Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Het ongemak van niet gelukkig zijn en hoop op iets echts We leven in een tijd van ongekende mogelijkheden. Nooit eerder hadden zoveel mensen zoveel vrijheid, comfort en keuzeruimte. En toch lijkt het lastig om in balans te blijven. We streven niet alleen naar een goed leven, maar ook naar méér leven. Meer ervaringen, meer betekenis, meer geluk. En wanneer dat geluk uitblijft, bekruipt ons het gevoel dat er iets mis is. Misschien is dat wel de paradox van onze tijd: dat de ruimte die we hebben om gelukkig te zijn, tegelijk een bron van ongemak is geworden. Het ongemak van niet gelukkig zijn In gesprekken hoor je het zelden hardop. Maar wie goed luistert, merkt het wel: het is voor veel mensen lastig om toe te geven dat ze zich níét gelukkig voelen. Niet dat ze ongelukkig zijn, maar er is iets tussenin: een gevoel van leegte, van ‘het zou beter moeten zijn’, van tekort zonder naam. Die aarzeling is begrijpelijk. Want wie geeft er graag toe dat het leven niet ‘klopt’, terwijl ...

Wim Sonneveld en de lichtheid van aardigheidjes In onze welvarende samenleving lijkt het paradoxaal: hoe meer het ons voor de wind gaat, hoe voorzichtiger we worden met het tonen van onze vreugde. We lopen door de straten met uitgestreken gezichten, glimlachen even geforceerd naar een ander in het openbaar vervoer en houden onze tevredenheid voor onszelf. Maar misschien is dat niet alleen bescheidenheid. Misschien zit er iets diepers onder: onze worsteling met wat Milan Kundera de "ondraaglijke lichtheid van het bestaan" noemde. Een miscommunicatie over wat licht bedoeld is en wat zwaar, gecombineerd met de angst voor jaloersheid en het isolerende effect van onverwachte vreugde. Het uitgestreken gezicht als emotionele verdediging In de publieke ruimte hanteren we een ongeschreven regel van emotionele neutraliteit. Het uitgestreken gezicht is niet alleen sociale hoffelijkheid, het is ook zelfbescherming. We houden onze innerlijke staat voor onszelf, uit angst voor ande...

Zelfonderzoek Het is een vraag die mensen zich dagelijks stellen. Sommigen zelfs voortdurend. Wie de vraag aan Google stelt krijgt als eerste advertenties voor kinderboeken. Is het een onnozele vraag, alleen voor kinderen? Zou het een teken zijn van onvolwassenheid om jezelf zo’n simpele vraag te stellen? Natuurlijk niet, maar waarom houdt het zoeken naar een eenduidig antwoord ons dan zo vaak uit de slaap, die we zo nodig hebben? Het is duidelijk dat je jezelf eindeloos vragen kunt stellen. In dit essay daarom zo snel mogelijk antwoorden. Één van de meest bruikbare antwoorden, die voor velen een onverwachte, maar leerzame eyeopener kan zijn, is dat gevoelens elkaar kunnen afdekken. En dat kunnen er meer dan twee zijn. Wie het gevoel heeft dat hij niet bij zijn gevoel kan komen, maar dat er wel iets is, zou zichzelf vragen kunnen stellen. Dat zelfonderzoek kun je goed doen of halfslachtig. Je wordt soms niet zoveel wijzer wanneer je jezelf afvraagt “wat maakt dat ik mij onprettig voel?...