Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Nabijheid zonder jezelf te verliezen   We lijken allemaal naar hetzelfde te verlangen. Alleen noemen we het anders.   Mystiek. Hechting. Liefde.   Steeds gaat het om die ene ervaring: Nabij zijn, zonder opgeslokt te worden. Tijdelijke zelfloosheid Er zijn momenten waarop het ik even oplost.   In muziek. In dans. In geconcentreerd spel. In een gesprek dat klopt.   Het hoofd wordt stil. De innerlijke dialoog zwijgt. Je bent er gewoon.   Niet groter. Niet kleiner. Niet belangrijker dan het moment.   Dat is mystiek in haar kern: tijdelijke zelfloosheid, zonder verdwalen. De terugkeer Maar even wezenlijk is wat daarna komt.   Het vermogen om terug te keren naar jezelf. Om je eigen grenzen weer te voelen. Om te weten:   Ik mag nabij zijn. En ik mag ook weer loslaten.   Dat is hechting in haar gezonde vorm. Niet vastklampen, maar vertrouwen. Niet verdwijnen in de ander, maar veilig terugkomen bij jezelf. Liefde als ruimte Liefde ontstaat...

De logica van niet springen Iedereen verlangt ergens naar verandering, maar bijna niemand wil werkelijk veranderen. Een kwantumsprong in bewustzijn -die plotselinge verschuiving waarin de werkelijkheid zich anders toont- klinkt bevrijdend, maar is voor de meesten eerder iets om te vermijden dan om te omarmen. Niet omdat ze onwil tonen, maar omdat het niet openstaan er zijn eigen logica op nahoudt. De bescherming van het bekende Het ego leeft van herkenning. Wat ik ken, kan ik verklaren. En zolang ik verklaar, besta ik. Een sprong in bewustzijn zet dat stil. Plotseling zijn de vertrouwde categorieën ontoereikend, de zekerheden lossen op. Dat voelt als sterven en het ego heeft een ingebouwd overlevingsinstinct. Zo bezien is weerstand geen fout, maar een vorm van zelfbehoud. De troost van de pijn Zelfs het lijden dat we kennen heeft een zekere troost. Wie zijn overtuigingen loslaat, verliest zijn oriëntatie. De angst voor de leegte tussen oud en nieuw maakt dat men liever blijft waa...

Over de fawn-copingstijl en superioriteitsgevoelens In de psychologie worden vechten, vluchten en bevriezen vaak gezien als de klassieke reacties op dreiging. Maar er is nog een vierde stijl die minder opvalt, juist doordat hij zich vermomt als vriendelijkheid: de fawn -stijl. Mensen die deze stijl hanteren, proberen veiligheid te verkrijgen door zich aan te passen, te pleasen en hun eigen behoeften ondergeschikt te maken aan die van de ander. Op het eerste gezicht lijkt dat het tegenovergestelde van dominantie of arrogantie. Maar wie verder kijkt, ontdekt dat onder het masker van dienstbaarheid soms een verborgen vorm van superioriteitsgevoel schuilgaat. Pleasen als identiteit Fawnen ontstaat vaak bij mensen die in hun jeugd geleerd hebben dat het uiten van eigen behoeften gevaarlijk of zinloos was. Het kind ontwikkelt dan een overlevingsstrategie waarbij het zich richt op het kalmeren, helpen of behagen van de ander. In de volwassenheid kan dit gedrag overgaan in een identiteit: ik ...

Niets meer zoeken Thuiskomen wordt vaak verward met teruggaan naar iets van vroeger, naar een plek of een gevoel. Maar in wezen is thuiskomen het einde van zoeken, het besef dat je nergens naartoe hoeft. Niet omdat je alles hebt, maar omdat je niets meer mist. Deze tekst beschrijft thuiskomen niet als bestemming, maar als herkennen.   Je zocht. Al heel lang. Naar rust. Naar betekenis. Naar jezelf misschien. Je liep omwegen. Je nam afslagen. Soms wist je niet eens meer waar je vandaan kwam. En toen, opeens, was er stilte. Niet omdat je iets vond, maar omdat je niets meer zocht. Dat was thuiskomen. Niet in een plek, maar in een zijn. Geen poort. Geen sleutel. Geen inspanning. Je herkende wat je altijd al was: open, stil, aanwezig. Er viel niets te bewijzen. Niets te verdedigen. Niets te bereiken. Alleen nog: zijn. Zoals je bent. Zoals het is. Zoals het altijd al was. Naschrift bij de reeks 'niet-twee' De teksten in deze reeks zijn be...

Waarom vrouwen emotionele resonantie verlangen Mannen en vrouwen lijken vaak langs elkaar heen te communiceren wanneer het gaat om intimiteit. Veel mannen ervaren dat een erotische aanraking wordt toegelaten als een vorm van erkenning: een teken dat ze geaccepteerd en gewaardeerd worden. Vrouwen daarentegen verlangen doorgaans eerst naar een vorm van emotionele resonantie: een ervaring dat de ander hen werkelijk ziet, hoort en voelt, voordat zij erotisch contact toelaten. Kort gezegd: veel mannen zoeken in intimiteit een vorm van erkenning, terwijl veel vrouwen die erkenning eerst in gesprek en emotionele afstemming willen ervaren, voordat zij zich aan intimiteit overgeven. Dit verschil in invalshoek kan leiden tot misverstanden en zet hun relatie onder druk. Evolutionaire achtergrond Evolutionair gezien zijn deze verschillen niet vreemd. Voor mannen lag de reproductieve strategie eeuwenlang in het verspreiden van genen: fysieke toenadering bood directe bevestiging van vruchtbaar...

