De eeuwige wederkeer en de kunst van het spelen
Wanneer filosofie film wordt Wat hebben een 19e-eeuwse Duitse filosoof en een Amerikaanse romantische komedie uit de jaren 90 met elkaar te maken? Op het eerste gezicht: niets. De een spreekt in profetische aforismen over de eeuwige terugkeer, wil dansen met chaos en schopt tegen alle gevestigde moraal. De ander laat een cynische weerman steeds opnieuw wakker worden op een suffe winterdag in Punxsutawney, een klein Amerikaans dorpje op het platteland. En toch: Groundhog Day is misschien wel de meest toegankelijke verbeelding van Friedrich Nietzsche’s diepste gedachte-experiment. De film dramatiseert wat bij Nietzsche klinkt als een existentiële beproeving: stel dat je je leven eindeloos zou moeten herhalen, elke handeling, elke vergissing, elke banaliteit. Zou je dat aankunnen? Zou je dat wíllen? Nietzsche stelde die vraag in de gedaante van een demoon die je ’s nachts wakker maakt. Ook Phil Connors wordt zo wakker, en hij blijft (als enige) wakker: gevangen in een tijdlus waari...