Zonder vrijheid geen liefde en zonder liefde geen vrijheid

Het gezonde midden tussen betrokkenheid en afstand houden

Nu met de coronacrisis houden we voor de veiligheid anderhalve meter afstand ten opzichte van anderen. We tonen met het kiezen van de juiste...

Posts weergeven met het label politiek. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label politiek. Alle posts weergeven

10 april 2020

Het gezonde midden tussen betrokkenheid en afstand houden

Nu met de coronacrisis houden we voor de veiligheid anderhalve meter afstand ten opzichte van anderen. We tonen met het kiezen van de juiste afstand onze betrokkenheid voor het welzijn van de ander. Die afstand is bij vreemden (niet gezinsleden) anderhalve meter omdat we onszelf willen beschermen en de ander. Het is een geaccepteerde vorm van onverschilligheid en betrokkenheid omwille van maatschappelijk functioneren. Wanneer we de ander lief hebben of graag mogen, dan zijn we liever wat dichterbij elkaar en proberen we de ander toch vrij te laten. Een hug duurt liever niet te lang, want dan wordt het beklemmend. Dat zoeken van de juiste afstand en de juiste duur van nabijheid dat vraagt enige oefening en daarna voer je het in een splitsecond intuïtief en zonder na te denken uit. Een klein deel van je aandacht blijft idealiter waakzaam op signalen ter controle of de ander het er mee eens is. Het houden van balans en evenwicht vraagt nu eenmaal een investering van tijd en energie.

Met deze grondhouding van respect drukken we de belangrijkste twee waarden die we willen koesteren uit: vrijheid en liefde. Ook het houden van afstand om gezond te blijven is een vorm van vrijheid respecteren. We zoeken verbondenheid, maar verlangen tegelijkertijd naar afstand. Raak me aan, maar houdt me niet vast: noli me tangere.
Ik raak aan, ik word aangeraakt, dus ik ben.
Een dubbele, maar liefdevolle, boodschap en verzoek.

Wel of niet aanraken?

Het houden van anderhalve meter afstand is het meest beladen in het contact tussen kwetsbare ouderen onderling en met jongeren. Zolang er geen vaccin is tegen corona loopt een kwetsbare oudere risico om besmet te raken en zo een zetje over een kritische gezondheidsgrens te krijgen.

Op politiek en economisch niveau heeft de regel om anderhalve meter afstand te houden om een pandemie te voorkomen en te reguleren in principe grote gevolgen. Een regering moet de leiding nemen en alert blijven op geloofwaardigheid. Tijdelijk worden fundamentele mensenrechten terzijde geschoven in het belang van allen. Het kritisch volgen van de maatregelen die de overheid van ons vraagt betekent het zicht blijven houden op vrijheid en liefde. Misschien zijn we na het tijdelijk inperken van onze vrijheid juist meer vrij en liefdevol betrokken zijn op elkaar. Wanneer dat antwoord positief is, kunnen we instemmen en hopen op een betere toekomst. Het vraagt ook tijdens de lockdown proberen ons bewust te blijven van de vorm waarin vrijheid en liefde mee bewegen. Is die beweging gezond of neemt de overheid of de politiek of het bedrijfsleven een loopje met de maatschappij?

3 december 2019

Populisten en halve waarheden

Een populist weet wat veel mensen graag willen horen, namelijk die versie van de werkelijkheid waarmee het allemaal een stuk simpeler wordt. Wanneer de populist een poging zou doen om de waarheid te vertellen dan wordt hij niet geloofd of haken mensen af omdat het te genuanceerd klinkt. De waarheid is ook vaak te gewoon om te delen. De werkelijkheid kent meerdere niveaus waarop vaak tegengestelde waarheden naast elkaar lijken te leven. Dat onderscheid te zien vraagt nogal wat intellectuele capaciteit.