Vertrouwen in verschil kan ons blijven verbinden   De oorsprong van verbondenheid Ongeveer 4 miljard jaar geleden begon er iets op aarde dat leek op verbindingen leggen. Het was misschien het begin van leven, afhankelijk van wat je als leven definieert. Tegelijk kun je die tijd als het begin van het ontstaan van liefde en vrijheid noemen. Lange tijd, miljarden jaren, was er in de natuur geen moraal: het was eten en gegeten worden. Pas een aantal millennia geleden kun je spreken van zichtbare vormen van liefde en vrijheid, toen organismen en levensvormen bewustzijn ontwikkelden en zich begonnen te verhouden tot iets als de Gouden Regel: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Toch blijft het ook nu onmogelijk om je werkelijk verbonden te voelen met álle levensvormen op aarde. We kunnen hoogstens een systeem van rechtvaardigheid proberen hoog te houden dat mensen de geruststelling biedt dat zij er minimaal mogen zijn. Maar ook dat systeem staat onder druk. De k...

Twee zijden van dezelfde medaille In de psychologie worden bindingsangst en verlatingsangst vaak gezien als tegengestelde fenomenen. Bindingsangst verwijst naar de angst om zich volledig te verbinden met iemand, uit angst voor verlies van autonomie of pijn. Verlatingsangst, aan de andere kant, duidt op een diepe angst om verlaten of afgewezen te worden, wat leidt tot onzekerheid en afhankelijkheid. Hoewel ze oppervlakkig verschillend lijken, kan er een gezamenlijke onderliggende oorzaak aan deze angsten ten grondslag liggen: een diepe angst voor kwetsbaarheid en verlies van zelfbeheersing. Mensen met bindingsangst vrezen dat ze zichzelf verliezen in een relatie, terwijl mensen met verlatingsangst bang zijn hun waarde te verliezen als ze worden verlaten. In beide gevallen draait het om een spanningsveld tussen vrijheid en verbondenheid. Een persoon met verlatingsangst kan vrijheid als eenzaamheid ervaren, terwijl iemand met bindingsangst vrijheid als noodzakelijk kan zien om zichzelf ni...

Hulpvrager en hulpverlener in een realistische interactie Liefdevolle aandacht wordt vaak genoemd als essentieel element in therapeutische relaties, maar wat houdt het concreet in? Het gaat om het volledig aanwezig zijn voor de cliënt, zonder oordeel en met een open, accepterende houding. Het is niet alleen passief luisteren, maar een betrokken aanwezigheid waarbij de therapeut respectvol en zonder eigen agenda reageert. Deze vorm van aandacht biedt de cliënt de ruimte om kwetsbaar te zijn en eerlijk te reflecteren op zijn of haar eigen gedachten en gevoelens. De essentie van werkzame therapieën Liefdevolle aandacht vormt de kern van veel therapieën, omdat het een omgeving creëert waarin de cliënt zich veilig voelt om moeilijke onderwerpen aan te pakken. Deze relatie tussen cliënt en therapeut, de zogenaamde therapeutische alliantie, is vaak de belangrijkste voorspeller van succes in therapie. Het bieden van een veilige ruimte voor zelfexploratie, empathisch luisteren en respect voor d...

De kwetsbaarheid van goedbedoelde aandacht Paternalisme wordt vaak besproken als iets wat volwassenen doen tegenover anderen: artsen tegenover patiënten, ambtenaren tegenover burgers, ouders tegenover kinderen. De term heeft iets betuttelends, iets dat de autonomie van de ander ondermijnt. Maar paternalisme kent varianten en die zijn niet altijd gekoppeld aan macht of geslacht. Maternalisme bijvoorbeeld, een verzorgende maar soms ook overnemende houding, kan net zo sturend zijn als de klassieke vaderlijke variant. In beide gevallen gaat het om de neiging om het beste voor de ander te willen, maar daarmee ook diens ruimte om zichzelf te zijn ongemerkt in te perken. Dit artikel gaat over de subtiele vormen van sturing die kunnen ontstaan in sociale relaties met mensen die kwetsbaar zijn, bijvoorbeeld mensen met autisme. Het is bedoeld voor mensen die niet professioneel in de zorg werken, maar die in hun omgeving wel proberen vriendelijk, beleefd en betrokken te zijn bij mensen met autism...

Het bezit van macht als doel Friedrich Nietzsche is beroemd geworden met zijn boek Der Wille zur Macht . Daarin beschrijft hij dat elke kracht in het universum de andere krachten wil beheersen. Nietzsche maakt duidelijk dat mensen het bezitten van macht als belangrijk doel zien. Wie macht heeft kan anderen voor zich laten werken. Met de opbrengst hoopt hij de eigen belangen te dienen. Het verklaart mede waarom zo weinig mensen evenwaardigheid voor ogen hebben. Het is maar de vraag of machtswellust de gewenste uitkomsten heeft. Het roept al snel angst bij de ander op en schept daarmee afstand. Wanneer je mensen met macht kunt vertrouwen leveren ze veiligheid. Tot voor kort kenden vrijwel alleen degenen die aan de macht waren welvaart. Koning, keizer, admiraal: macht en welvaart wilden ze allemaal. Samenwerken in het verleden was vaak samen vechten tegen anderen. Pas toen het marktdenken bijna globale omvang kreeg hebben machthebbers hun macht weten te consolideren en uit te bouwen zon...