Het leven als een processie en dans

De Springprocessie als metafoor voor het leven

Twee dansers

De Processie van Echternach is een katholieke optocht. Al sinds de middeleeuwen trekt hij elk jaar op de dinsdag na Pinksteren door de Luxemburgse stad Echternach. De deelnemers zijn met witte zakdoeken aan elkaar verbonden. Ze springen op de maat van de processiemars naar voren, afwisselend op hun linker- en rechtervoet. Vroeger was het ritme drie stappen vooruit en twee terug. Dat gaf zoveel chaos dat het in 1947 is afgeschaft. De optocht heet ook wel de Springprocessie of Dansprocessie.

Het oude ritme is een mooie metafoor voor het leven. Wie verzucht niet weleens dat elke beslissing en elke inspanning twee stappen vooruit en één terug oplevert?

De katholieke kerk legt zelden uit waarom haar rituelen zijn zoals ze zijn. Misschien is de processie nooit als metafoor voor het leven bedoeld. Toch helpt het beeld om te aanvaarden dat verbeteringen in het leven traag gaan.

Hoe je het beeld beleeft, hangt ervan af of je een optimist of een pessimist bent. Ben je blij dat er netto vooruitgang is? Of baal je ervan dat alles zo zinloos langzaam lijkt te gaan? Echternach koos in 1947 een derde weg: het terugstappen verdween, het springen bleef.

Wie terugkijkt op zijn leven, ziet in de schijnbare chaos vaak toch een lijn. Meditatie is een manier om meer in contact te komen met je eigen wijsheid. Dat kan in stilte, maar ook in beweging. Sommigen zoeken zichzelf in dans. Een voorbeeld zijn de Vijf Ritmes van Gabrielle Roth: een bewegingsmeditatie voor iedereen die van dansen houdt. De ritmes vloeiend, staccato, chaos, lyrisch en stilte vormen samen een golfbeweging (de 'wave'). Volgens Roth werkt die helend voor lichaam, geest, hart en ziel. De ritmes nodigen je uit om in beweging te komen, naar je lichaam te luisteren en je natuurlijke stroom en expressie te (her)ontdekken.

Een anonieme deelnemer aan de lessen van Thea Spanjer, een Nederlandse danslerares in de traditie van Roth, schreef in gezondNU over de Vijf Ritmes:

Niemand danst mijzelf zo goed als ik.
Ik weet niet of ik nu de dans dans, of dat de dans mij danst.

[…]

Kortom, mijn nieuwsgierigheid heeft het gewonnen van mijn angst. Met als uitgangspunt: als iets zoveel in mij los kan maken, heb ik er vast iets te leren. En dus heb ik me bij Thea aangemeld voor de cursus. Om voorbij de angst te gaan – en voorbij de overtuiging dat ik niet zou kunnen dansen. En daarmee veranderde er veel. Kwam er ruimte voor plezier. Om echt te genieten van de dans, van de andere dansers, van mezelf, van het leven!

En niet alleen het plezier is aangeraakt in de dans. Hoe meer ik dans, hoe meer ik in contact kom met mijn liefde, passie, woede, verdriet, sensualiteit, kracht en openheid. Raak ik ontroerd van de schoonheid in mezelf en in anderen. Zie ik wie ik in essentie ben. Leer ik leven vanuit een open hart, helemaal in contact met wat nu ís. En kan ik glimlachen als datzelfde hart weer even dichtslaat. Dát is voor mij dansend door het leven gaan.

Dansen in Zijn is voor mij helemaal in contact zijn met wat is. Wat er ook verschijnt, fijn of niet-fijn. Zolang het er helemaal mag zijn in de dans, krijgt het de ruimte om te veranderen, op te lossen. Tot er niets anders overblijft dan een continue stroom van beweging, waarin alles kan verschijnen om weer plaats te maken voor een andere sensatie.

Ego en synchroniciteit

Betekenisvolle toevalligheden vallen ons toe als we ons houden aan de 'drie schatten' van de Tao: eenvoud, geduld en mededogen. Maar naarmate die synchroniciteit toeneemt, kan ook ons ego groeien. Het denkt dan ten onrechte: dit is geen toeval, ik ben de doener. Dan volgt er na twee stappen vooruit weer een stap terug, net als vroeger in Echternach. Hopelijk worden we daar wat bescheidener van.

Uit het boek Synchronisch leven van Deepak Chopra:

Stel je voor dat je meebeweegt met het ritme van de impulsen van een bewust universum.

Stel je voor dat je danst op het ritme van het universum.

Stel je voor dat de ritmes van je lichaam perfect op elkaar inspelen.

Stel je voor dat je lichaam een symfonie is.

Stel je voor dat jij de harmonie van het universum bent.

Stel je voor dat je telkens als je naar iets op zoek bent, aanwijzingen krijgt van het universum in de vorm van coïncidenties.

Stel je voor dat er een verband is tussen wat er in je dromen gebeurt en wat zich afspeelt in je dagelijks leven.

Stel je voor dat je bezig bent te transformeren en te evolueren tot een hoger wezen.

Stel je voor dat alle gebeurtenissen en alle dingen die je doet betekenis hebben en een doel dienen.

Stel je voor dat je een bijdrage moet leveren aan de wereld.

Stel je voor dat het leven een vat vol coïncidenties is.

Stel je voor dat jou opvalt wat anderen wellicht niet opvalt.

Stel je voor dat jij de verborgen betekenis achter gebeurtenissen ziet.

Stel je voor dat het leven een overdaad aan piekervaringen biedt.

Stel je voor dat je unieke talenten hebt die je aanwendt ten gunste en ten dienste van anderen.

Stel je voor dat je geniet van spel en humor.

Zie ook de Kosmische Dans in het Absolute Perspectief in het boek van Peter Gordijn.

Of lees: Kan dans een vorm van spiritualiteit en meditatie zijn? Een interview met Marieke de Kok.

Labels

Meer tonen

Veel gelezen afgelopen week

Metacommunicatie en vertrouwen

Wederkerigheid in liefde en vrijheid

De essentie van Houden Van

Het wezen van Ware Liefde

Psychologie en leven in het hier en nu

Populaire posts vanaf 2005 tot nu

Psychologie en leven in het hier en nu

Hoe voer je een constructief gesprek?

De essentie van Houden Van

Het wezen van Ware Liefde

Wat is zelfrealisatie of verlichting?