Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

De symbolische waarde van The Fool De Tarotkaart The Fool wordt vaak gezien als het symbool van onschuld, spontaniteit en het onbekende. Maar achter zijn ogenschijnlijke zorgeloosheid schuilt een diepere wijsheid: de kunst van het leven in het moment, met een doordacht evenwicht tussen vrijheid en verantwoordelijkheid. Zijn houding weerspiegelt niet louter een naïeve sprong in het diepe, maar eerder een innerlijke voorbereiding die hem in staat stelt het onbekende tegemoet te treden zonder angst. Voorbereiding zonder forceren Een veelgeciteerde uitspraak van Laozi, " Doe het moeilijke terwijl het nog gemakkelijk is ", sluit naadloos aan bij de essentie van The Fool . Hij wacht niet passief af, maar cultiveert in kleine, onschuldige situaties de balans tussen nabijheid en afstand, spontaniteit en bedachtzaamheid. Op die manier kan hij zich vrij bewegen zonder roekeloosheid, want zijn vertrouwen is geworteld in ervaring. Deze houding voorkomt dat moeilijke situaties ontstaan, ...

Simone de Beauvoir over onvrije rolverwachtingen In de hedendaagse samenleving wordt de werkende vrouw voortdurend geconfronteerd met de uitdaging om verschillende rollen te vervullen: moeder, partner, werknemer en individu. Deze veelzijdigheid kan haar krachtig maken, maar legt haar ook onder immense druk. Het balanceren van al deze verantwoordelijkheden en verwachtingen vereist voortdurende aanpassing en flexibiliteit, maar het brengt ook risico’s met zich mee. In de bioscoopfilm en "erotische thriller" Babygirl (2024) wordt deze spanning verbeeld en gespeeld door de hoofdpersoon, Romy, die moet schakelen tussen haar rollen als moeder, echtgenote, CEO en minnares. Het biedt de kijker een indringend en onrustig portret van een ouder wordende vrouw die worstelt met de beklemmende complexiteit van deze rollen, maar tegelijkertijd illustreert het de gevaren van het negeren van de sociale en emotionele consequenties van deze keuzes. De Franse filosofe Simone de Beauvoir, in haa...

Waarom zo weinig mensen daar aandacht voor hebben In een wereld die draait om productiviteit en constante actie, lijkt het idee van ‘niet-doen’ voor velen vreemd of zelfs bedreigend. Toch is juist dit niet-doen een krachtig middel om vrijheid, aandacht en autonomie terug te winnen. Waarom begrijpen zo weinig mensen de boodschap dat laten net zo belangrijk is als doen ? En hoe kunnen we hen helpen het inzicht te verwerven en toe te passen dat niet doen iets anders is dan niets doen? De verslaving aan productiviteit We leven in een maatschappij waarin waarde wordt gekoppeld aan ‘bezig zijn’. Mensen voelen zich schuldig als ze niet productief zijn, alsof tijd zonder tastbaar resultaat verloren tijd is. Niet-doen voelt voor velen als tijdverspilling, terwijl het juist ruimte schept voor creativiteit, reflectie en inzicht. Het besef dat nietsdoen een fundamentele waarde kan hebben, druist in tegen het diepgewortelde idee dat controle en actie altijd de oplossing zijn. De macht van de a...

Oude wijsheid als kompas in een wereld die steeds sneller gaat We hoeven niet voortdurend in verbinding te zijn, we hoeven ons er alleen steeds opnieuw voor open te stellen. Wie leeft vanuit het idee dat hij altijd afgestemd moet zijn op zichzelf, raakt snel ontmoedigd. Wat in ons leeft is niet vast, maar beweegt: het trekt zich terug, komt tevoorschijn, verandert van kleur. Verbinding is dan ook geen bezit, maar een beweging. Een ritme van afstemmen en loslaten. Niet om perfect te worden, maar om wakker te blijven voor wat zich aandient, in onszelf en in de ander. De wijsheid van vertragen Ruedo de casino In het taoïsme leeft het inzicht dat alles zijn eigen ritme heeft. Niet alles hoeft aangeduwd, niet alles hoeft op tijd. Het water bereikt zijn bestemming niet ondanks zijn zachtheid, maar dankzij. Wu wei -het niet-doen- is geen passiviteit, maar een diepe vorm van afgestemde actie. Vanuit die optiek is het leven geen wedstrijd, maar een dans met wat zich aandient. Die gedachte staat...

Hoe brengen we een gesprek op metaniveau? Internet versie biedt ruimer kader Conflicten zijn een onvermijdelijk onderdeel van het menselijk bestaan. Ze ontstaan wanneer perspectieven botsen, belangen uiteenlopen of emoties hoog oplopen. Toch bieden conflicten ook een kans: een mogelijkheid om dieper inzicht te verkrijgen in onszelf, de ander en de wereld om ons heen. Het oplossen van geschillen vanuit een metaniveau –een niveau waarop we het conflict overstijgen en het grotere geheel proberen te zien– vraagt niet alleen om praktische methoden, maar ook om een filosofische houding. Grote denkers uit verschillende tradities kunnen ons helpen om deze benadering te verdiepen. Het geheel en de dynamiek van tegenstellingen Heraclitus, de Griekse filosoof van verandering, stelde dat tegenstellingen geen obstakels zijn, maar bouwstenen van harmonie: “Oorlog is de vader van alle dingen”. Een conflict is geen breuklijn, maar een dynamisch proces dat leidt tot groei. Door partijen uit te no...

