist in het Magazine van de Volkskrant. Al een paar jaar schrijft hij over de tanende liefde van zijn 10 jaar jongere vrouw. Nadat zij bij hem weg is gegaan heeft hij zijn worsteling met zijn liefdesverdriet op schrift gezet in het boek “De Oefenvijftiger”. De worsteling van Wim wordt met gemengde gevoelens ontvangen door zijn (vrouwelijke) collega’s. Op 19 september discussiëren de Jong en zijn collega Koole over De Oefenvijftiger bij Pauw & Witteman. Het leven van de vijftigplusman is niet eenvoudig, beweert Volkskrant-columnist Wim de Jong. Hij treurt over zijn verloren jeugd, twijfelt over gemiste kansen en kleedt zich als een cowboy. De Jong, zelf 54 jaar, schreef er een boek over: De Oefenvijftiger, belevenissen van een man in midlife . Wim de Jong moet niet zo zeuren, zegt Corine Koole. De schrijfster van onder meer Hoe mannen liefhebben vindt een klagende vijftigplusman erg onaantrekkelijk. De Jong zou zich beter b...