De psychologie op dit blog gaat onder meer over het terugwinnen van de verstoten delen van het zelf om zich heel te voelen.
De spiritualiteit gaat over het vanuit een persoonlijk zelf een overstijgend geheel te leven - als uiting van universele verbondenheid.

Posts weergeven met het label GGz. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label GGz. Alle posts weergeven

De juiste benadering van verwarde mensen

Bauke Koekkoek is van oorsprong (psychiatrisch) verpleegkundige en nu GGZ onderzoeker. Hij is in 2011 gepromoveerd op moeilijke patiënten. Hij pleit ervoor om de term ‘verwarde mensen’ te schrappen omdat dan gevaarlijke en ongevaarlijke personen op één hoop worden gegooid en zo onnodig angst wordt gezaaid. Veel door de politie als verwarde personen geregistreerde mensen hebben geen psychische stoornis.

Uit een interview met de Volkskrant:
'Een andere verklaring zou de economische crisis kunnen zijn. Mensen trekken het niet als ze hun baan of hun huis zijn kwijtgeraakt en reageren daar heftig op. Zij hebben sociaaleconomische problemen. Zij zijn geen cliënten voor de GGZ maar eerder voor een sociaal wijkteam van de gemeente.
'Ook een licht-demente oudere die de weg is kwijtgeraakt, kan in die meldingscategorie 'verwarde personen' vallen. Er is kortom een veel te groot begrip gecreëerd, voor iedereen die afwijkt van de norm. Terwijl die groepen die nu op één hoop worden gegooid elk om een eigen aanpak vragen. Een demente bejaarde heeft andere hulp nodig dan iemand met een verslaving of psychische problemen, of iemand die zijn wanhoop uit vanwege zijn opgelopen schulden. Er zijn inderdaad regio's waar er te weinig GGZ-zorg wordt geleverd aan huis, maar dat speelt niet overal.
'Bovendien boezemt die beeldvorming over het grote aantal verwarde personen mensen angst in. Dat op elke hoek van de straat een gevaarlijk iemand zou kunnen staan. Dit komt doordat het begrip in verband is gebracht met ernstige incidenten als de man die oud-minister Els Borst heeft doodgestoken, of de man die het journaal heeft gekaapt, die beiden een psychische stoornis bleken te hebben. Maar de meeste mensen die nu onder deze noemer worden geschaard zijn helemaal niet gevaarlijk.'

Van de omslag van zijn boek:
Nederlanders zijn de gelukkigste mensen van Europa, maar ook ontevreden, angstig en somber. Jaarlijks heeft bijna 1 op de 5 Nederlanders een psychische stoornis en de uitgaven aan de geestelijke gezondheidszorg lijken al jaren te stijgen. Hoe komt ons psychisch leed zo groot, bij zoveel geluk en zoveel betere behandelingen?

Artsen en psychiaters switchen tussen diagnoses vanwege verzekering

Anneke Stoffelen interviewt René Kahn, hoogleraar psychiatrie en schrijft in de Volkskrant van 24 januari over het schrappen uit het verzekerde pakket van de behandeling van dementie en van psychische klachten waaraan geen stoornis ten grondslag ligt. Relatieproblemen, ontslagen of slachtoffer van huiselijk geweld en psychisch in de knoop? Als het aan het College voor Zorgverzekeringen ligt, komt deze groep niet meer in de GGZ.

Uit het interview:
Samen met de andere hoogleraren waarschuwt u dat het geen zin heeft om specifieke stoornissen te schrappen uit het verzekerde pakket. Waarom niet?
'Het risico bestaat dat psychiaters hun behandelingen dan onderbrengen onder de noemer van een andere diagnose, waarmee ze alsnog hun declaraties kunnen indienen. Neem de aanpassingsstoornis, die inmiddels niet meer voor vergoeding in aanmerking komt. Die gaat vaak gepaard met depressieve verschijnselen, dus dan wordt depressie de hoofddiagnose en wordt de behandeling alsnog uit de zorgverzekering betaald.'
Maar dan zegt u eigenlijk dat de diagnostiek in de psychiatrie zo willekeurig is, dat er gemakkelijk mee te rommelen valt.
'Het is niet willekeurig, maar we werken in de psychiatrie met overgangsgebieden tussen ziektebeelden die gelijkwaardige kenmerken hebben. Het zijn geen keiharde grenzen.'
Tot zover de Volkskrant.

Eigenlijk zegt Kahn hier dat er in de GGZ gemakkelijk gerommeld kan worden met diagnoses, maar de interviewster stelde geen heldere vraag.

Om de GGZ betaalbaar te houden zou de huisarts volgens Kahn meer patiënten met milde klachten onder zijn hoede moeten houden, maar die vindt dat hij daar onvoldoende voor is opgeleid en tijd voor heeft.

Brokkenmakers in de GGz


Enkele jaren geleden vroeg ik een vriend van mij met een psychiatrische achtergrond of hij interesse had in het publiceren van zijn levensverhaal. Hij had daar wel belangstelling voor en koos voor een vorm waarbij ik hem intensief zou interviewen. De nadruk zou daarbij komen te liggen op zijn ervaringen met de wereld van de psychiatrie.
Uiteindelijk leidde dit ertoe dat ik hem vele uren lang geïnterviewd heb met een voicerecorder. Het eindresultaat is volgens mij een beknopt maar helder overzicht van de ervaringen van mijn vriend Huub Janssen (pseudoniem). Uit zijn verhaal kun je afleiden dat er soms ernstige fouten gemaakt worden in de hulpverlening door GGz-medewerkers zodat sommige cliënten zoals Huub vooral de wens gaan koesteren zich van de GGz te bevrijden. Een botsing met een vrouwelijke sociaal psychiatrische verpleegkundige was bijvoorbeeld zo traumatisch voor Huub dat hij er een dwangneurose van kreeg. Enkele jaren geleden hakte hij dan ook de knoop door en emancipeerde hij zich van de psychiatrie. Met uitzondering van wat medicatie die hij via zijn huisarts krijgt heeft hij nu al jaren niets meer met de GGz te maken.

Huub en ik proberen met ons boekje Brokkenmakers in de GGz een bijdrage te leveren tot de discussie over de hulpverlening in de geestelijke gezondheidszorg in Nederland.

Van de achterflap:

"Huub Janssen beschrijft in het autobiografische Brokkenmakers in de GGz zijn overwegend negatieve ervaringen met de Nederlandse psychiatrie. Huub laat zien hoe hij zich uiteindelijk bevrijdde uit de greep van de GGz.
Psycholoog en filosoof drs Titus Rivas heeft hierbij de rol van interviewer en commentator op zich genomen.
Het resultaat is een indringend relaas dat vraagtekens zet bij ontwikkelingen in de GGz."

Populair afgelopen week