Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Liefde zonder last Veel mensen die op zoek zijn naar een partner dragen, vaak zonder het te weten, een subtiele wens met zich mee: dat de ander laat zien dat zij ertoe doen. Het is een begrijpelijk verlangen. Iedereen wil gezien en erkend worden. Toch ontstaat hierdoor in de beginfase van relaties een dynamiek die zelden wordt uitgesproken maar des te sterker wordt gevoeld. Het verborgen spanningsveld Het verlangen om bevestigd te worden kan onbewust veranderen in een impliciete opdracht voor de ander: “Laat mij voelen dat ik waardevol ben”. Hoewel niemand dit zo formuleert, wordt het toch door de ander opgepikt, via lichaamstaal, gedrag of een onderliggende spanning. De potentiële partner voelt dan een druk waarvoor hij of zij niet heeft gekozen. Dat gevoel van druk werkt vaak averechts. Niet omdat het verlangen verkeerd is, maar omdat het de relatie al voor de start onvrij maakt. Mensen willen een relatie gewoonlijk licht, nieuwsgierig en open beginnen. Een verborgen verwach...

De onmogelijke zoektocht naar het garantiebewijs Ken je dat, mensen die zichzelf voortdurend afkraken? Die bij elke fout meteen zeggen: "Zie je wel, ik ben gewoon niet goed genoeg"? Die complimenten wegwuiven en zich lijken te verschuilen achter een muur van zelfkritiek? Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze zichzelf straffen. Maar er zit vaak iets anders achter: een onbewuste strategie. Door zichzelf harder aan te pakken dan anderen zouden doen, proberen ze de pijn van externe kritiek voor te zijn. Het is een vorm van emotionele zelfbescherming. De valstrik van vooruitlopende zelfkritiek Er mogen zijn "Als ik mezelf al afkraak, kunnen anderen dat niet meer doen”, lijkt de gedachte. "Als ik al zeg dat ik waardeloos ben, dan kan niemand me meer teleurstellen door dat te bevestigen." Maar deze strategie houdt een gevaarlijke valkuil in. Door constant in die verdedigende houding te blijven, missen ze de kans om te ontdekken hoe de wereld hen werkelijk z...

Het belang van consent Het bedrijf LegalThings maakte een app om seksafspraken van te voren vast te leggen. Citaat van Margriet Oostveen uit de Volkskrant. “Hun app heet LegalFling. Het idee komt voort uit de #MeToo-discussie en het voornemen van de Zweedse regering om een zogeheten 'toestemmingsclausule' op te nemen in de wet: wie seks met iemand wil, heeft daar in Zweden vanaf komende zomer een expliciet 'ja' voor nodig. Zonder sta je er voortaan zwak wanneer iemand je van aanranding of erger beschuldigt”. Toen ik voor het eerst daarvan hoorde krabde ik achter mijn oren, moet dat nou zo expliciet? Maar in het licht van hoe pubers en ouderen (elk op hun eigen ongemakkelijke manier) met elkaar (niet) durven te spreken over wat ze wel en niet willen bij wel gewenste intimiteit vind ik de app bij nader inzien toch zo gek nog niet. Een voorbeeld dat mij te binnen schoot was een artikel waarin het seksuele gedrag tussen pubers werd besproken in het  uitgaansleven. Een...

Zelfdoding laat de nabestaanden achter met de vraag of zij iets hadden kunnen doen om het te voorkomen. De tragiek is vaak dat degene die voor de dood koos, niet langer kon leven met de onzekerheid of hij/zij er wel mocht zijn. Maar kun je wel onomstotelijk bewijzen dat een ander er mag zijn? En is dat wel aan een ander om dat bewijs te leveren? Het antwoord ligt niet alleen bij de omgeving. Aleid Truijens schrijft in de Volkskrant van 12 september over de zelfdoding van Joost Zwagerman en Lucas Woudstra, in 2013. Een citaat: “Joost en Lucas, de een 51 en de ander 24, hadden veel gemeen. Slimme, gevoelige, scherpziende mannen, opvliegend soms. Liefhebbers van film en muziek. Beiden waren er niet van overtuigd dat ze er mochten zijn. Van Lucas weet ik dat zeker, want hij schreef dat op en zijn vader citeert het, maar van Joost vrees ik het”. Treffend en emotioneel is ook: “Ik ben ook boos. Nu al, anderhalve dag na Joost Zwagermans dood, hoor ik van verschillende kanten woorden als '...