Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

De cyclus van eenheid Er bestaat een patroon dat zich door alle lagen van het bestaan heen weeft: van het microscopische moment van conceptie tot de grootse verhalen van onze spirituele tradities. Het is de eeuwenoude dans van eenheid → scheiding → terugkeer . De biologische metafoor Het begint bij de conceptie: zaadcel en eicel versmelten tot één. In dat moment is er geen scheiding, alleen eenheid. De baby groeit in de baarmoeder, nog steeds verbonden, nog steeds één met de moeder. Dan volgen de scheidingen. Geboorte : de eerste grote loslating, de eerste adem alleen. Ego-ontwikkeling : het ontwaken van het "ik", het besef van gescheidenheid. Verliefdheid : de diepe drang om weer één te worden met een ander. Elk van deze momenten markeert een verdere individuatie, een diepere ervaring van afzondering. De rups en de vlinder Zoals de rups die een cocon weeft. Het dier kruipt over de aarde, zich al voedend met bladeren, gebonden aan het concrete, ...

Wat tijd niet is Stil de tijd Tijd lijkt vanzelfsprekend: we tellen haar, plannen met haar, leggen haar vast in herinneringen en agenda’s. Maar in de stilte van het nu, waar het denken even geen houvast heeft, blijkt tijd nergens te zijn. Wat overblijft is aanwezigheid en daarin is niets haastig.   Er is geen klok in je hart. Geen wijzer in je adem. Geen seconde in je voelen. En toch geloof je in tijd. Omdat het hoofd meet. Omdat de wereld vraagt. Maar in werkelijkheid is tijd nooit hier. Wat voorbij is bestaat als gedachte. Wat komt bestaat als verwachting. Maar jij bestaat alleen als dit. Zonder voor. Zonder na. Zonder haast. Wat je werkelijk bent kent geen snelheid, heeft geen begin gehad, en wacht nergens op. Het nu is geen moment. Het is geen punt tussen vroeger en straks. Het is open. Onmeetbaar. Stil. Zodra je stopt met zoeken naar wat was of zal zijn, verdwijnt de tijd en blijft alleen jij. Niet jij als verhaal, maar jij...

De kunst van intimiteit langzaam ontvouwen Intimiteit is een dans van verbinden en loslaten, een subtiele choreografie die bijzonder herkenbaar is voor wie demi-seksualiteit kent . Het is een proces waarbij elke stap even belangrijk is als de bestemming zelf. Niet uit angst, maar uit een diep respect voor ieders individuele ritme van nabijheid. Wanneer twee mensen elkaar ontmoeten, begint er een kwetsbaar proces van verkenning. Elk gedeeld verhaal, elke kwetsbare gedachte is als het optillen van een sluier. Die sluiers beschermen niet alleen, ze onthullen ook, laag voor laag, met wederzijdse instemming en verlangen. Liefde, seksualiteit en relaties zijn bronnen van geluk. En van ongeluk. Kun je de magie van de liefde in je relatie levend houden? Is er een manier om succesvol te daten? En kun je in een bestaande relatie de sleur doorbreken en weer opnieuw verliefd worden op je partner? Dat kan, via het pad van de Zeven Sluiers (Bruna) . Het bewust herhalen van verbinden en loslaten creë...

Wanneer filosofie film wordt Wat hebben een 19e-eeuwse Duitse filosoof en een Amerikaanse romantische komedie uit de jaren 90 met elkaar te maken? Op het eerste gezicht: niets. De een spreekt in profetische aforismen over de eeuwige terugkeer, wil dansen met chaos en schopt tegen alle gevestigde moraal. De ander laat een cynische weerman steeds opnieuw wakker worden op een suffe winterdag in Punxsutawney, een klein Amerikaans dorpje op het platteland. En toch: Groundhog Day is misschien wel de meest toegankelijke verbeelding van Friedrich Nietzsche’s diepste gedachte-experiment. De film dramatiseert wat bij Nietzsche klinkt als een existentiële beproeving: stel dat je je leven eindeloos zou moeten herhalen, elke handeling, elke vergissing, elke banaliteit. Zou je dat aankunnen? Zou je dat wíllen? Nietzsche stelde die vraag in de gedaante van een demoon die je ’s nachts wakker maakt. Ook Phil Connors wordt zo wakker, en hij blijft (als enige) wakker: gevangen in een tijdlus waari...

Grieks omdenken In haar boek Stil de tijd beschrijft Joke Hermsen hoe de Grieken aankeken tegen tijd. Ze zouden de toekomst niet zien als iets dat voor ons ligt, maar juist als iets dat achter ons ligt. “De toekomst duwt of dringt van achteren, en het volume en gewicht waarmee ze dat doet, zijn de mogelijkheden die nog voor ons in het verschiet liggen”. Plato beschreef al in zijn allegorie van " de grot " hoe de mensen vastgebonden gedwongen waren voor zich uit kijken naar de schaduwen van hunzelf die het vuur achter hun op de muur werpt en zich niet realiseren dat de werkelijkheid achter hen ligt. Ze denken dat ze naar de waarheid kijken en zien niet hoe zij die vertekenen in hun fantasie. Op de Griekse tempels staat te lezen “Ken jezelf”. Wie goed heeft opgelet hoe zijn gedrag in het verleden tot stand is gekomen kan redelijk goed voorspellen hoe hij in de toekomst zal handelen. Het woord “ projectie ” slaat hier op. Letterlijk betekent het voor je uit werpen. We zien ...

Wat zijn de wortels van onze haast? Veel mensen hebben een smartphone om niets te missen. Maar ondertussen missen ze wat er nu gebeurt, zie bijvoorbeeld deze video . De moderne Nederlander slaapt steeds minder, praat sneller en loopt harder. Hij eet onder het werken en werkt terwijl hij op vakantie is. Gelukkig worden we er niet van. In plaats daarvan neemt de onvrede over het gebrek aan tijd steeds kolossaler vormen aan. Stress en burn-out gelden als nieuwe volksziekten. Kinderen gaan zelfs gebukt onder een ADHD-epidemie. In zijn boek Neem de tijd overleven in de to go -maatschappij gaat Koen Haegens op zoek naar de wortels van onze haast. Geen genoegen nemend met de geijkte oplossingen, onderzoekt hij wat er met onze tijd is gebeurd. Wat is het verband tussen de tijdsdiscipline van de middeleeuwse kloosters en de 24-uurshectiek van Schiphol? Wat betekende de komst van de eerste wasmachine voor zijn grootouders op de boerderij? Hoe vrij beschikken wij in het liberale westen eigen...