Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Arbeid, energie en liefde in balans De taal van levensenergie door de eeuwen heen Wanneer mensen spreken over relaties in termen van energie -iemand die je oplaadt of juist leegzuigt- gebruiken we woorden die een lange geschiedenis hebben. Eeuwenlang hebben mensen geprobeerd te begrijpen wat leven en vitaliteit is en telkens zochten ze daarvoor beelden in de techniek en kennis van hun tijd. Oeroude verhalen beginnen met adem  In Genesis vormt God de mens uit klei en blaast hem de levensadem in. In Indiase en Chinese tradities is er prana of chi : een subtiele kracht die stroomt door lichaam en kosmos. Adem is het eerste teken van leven, het verdwijnen ervan het teken van dood. De gedachte dat er iets onzichtbaars in ons stroomt dat leven mogelijk maakt, is zo oud als de mensheid zelf. De Grieken zochten filosofische taal  Plato sprak over de ziel ( psyche ) die het lichaam bezielt. Aristoteles introduceerde het begrip entelechie : de innerlijke kracht die een eikel ...

Over verlangen, verantwoordelijkheid en het grotere geheel Door de eeuwen heen hebben mensen gezocht naar hoopgevende verklaringen voor het bestaan. Uiteraard ging dat vaak gepaard met het schetsen van een beeld waarin het leven betekenisvol, rechtvaardig of zelfs bedoeld leek. Sommigen, zoals mevrouw Blavatsky en Neal Donald Walsh ( gesprekken met God ) of moderne channelaars, claimden directe toegang tot “hogere” kennis om de luisteraar een optimistisch antwoord te kunnen geven. Maar wat als zingeving niet ontstaat door onnavolgbare openbaring, maar door alledaagse afstemming? Wat als wijsheid niet schuilt in zekerheid, maar in de bereidheid tot luisteren: naar het leven, de natuur, naar de ander, naar het geheel? Veel filosofen herkennen de menselijke drang tot betekenis en troost, maar bieden tegelijk een behoedzame route: een ethiek van betrokkenheid zonder dogma, van hoop zonder illusie. Deze denkers nemen het verlangen serieus, maar temperen het met appèl op verantwoordelijkhe...

Waar ligt de grens? In het dagelijks leven maken we voortdurend gebruik van elkaar: we vragen om hulp, we werken samen, we geven en ontvangen. Maar wanneer slaat dit gebruik om in iets ongemakkelijks, iets wat schuurt? Wanneer gebruiken we de ander op een manier die niet meer vrij is? Die vraag raakt aan een grens waar filosofie en levenshouding elkaar ontmoeten. De ander als middel Immanuel Kant formuleerde het zo: behandel de ander nooit louter als middel , maar altijd ook als doel op zich. Je mag dus samenwerken of iets vragen, zolang je de ander blijft erkennen in zijn eigenheid en vrijheid . Zodra je over andermans grenzen gaat of zijn stem negeert, ontstaat er iets scheefs. Martin Buber maakt dat verschil voelbaar in zijn onderscheid tussen de ik–gij-relatie en de ik–het-relatie . In de eerste zie je de ander echt. In de tweede is hij of zij gereduceerd tot iets bruikbaars. Dat is soms functioneel nodig, maar wordt een probleem als het blijvend zo is. De stille kra...

Oordelen "We zien wel de splinter in andermans oog en merken de balk in het eigen oog niet op. Een vis is zich niet bewust van het water waarin het zwemt. Je ziet wat je wilt zien. We projecteren. Wat je zegt, ben je zelf". Het zijn uitdrukkingen waarmee we duidelijk willen maken dat we voorzichtig zouden moeten zijn met het doen van aannames, uitspraken en oordelen over de ander op basis van beperkte waarneming. Zijn we bereid onze inschatting bij te stellen wanneer er onverwachte informatie opduikt? Wat zien we als oorzaak en wat als gevolg bij het eigen en andermans gedrag? Wanneer een gevolg gunstig is hebben mensen de neiging de oorzaak te koppelen aan zichzelf en wanneer een gevolg ongunstig is, zoekt men de oorzaak vaker buiten zichzelf. Wanneer anderen last hebben van ons gedrag dan hangt het er vanaf hoe zij ons hun ongenoegen kenbaar maken of wij naar de klacht willen luisteren. Wanneer de ander zegt dat hij last van je heeft omdat je vervelend bent, dan protesteer ...