Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Zes lessen om machtige ego’s te begrenzen Je leest de krant. Op de voorpagina staat een foto van een wereldleider met een glimlach die net iets te zelfverzekerd is. De kop eronder meldt dat zorgen uit eigen land én uit het buitenland “overtrokken” zijn. Ondertussen rollen de berichten over oorlogen, honger en klimaatdreigingen over je scherm. Het voelt alsof de mensen met de macht het gevaar niet wíllen zien en dat wij er weinig aan kunnen doen. Dat gevoel van machteloosheid is heel menselijk. En het is ook niet nieuw. Door de eeuwen heen hebben machtige figuren waarschuwingen genegeerd, vaak met rampzalige gevolgen. Romeinse keizers die slechte oogstrapporten negeerden, vorsten die dijken verwaarloosden, generaals of wereldleiders die weigerden zich terug te trekken of vrede te sluiten: de geschiedenis zit vol met zulke voorbeelden. Het patroon herhaalt zich, maar de reacties van gewone mensen daarop hebben ons ook iets geleerd. Wijsheid uit het verleden Zes denkers uit versc...

Oog om oog of tit for tat ? Evenwaardigheid is de sleutel tot samenwerking In de wereld van onderhandeling en samenwerking is er een breed spectrum aan strategieën ontwikkeld die bepalen hoe we reageren op de acties van onze tegenstanders. Twee bekende benaderingen zijn de "oog om oog, tand om tand" strategie en de meer verfijnde tit-for-tat methode, die beide een belangrijke rol spelen in hoe conflicten escaleren of juist de-escaleren. Tit for tat is een strategie waarbij je de actie van je tegenstander exact imiteert. De basis van tit-for-tat De tit-for-tat strategie is eenvoudig en effectief: begin met samenwerken, reageer altijd in gelijke mate op wat de ander doet, en schakel over naar samenwerking zodra de tegenpartij dat weer doet. Deze methode werd vooral bekend door Robert Axelrod, die in zijn invloedrijke werk The Evolution of Cooperation aantoonde hoe deze strategie in herhaalde interacties kan leiden tot langdurige samenwerking, zelfs in situaties die van nature ...

Een waarschuwing voor kwetsbare ouderen Het is van alle tijden: mensen die het op het geld voorzien hebben van dementerende ouderen. Auteur Philip Kooke heeft het met zijn vader zelf meegemaakt en schreef er een boek over om anderen te waarschuwen. Daar schrijft hij: Misbruik van dementerenden is dan ook een bijna perfect misdrijf. Het slachtoffer is namelijk meteen ook de kroongetuige. Van deze prooi heeft de dader in dit geval vrijwel niets te vrezen. De natuur doet vanzelf haar verwoestende werk. Het wrede wapen is: emotionele chantage. Het is een wapen dat voor onderzoekers naar misdrijven weinig sporen nalaat. Tot zover de site. Emotionele chantage betekent vaak dat de dementerende bang gemaakt wordt dat hij in steek zal worden gelaten wanneer deze niet meewerkt. Iemand met Alzheimer is vanwege het verlies van grip op de omgeving al bang en wordt zo doodsbang gemaakt. Hij kan niet meer verzinnen wie er nog voor hem zal zorgen en tot wie hij zich moet wenden en wie nog is te...

Eerlijkheid duurt het langst Jean-Pierre Geelen schrijft 20 juni in zijn TV-column in de Volkskrant over fraudeur Diederik Stapel. Het profiel over Stapel was het laatste van een tweeluik onder de titel ' De verzoeking '. Vorige week ging het over Keith Bakker, die andere zieleknijper die bezweek onder de druk van de roem. Ook toen ontbrak een factor die ook bij Stapel onbesproken bleef: de media. Want vette nieuwtjes als 'Van vlees eten word je hufterig' of 'Smerige straten leiden tot meer discriminatie' konden ook opbloeien door media die dergelijke nonsens bij bosjes publiceren. Kritiekloos. Natuurlijk: redacties kunnen onmogelijk elk proefschrift overdoen. Maar de gretigheid waarmee media (tv voorop) mediamieke (pseudo-)wetenschappers opvoeren, heeft de prestatiedruk alleen maar verhoogd. Hoe opzienbarender de quote, hoe welkomer de gast - Stapel weet er alles van. Rolf Dobelli schreef een boek over 52 denkfouten die je beter aan anderen kunt overlaten:...

Een ander ziek maken en houden om zelf aandacht te krijgen Nina Blom werd jarenlang door haar eigen moeder ziek gemaakt. Op het laatste moment greep een kinderarts in. Ze was toen veertien jaar, bijna vergiftigd door zware medicatie en kon niet meer lopen. In Eenvandaag een aangrijpende reportage. Nina’s moeder leed aan het Munchhausen by Proxy syndroom. Ze maakte haar kind ziek om zelf aandacht te krijgen van artsen. Dit fenomeen heet Munchhausen naar de fantast Baron von Munchhausen en “by Proxy” komt van de Engelse term die betekent “via een tussenpersoon”. In dit geval was Nina de tussenpersoon via wie de moeder aandacht wilde trekken. Op de site van Roos Boum vele antwoorden op de vraag hoe het kan dat een moeder haar kind zo misbruikt, bijvoorbeeld deze vraag. Waarom aandacht van medisch personeel? Een positieve ervaring (eventueel uit hun jeugd) met medisch personeel of hulpverleners, doet ze terugverlangen naar diezelfde positieve ervaring. Het is een intense behoefte om...