Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Een pleidooi voor het moedig omarmen van wat ons beangstigt Angst is een natuurlijke emotie en een oud overlevingsmechanisme. Ze waarschuwt ons voor gevaar en kan ons beschermen. Maar angst kan ook doorslaan. Wat ons ooit hielp om gevaar te vermijden, kan ons later juist verhinderen om iets aan te gaan. Het spreekwoord "wie bang is krijgt veel slagen" wijst op een belangrijk mechanisme: vermijding kan angst versterken. Hoe vaker we iets uit de weg gaan omdat het ons bang maakt, hoe sterker het gevoel kan worden dat we het niet aankunnen. Zo ontstaat een vicieuze cirkel. Doorbreken begint niet met het wegduwen van de angst, maar met het erkennen ervan. Angst erkennen zonder haar te volgen Acceptatie betekent niet dat we ons door angst moeten laten regeren. Angst is een signaal, geen bevel. Soms waarschuwt ze terecht voor gevaar, maar soms houdt ze ons tegen bij iets wat juist belangrijk voor ons is. De vraag is daarom: beschermt deze angst mij of beperkt zij mij...

Zelfonderzoek Het is een vraag die mensen zich dagelijks stellen. Sommigen zelfs voortdurend. Wie de vraag aan Google stelt krijgt als eerste advertenties voor kinderboeken. Is het een onnozele vraag, alleen voor kinderen? Zou het een teken zijn van onvolwassenheid om jezelf zo’n simpele vraag te stellen? Natuurlijk niet, maar waarom houdt het zoeken naar een eenduidig antwoord ons dan zo vaak uit de slaap, die we zo nodig hebben? Het is duidelijk dat je jezelf eindeloos vragen kunt stellen. In dit essay daarom zo snel mogelijk antwoorden. Één van de meest bruikbare antwoorden, die voor velen een onverwachte, maar leerzame eyeopener kan zijn, is dat gevoelens elkaar kunnen afdekken. En dat kunnen er meer dan twee zijn. Wie het gevoel heeft dat hij niet bij zijn gevoel kan komen, maar dat er wel iets is, zou zichzelf vragen kunnen stellen. Dat zelfonderzoek kun je goed doen of halfslachtig. Je wordt soms niet zoveel wijzer wanneer je jezelf afvraagt “wat maakt dat ik mij onprettig voel?...

Voelen en/of verdoven David Berceli geeft in zijn boek TRE Trauma- en spanningsreducerende oefeninge n het voorbeeld van een soldaat die niet kon leven met heftige herinneringen. Een citaat. Een jonge soldaat die bij mij in therapie was had in zijn gevechtsperiode de gruwelijkste dingen gezien. Ik ontmoette hem ongeveer een jaar nadat hij was thuisgekomen, en op dat moment was hij suïcidaal. Hij kon niet meer leven met zijn herinneringen. Hij had de verschrikkingen in het echt maar één keer gezien (wat erg genoeg was), maar herhaalde de gruwelijke taferelen onophoudelijk in zijn hoofd. ‘Ik heb die beelden meer dan duizend keer gezien’, zei hij tegen me. Toen ik hem vroeg hoe zijn lichaam reageerde op die vreselijke herinneringen, zei hij iets wat mij diep inzicht verschafte. ‘Ik heb mijzelf verdoofd. Ik voel niets vanbinnen. Ik voel mezelf niet en ik voel geen contact met anderen. Ik ben helemaal alleen, vanbinnen en vanbuiten’. Ik vroeg hem of hij nog weleens gevoelens had, wat die...