Verantwoordelijkheid zonder last
Schuld zonder dader Schuld voelt als ballast: een last op de borst, een knoop in het hoofd, een verhaal dat maar blijft herhalen dat jij niet oké bent. Maar in de ruimte van gewaarzijn is geen dader, geen slachtoffer. Er is alleen verschijnen en verdwijnen. Wat overblijft is verantwoordelijkheid, zonder veroordeling. Liefde, zonder straf. Iets in jou fluistert: je had het anders moeten doen. Beter. Voorzichtiger. Wijzer. Je kijkt terug en ziet fouten, tekortkomingen, soms schade. En het denken zegt: dat ben jij. Maar ben jij dat echt? Was jij dat, of gebeurde het zoals alles gebeurt? De gedachte ‘ik deed het’ komt later. De veroordeling ook. De straf is in je hoofd. Maar in werkelijkheid is geen dader aan te wijzen. Alleen een gebeurtenis. Een beweging. Wat blijft is pijn. En pijn vraagt om aanwezigheid. Niet om straf. Wat blijft is de ander. En de ander vraagt geen schuld, maar echtheid. Luister. Voel. Verantwoordelijkheid...