Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Eigenwaarde en vrijheid in relaties Er bestaat een merkwaardig fenomeen waarbij mensen moeite hebben met loslaten en verbinden in relaties. Zij lijden onder het afscheid nemen en lijken geen vertrouwen te hebben dat soortgelijke positieve ervaringen kunnen terugkeren. Dit raakt aan fundamentele aspecten van menselijke gehechtheid en de manier waarop we omgaan met verlies en onzekerheid. Deze mensen ervaren vaak wat psychologen "separatieangst" noemen: niet alleen de angst voor het daadwerkelijke verlies van de ander, maar ook voor het gevoel van leegte en onzekerheid dat daarbij hoort. Vroege ervaringen spelen hierin een grote rol. Als iemand in de kindertijd heeft geleerd dat beschikbaarheid van zorgfiguren (ouders) onvoorspelbaar was, kan dit leiden tot een diepgeworteld gevoel dat positieve verbindingen fragiel en tijdelijk zijn. Het brein ontwikkelt dan een soort "schaarste-mentaliteit" rond liefde en verbinding. Er mist een bodem van zelfliefde en zelfvertr...

De traagheid van het mogelijke Verandering is zelden een vloeiend proces. Zelfs wanneer de noodzaak overduidelijk is en de richting logisch lijkt, verlopen hervormingen traag, moeizaam en met onverklaarbare tegenzin. Dat is geen nieuw fenomeen. Niccolò Machiavelli, de Florentijnse denker uit de zestiende eeuw, doorzag dit mechanisme als geen ander. In Il Principe schrijft hij dat er “niets moeilijker, twijfelachtiger of gevaarlijker is dan het invoeren van een nieuwe orde”, omdat de hervormer “vijanden maakt van hen die van de oude orde profiteren, terwijl degenen die van de nieuwe orde kunnen profiteren slechts lauw zullen steunen, deels uit angst voor hun tegenstanders, deels uit ongeloof”. Wie iets wil veranderen, raakt dus niet alleen de belangen van mensen die iets te verliezen hebben, maar ook het vertrouwen van mensen die in principe iets te winnen hebben. Zelfs als de belofte van verbetering logisch is, ontstaat er een soort stroperige passiviteit. De traagheid van het mog...

Wat je verliest was nooit van jou Verlies voelt als minder. Een gebrek. Een gemis. Je had iets en nu niet meer. Maar wat als niets ooit van jou was? Wat als alles slechts kwam om te verschijnen, en te verdwijnen in dezelfde ruimte die jij bent? Verlies is dan geen breuk, maar beweging. Geen tekort, maar herinnering aan heelheid.     Je dacht dat het van jou was. Een geliefde. Een plek. Een rol. Een toekomst. En toen gleed het weg. Als zand tussen je vingers. Als een ademhaling die zich niet laat vasthouden. En het deed pijn. Dat doet het nog steeds. Maar kijk goed: wat precies ben je kwijt? De vorm? Het beeld? Of het verhaal? Want liefde verdwijnt niet. Echte nabijheid heeft geen plaats nodig, en geen tijd. Wat jij verloor was een uitdrukking van iets groters. En wat blijft is dat wat nooit van jou was, maar waarin jij rustte zonder het te bezitten. Verlies opent. Verlies breekt iets open dat al die tijd gesloten zat...

Waar ga je heen? We zeggen vaarwel, laten los, huilen misschien. Afscheid lijkt breuk, scheiding, verlies. Maar alleen wat je dacht te hebben kan verloren gaan. Wat je werkelijk bent kent geen afscheid. En wat je werkelijk liefhebt is nooit weg.     Je bent niet meer hier. Of toch wel? Je stem zwijgt, je hand verdwijnt, de deur valt zacht in het slot. En ik blijf achter met de gedachte dat je weg bent. Maar ben je dat? Wat verdwijnt is vorm. Lichaam. Geluid. Beweging. Wat blijft is stilte waarin jij nog altijd verschijnt zonder naam. Elke keer als ik je mis, ben jij weer even hier. Zonder terug te keren. Er is geen vertrek in het hart. Geen eindpunt in de ziel. Alleen verandering van verschijnen. Afscheid bestaat alleen wanneer ik geloof dat iets mij toebehoorde. Maar jij was nooit van mij. En ik was nooit van jou. We bewogen samen voor even, in de tijd. En nu beweegt het anders. Waar ga je heen als alles één...

Liefde verloren, zelf hervonden Het verlies van een geliefde treft ons zelden alleen op het vlak van gemis. Wat vaak evenveel pijn doet, is het wegvallen van wie we waren in die liefde. De ander was niet alleen iemand die we liefhadden, maar ook iemand in wiens ogen we onszelf herkenden. Als die blik verdwijnt, vallen we stil, niet alleen vanwege de leegte, maar ook omdat een deel van onszelf zich daarin leek op te houden. De spiegel valt stuk Spiegelogie In de liefde spiegelen we onszelf voortdurend. We tonen wie we hopen te zijn, wie we durven zijn en soms ook wie we diep vanbinnen nooit dachten te kunnen zijn. Als de relatie eindigt, verdwijnen niet alleen de gedeelde momenten, maar ook die gedeelde betekenis. We blijven achter met vragen: Wie was ik zonder jou? Wie ben ik nu? Zo begint een ander soort rouw: een confrontatie met jezelf, met oude pijn, onvoltooide verlangens, schaduwzijden die zich ineens niet meer laten negeren. Jean Paul Satre stelt: “de mens is niet wat hij is en...

Winners and losers Lance Armstrong was zo gebrand op het winnen van de Tour de France dat hij niet alleen zelf doping gebruikte, maar ook van zijn teammakkers eiste dat zij doping zouden gebruiken. Hij had sterke renners nodig om zelf te kunnen winnen. Hij werd als een held gezien door zeven tours te winnen, maar er wordt gezegd dat zijn activiteiten in charitatieve sector bedoeld waren om zijn gezicht enigszins te redden als hij betrapt zou worden. Helden van vroeger waren vaak criminelen. Piet Hein was een zeerover. Pakken wat je pakken kan was zijn devies, want “the winner takes all”. Het scheldwoord “loser” is naar horen zeggen een vaak gebruikt scheldwoord op het schoolplein. Van oudsher worden kinderen voorbereid op een competitie maatschappij, maar het is pas van recent dat kinderen elkaar proberen te pesten met het label verliezer. Vroeger probeerde je te winnen vanwege de eer en het voldane gevoel natuurlijk. Kinderen worden gestimuleerd om te sporten om overgewicht tegen te ...