Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Nachten van doen en laten Stel je de mens voor, duizenden jaren geleden, zonder lampen of elektriciteit. De nacht was lang, donker en vaak stil. Werken kon niet meer, jagen was gevaarlijk en reizen was onhandig. Wat overbleef, was het samenzijn. Je zat bij elkaar rond het vuur, vertelde verhalen, zong, of deelde de stilte. Of die uren prettig waren of pijnlijk, hing af van de manier waarop mensen met elkaar omgingen. Daar, in die lange nachten, werd wellevendheid belangrijk. Respect, humor en weten wanneer je iets moest doen en wanneer juist niet. Het verschil tussen een fijne nacht en een gespannen nacht zat in die balans van doen en laten. Ook in oude Indiase teksten zie je dat terug. Rond de tijd van de Kāmasūtra ontstond de leer van de vier levensdoelen, de puruṣārthas : dharma – leven met plicht en moraal, artha – zorgen voor welvaart en bestaanszekerheid, kāma – genieten van liefde en verlangens, mokṣa – zoeken naar bevrijding of verlichting. Die...

Eva Illouz over kwetsbaarheid als sociale valuta De Israëlisch-Franse sociologe Eva Illouz stelt een ongemakkelijke maar heldere diagnose: liefde is een spiegel van onze samenleving geworden. En wat we daarin zien, is niet per se fraai. Liefde doet pijn, niet omdat wij als individuen falen, maar omdat de structuur waarin we liefhebben fundamenteel veranderd is. In haar boek Waarom liefde pijn doet toont Illouz hoe de hedendaagse mens vrijer dan ooit is om zijn of haar liefdesleven vorm te geven. Maar die vrijheid heeft een prijs. Hieronder licht ik drie inzichten van Illouz uit, met speciale aandacht voor één daarvan: kwetsbaarheid als sociale valuta . 1. Liefde als markt In een wereld waarin alles verhandeld kan worden, is ook liefde onderdeel geworden van het economisch denken. We “kiezen” onze partners met een mengsel van verlangen, strategie en vergelijking. Datingapps maken dat zichtbaar: mensen worden voorgesteld als profielen, gesorteerd op afstand, uiterlijk en hobb...

Zo zijn onze manieren De titel komt uit een kinderliedje van minstens twee eeuwen terug. Tussen Keulen en Parijs ligt de weg naar Rome. Al wie met ons mee wil gaan die moet onze manieren verstaan. Zo zijn onze manieren zo zijn onze manieren zo zijn onze manieren, manieren zo zijn onze manieren! In die tijd leefden kinderen in een eigen sociale klasse, met omgangsvormen die vooral binnen die sociale klasse werden verstaan.  Wellevendheid was misschien vanzelfsprekend, erover spreken niet. Het woord wellevendheid doet wat oubollig aan. Het lijkt in onze taal tot de achtergrond verdrongen. Zou dat komen omdat iedereen wel weet hoe we met elkaar moeten omgaan of is het een tekens des tijds dat we soms het voor de hand liggende vergeten te benoemen? Wikipedia geeft de volgende definitie . Wellevendheid is een stelsel van manieren en gedragingen die waarborgen dat mensen met elkaar omgaan op een manier die maatschappelijk aanvaard is en die positief wordt gewaardeerd. Hoewel een vergrijp...

Het parlement omzeilen De PVV zou graag via een noodwet de Tweede en de Eerste Kamer willen omzeilen en de immigratiestroom sterk verkleinen. Een groot deel van haar achterban zou dit een passende manier van werken vinden voor een sterke leider. Ze vrezen de stroperigheid van onze rechtsstaat. Daarom nog eens op een rijtje wat een rechtsstaat is en waarom we misschien een Constitutioneel Hof zouden moeten hebben. Een rechtsstaat is een land waar iedereen, dus ook de overheid, zich aan de regels van de wet moet houden. Dit zorgt ervoor dat mensen eerlijk en veilig met elkaar kunnen samenleven. In een rechtsstaat zijn er duidelijke regels die ervoor zorgen dat niemand zomaar kan doen wat hij of zij wil. Kenmerken van een rechtsstaat De wet geldt voor iedereen Iedereen moet zich aan dezelfde regels houden, of je nu een gewone burger bent of in de regering werkt. Onafhankelijke rechters Als er een probleem of ruzie is, kunnen rechters besluiten wie gelijk heeft. Rechters zijn eerlijk en on...

Ben je met een psychische afwijking gelijk aan “normaal”? Evenwaardig… Als je mij wil helpen, probeer me dan niet te veranderen zodat ik in jouw wereld pas. Schenk me de waardigheid om mij te ontmoeten zoals ik ben. Erken dat we beiden even vreemd zijn voor elkaar, dat mijn bestaanswijze niet zomaar een beschadigde versie is van die van jou. Stel je veronderstellingen in een vraag. Vertel mij hoe ik kan omgaan met jou. Werk met mij om meer bruggen te slaan tussen ons. Jim Sinclair, man met autisme, 1992 Malou van Hintum is zelfstandig journalist en publicist. Ze werkt onder meer voor de Volkskrant en het Maandblad Geestelijke volksgezondheid. Ze schreef het boek Doe eens normaal – over zin en onzin van psychiatrische stoornissen . Malou van Hintum vindt dat we minder etiketten moeten plakken op mensen met psychische afwijkingen en zij is dan ook tegenstander van DSM-5. DSM is de manual met diagnoses van psychische afwijkingen die met elke uitgave meer gedetailleerd wordt...