Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Samen werken en genieten In een tijdperk gekenmerkt door toenemende mondiale uitdagingen en crises, zoals klimaatverandering, armoede, pandemieën en politieke instabiliteit vereisen deze een gecoördineerde aanpak en een sterke samenwerking op mondiaal niveau. Hoewel individuen op verschillende manieren op deze kwesties kunnen reageren, is het de manier waarop we met elkaar communiceren die bepaalt of we elkaars standpunten kunnen begrijpen en oplossingen kunnen vinden die voor iedereen gunstig zijn. De paradox van individuele verantwoordelijkheid versus onverschilligheid Ieder individu heeft de mogelijkheid om verantwoordelijkheid te nemen en na te denken over wat hij of zij kan bijdragen aan het aanpakken van wereldwijde problemen. Sommigen kiezen ervoor om bewust duurzame keuzes te maken, zich in te zetten voor lokale gemeenschappen en zich bewust te zijn van de impact van hun levensstijl op de planeet. Deze individuen begrijpen dat kleine acties kunnen bijdragen aan grotere verander...

Op de toekomst voorbereid zijn "Het klimaatprobleem is groter dan ik, maar niet groter dan wij". Wat we uitstoten en wat we kunnen laten Stikstofuitstoot -in de vorm van ammoniak en andere reactieve stikstofverbindingen- kan worden verminderd. CO 2 uitstoten zullen we als levende wezens altijd blijven doen, maar het onnodige deel door ons consumptieve gedrag kan worden voorkomen en beëindigd. Door de lockdown wereldwijd als gevolg van de coronacrisis konden we ons levensgeluk eens bekijken onder omstandigheden die vrijwel iedereen in gelijke mate zeer beperkte bewegingsruimte gaven. Wat is belangrijk wanneer je niet weet of je binnenkort getroffen wordt door een mogelijk dodelijke ziekte? Individu en groep De een, die op de lange termijn denkt, windt zich op omdat weinigen zich druk lijken te maken over alarmerende trends als klimaatopwarming. De ander, die eveneens op de lange termijn denkt en inschat dat het allemaal zo'n vaart niet loopt, gaat over tot de ...

Een onbereikbaar romantisch ideaal Libido verschilt over culturen. Volgens onderzoek heeft bijna de helft van de Japanse meisjes en een kwart van de Japanse jongens geen zin in seks. In dit blog gaat het over de begeerte binnen langdurige relaties. De Chinezen wisten het al: wanneer een pas getrouwd stel een boon in een pot stopt voor elke keer dat ze seks hebben en na het eerste jaar er juist weer een boon uithaalt, dan zal de pot nooit leeg raken. Sara Berkeljon interviewt voor de Volkskrant psychologe Esther Perel over haar nieuwste boek. De boodschap van Esther Perel is dat het moderne romantische ideaal voor vrijwel niemand haalbaar is. We bevinden ons in een begeertecrisis . Perel: “Mijn boek gaat over stellen die van elkaar houden, maar elkaar niet of niet meer begeren. Dat is een taboe. Waar mensen zich vroeger schaamden voor hun seksleven, schamen ze zich nu voor het ontbreken daarvan. De crisis van het begeren bestaat overal waar het romantisch ideaal geldt. Het is een we...

Verslaafd aan werk? Waarom? Een citaat. Wat doet het nieuwe werken met onszelf? Met ons leven? Met de manier waarop we samenleven? De tijd voor hobby's, muziek, vrienden, familie, kunst, cultuur en sport slinkt in rap tempo. Nederlanders besteden steeds minder tijd aan huisgenoten, vrienden en familie. Niet alleen hebben we het drukker, het onderscheid tussen werk en vrije tijd vervaagt. Als 'manager van je eigen leven' ben je in principe altijd aan het werk, daarmee geholpen door je smartphone. En alsof dat nog niet genoeg is, heeft de flexibele mens - of deze nu in tijdelijke of vaste dienst is - minder het gevoel een zinvol onderdeel van een gemeenschap te zijn. Kerk, vereniging, partij en vakbond zijn al langer op hun retour. Nu brokkelt ook de laatste zuil van zekerheid, ons werk, in rap tempo af. Het gaat slecht met het 'ons' in Nederland. Aan deze maatschappelijke teloorgang ligt een hardnekkig mensbeeld ten grondslag. In dit mensbeeld worden zowel studen...

Hoogmoed is zonde De berichtgeving over de eurocrisis in Griekenland en de fraude door wetenschappers als Diederik Stapel doet denken aan de zeven hoofdzonden . Deze zijn hebzucht, afgunst, hoogmoed, luiheid, woede, wellust en vraatzucht. De Grieken zou je tegenwoordig zowel uitvinder als slachtoffer van de hoofdzonden kunnen noemen. Hoogmoed wordt als een van de ergste gezien, maar ook als de zonde die nooit lang kan duren. Wikipedia schrijft over hybris of hoogmoed het volgende. De hybris-gedachte is een typisch en veel voorkomend thema in het Griekse denken, dat in verschillende mythen, epen en tragedies en in de ethiek onder allerlei vormen naar voren treedt. De vermetele overmoed van een mens, die, in eigenwaan verstrikt en verblind, zich door niets of niemand een halt wenst te laten toeroepen en in zijn ongebreidelde heerszucht zelfs de hand slaat aan een door de goden vastgelegde wereldorde of tegen het lot, wordt door goddelijk ingrijpen meedogenloos afgestraft. Tot zover...

Vertrouwen komt te voet en flitst weg te paard Een gezonde economie is gebaseerd op gezond vertrouwen. Wie toelaat dat bedrijven, banken en overheden een ondoorzichtig beleid en handel mogen uitvoeren, kan wachten op fraude en misbruik. Vertrouwen komt te voet en flitst weg te paard. De volgende omstandigheden leiden tot problemen en een vertrouwenscrisis De internationale mogelijkheden van banken leiden tot flitskapitalisme: geld wordt bliksemsnel onttrokken aan de ene regio en uitgeleend of belegd in een andere regio, waar ook ter wereld. Werknemers en banken kunnen zich fiscaal daar vestigen waar maximaal belastingvoordeel valt te behalen. Er is de mogelijkheid om geld te verdienen aan de waardedaling van aandelen (optiestrategie die gericht is op het profiteren van een koersdaling). Banken hebben de mogelijkheid om goedkoop geld te lenen en duurder uit te lenen. Hiermee wordt een oneigenlijke stroom van oneigenlijke en tijdelijke waardevergroting aangejaagd. Banken hoeven...