De dreiging van autoritaire tendensen en de kracht van samenwerking De geschiedenis laat zien dat perioden van politieke en economische onzekerheid vaak vruchtbare grond bieden voor de opkomst van autoritaire en fascistische bewegingen. In de hedendaagse samenleving zien we opnieuw signalen van een groeiende tendens naar populisme, nationalisme en autoritarisme. De vraag die zich opdringt is of de democratische krachten in staat zullen zijn tijdig en effectief te reageren. Hoewel de tegenkrachten in potentie sterk genoeg zijn, blijft de waarschuwing actueel dat samenwerking niet vanzelf ontstaat. Vooral de rol van politieke ego’s en verdeeldheid binnen democratische bewegingen bemoeilijken een gecoördineerde reactie. Dit essay bespreekt hoe fascisme terrein wint, waarom democratische tegenkrachten vaak falen, en wat er nodig is om een effectieve samenwerking te realiseren. Hoe fascisme terrein wint Fascisme wint zelden in een stabiele samenleving. Het gedijt op crisis, onzekerhei...

Hoe een kleine politieke partij geen strategische stemmers verliest Mensen die strategisch stemmen doen iets tegelijk logisch en onlogisch. Logisch, omdat ze proberen te voorkomen dat hun stem “verloren” gaat. Onlogisch, omdat ze bewust kiezen voor een partij die hun overtuiging niet helemaal vertegenwoordigt. Daardoor is de verkiezingsuitslag vaak geen zuivere afspiegeling van wat er onder het volk leeft, maar eerder een weerslag van angst, slimme campagnes en de dynamiek van macht. Zelf geloof ik dat we uiteindelijk het meeste belang hebben bij stemmen vanuit overtuiging. Alleen dan ontstaat er een politiek landschap waarin de inhoud leidend is en niet alleen de calculatie. Maar ik zie ook het risico: wie stemt op een kleine partij die onvoldoende invloed weet te organiseren, draagt mogelijk bij aan versplintering. En dat opent de deur voor partijen die met een relatief klein aandeel aan stemmen toch de grootste worden en zo het voortouw mogen nemen ook al vertegenwoordigen ze inhou...

Wim Sonneveld en de lichtheid van aardigheidjes In onze welvarende samenleving lijkt het paradoxaal: hoe meer het ons voor de wind gaat, hoe voorzichtiger we worden met het tonen van onze vreugde. We lopen door de straten met uitgestreken gezichten, glimlachen even geforceerd naar een ander in het openbaar vervoer en houden onze tevredenheid voor onszelf. Maar misschien is dat niet alleen bescheidenheid. Misschien zit er iets diepers onder: onze worsteling met wat Milan Kundera de "ondraaglijke lichtheid van het bestaan" noemde. Een miscommunicatie over wat licht bedoeld is en wat zwaar, gecombineerd met de angst voor jaloersheid en het isolerende effect van onverwachte vreugde. Het uitgestreken gezicht als emotionele verdediging In de publieke ruimte hanteren we een ongeschreven regel van emotionele neutraliteit. Het uitgestreken gezicht is niet alleen sociale hoffelijkheid, het is ook zelfbescherming. We houden onze innerlijke staat voor onszelf, uit angst voor ande...

De paradox van loslaten en afstemming bij verlichting Verlichting is een concept dat door de eeuwen heen op verschillende manieren is beschreven, afhankelijk van cultuur, filosofie en religie. In veel spirituele tradities wordt verlichting gezien als het bereiken van een staat van bewustzijn waarin de individu het ego overstijgt en zich één voelt met het universum, de waarheid, of het goddelijke. Hoewel de benaderingen en interpretaties van verlichting variëren, is er één constante: het lijkt altijd een paradoxale toestand te zijn, een proces van zowel verkrijgen als loslaten, van zowel alles zijn als niets zijn. Verlichting is niet iets dat kan worden vastgehouden, het is geen eigendom, geen eindbestemming. Het is eerder een voortdurende oefening van afstemming, een zoektocht naar wat het niet is, door het loslaten van beperkende overtuigingen en het balanceren van verschillende aspecten van ons bestaan. De paradox van verlichting: alles en niets tegelijk De paradox van verlichting li...

Mensen indelen in typen of in aandachtsgebieden? Is een type een illusie? Al sinds mensenheugenis hebben mensen geprobeerd elkaar te typeren tot een overzichtelijk indeling in persoonlijkheden en karakters. Die beperkte indeling heeft voor- en nadelen. In dit essay een wat genuanceerder poging om een bijdrage te leveren aan zelfbespiegeling zodat we onze eigen motivaties onder ogen kunnen zien. Human Design is een systeem dat elementen van astrologie, de I Tjing, de Kabbala, het chakrasysteem en kwantumfysica combineert om inzicht te geven in iemands unieke energetische blauwdruk. Dat zijn mystieke of mysterieuze, maar ook onnavolgbare indelingsprincipes. Je kunt de vier hoofdtypen in Human Design ook herleiden tot hoe mensen omgaan met energie, grenzen en interactie met anderen. Manifestors kunnen symbool staan voor pure autonomie: zij initiëren zonder toestemming en trekken zich minder aan van de reacties van anderen. Generators zoeken verbinding via activiteit: hun energie ...