Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Een pleidooi voor het moedig omarmen van wat ons beangstigt Angst is een natuurlijke emotie die we eerst moeten erkennen voordat we haar kunnen overstijgen. Als oeroud overlevingsmechanisme beschermt ze ons tegen werkelijke gevaren en houdt ze ons alert. Deze beschermende functie verdient ons respect - het heeft de mensheid immers door talloze gevaarlijke situaties geholpen. Maar zoals met veel beschermingsmechanismen kan angst ook doorslaan en ons tegenhouden waar we eigenlijk zouden moeten doorpakken. Het spreekwoord "wie bang is krijgt veel slagen" illustreert treffend hoe vermijding ons kan verzwakken. Hoe meer we situaties uit de weg gaan die ons angstig maken, hoe groter onze angst wordt. Het is een patroon dat zichzelf versterkt: elke vermeden situatie bevestigt ons gevoel dat we niet opgewassen zijn tegen de uitdaging. Maar dit patroon kunnen we doorbreken, beginnend met het accepteren dat angst er mag zijn. Deze acceptatie betekent niet dat we ons erdoor moeten late...

Zelfonderzoek Het is een vraag die mensen zich dagelijks stellen. Sommigen zelfs voortdurend. Wie de vraag aan Google stelt krijgt als eerste advertenties voor kinderboeken. Is het een onnozele vraag, alleen voor kinderen? Zou het een teken zijn van onvolwassenheid om jezelf zo’n simpele vraag te stellen? Natuurlijk niet, maar waarom houdt het zoeken naar een eenduidig antwoord ons dan zo vaak uit de slaap, die we zo nodig hebben? Het is duidelijk dat je jezelf eindeloos vragen kunt stellen. In dit essay daarom zo snel mogelijk antwoorden. Één van de meest bruikbare antwoorden, die voor velen een onverwachte, maar leerzame eyeopener kan zijn, is dat gevoelens elkaar kunnen afdekken. En dat kunnen er meer dan twee zijn. Wie het gevoel heeft dat hij niet bij zijn gevoel kan komen, maar dat er wel iets is, zou zichzelf vragen kunnen stellen. Dat zelfonderzoek kun je goed doen of halfslachtig. Je wordt soms niet zoveel wijzer wanneer je jezelf afvraagt “wat maakt dat ik mij onprettig voel?...

Voelen en/of verdoven David Berceli geeft in zijn boek TRE Trauma- en spanningsreducerende oefeninge n het voorbeeld van een soldaat die niet kon leven met heftige herinneringen. Een citaat. Een jonge soldaat die bij mij in therapie was had in zijn gevechtsperiode de gruwelijkste dingen gezien. Ik ontmoette hem ongeveer een jaar nadat hij was thuisgekomen, en op dat moment was hij suïcidaal. Hij kon niet meer leven met zijn herinneringen. Hij had de verschrikkingen in het echt maar één keer gezien (wat erg genoeg was), maar herhaalde de gruwelijke taferelen onophoudelijk in zijn hoofd. ‘Ik heb die beelden meer dan duizend keer gezien’, zei hij tegen me. Toen ik hem vroeg hoe zijn lichaam reageerde op die vreselijke herinneringen, zei hij iets wat mij diep inzicht verschafte. ‘Ik heb mijzelf verdoofd. Ik voel niets vanbinnen. Ik voel mezelf niet en ik voel geen contact met anderen. Ik ben helemaal alleen, vanbinnen en vanbuiten’. Ik vroeg hem of hij nog weleens gevoelens had, wat die...