Populisme spreekt dat deel van ons brein aan waarmee we al in onze kindertijd luisterden en blij van werden. Toen we nog ongegeneerd konden fantaseren over wat we wilden beleven en zien. Papa of mama waren veel te blij met de ongeremdheid bij wat we daarover vertelden en wilden ons niet teleurstellen met ontnuchterende nuances. Wie ouder en hopelijk wijzer wordt kan steeds meer abstractie toevoegen aan en afstand houden bij een verhaal. En wijze mensen hebben al helemaal niet meer de behoefte om te reageren, niet instemmend en niet afwijzend. Ze zwijgen liever omdat ze weten dat dat nog meer aan het denken kan zetten dan een tegenwerping, die vaak alleen maar de hakken vaster in het zand zet. Zwijgen is een effectief verzet tegen een (ongewenste) poging tot overtuigen.

Zoals mensen zien wat ze projecteren en projecteren wat ze willen zien, zo is het schier onmogelijk om zo te luisteren dat je ook hoort wat er niet gezegd wordt. Vooral bij halve waarheden is dat zo en het vraagt ook een houding die je op het spoor zet op de ontbrekende delen. Maar iemand met een open mind wil niet beticht worden van vooringenomenheid. Het is een mooie eigenschap dat je niet ten onrechte en bij voorbaat wilt oordelen, maar waarom zou je jezelf handicappen door nooit argwanend te willen zijn. Waarom roomser zijn dan de paus?
Mensen die halve waarheden vertellen kun je dat kwalijk nemen, je kunt ook kijken naar je wens en eigen onmacht om die persoon de mond te snoeren. Het helpt om je af en toe te realiseren dat we in democratie leven, waarin de meerderheid regeert, vertegenwoordigd door degenen die we kiezen bij de stembus. We hebben weinig anders dan vertrouwen te hebben in de personen die we volmacht hebben gegeven en die hopelijk vaak genoeg (laten) uitleggen waarom ze de beslissingen nemen die ons niet altijd welgevallig zijn.
Politici schaken op een driedimensionaal schaakbord en we volgen de zetten op een tweedimensionale projectie daarvan via de media. En met het verliezen van die ene dimensie gaan ook sommige bewegingen en beweegredenen schuil.

Wie macht heeft verworven heeft daarmee ook de mogelijkheid om zichzelf te onttrekken aan de roep om verantwoording. Vraag maar eens aan iemand die afhankelijk is van een uitkering hoe dat voelt om alsmaar verantwoording te moeten afleggen. Het is begrijpelijk dat politici dat ook liever vermijden.
Wanneer ze een eerlijke uitleg van hun beslissingen achterwege laten, bijvoorbeeld omdat er niet een gemeenschappelijke noemer is in het beleid dan laten ze ruimte aan populisten om met halve waarheden aan de haal te gaan. En soms kost het vier jaar om te doorzien hoeveel politici (van links naar rechts) met dat spel bezig zijn. Maar ook hoe gemakkelijk we zelf afgeleid worden met brood en spelen. Het is echt niet zo lastig om ons voortdurend bewust te zijn van onze eigen spelen met de waarheid en naar de stembus te gaan wanneer we weer nieuwe politici kunnen kiezen waarvan we hebben opgemerkt dat zij meer vertellen dan halve waarheden.

28 maart 2019

We laten ons met taal in de luren leggen

Het is van alle tijden dat politici met halve waarheden en loze woorden kiezers proberen te paaien.
Demagogie en drogredeneringen worden tegenwoordig door voor- en tegenstanders aangevuld met Fake News. De slimme software van het advertentieprogramma van Facebook weet in elke bubbel de juiste doelgroep te bereiken met de gewenste “gesponsorde” boodschap. Ook voor de kleine portemonnee.

“Het zou kunnen dat de aanslag in Utrecht een terroristisch motief heeft”. Zonder nadere  kennis kun je heel veel niet uitsluiten. 
“Wanneer ik u beledigd heb, dan bied ik u mijn excuses aan”. Bewijs is niet te leveren, wel een eerlijk antwoord dat je je beledigd voelt en dat zegt weer alles over jezelf.
“Van overtrokken beschuldigingen trek ik mij niets aan”. Natuurlijk niet, van iets wat overtrokken is hoef je je per definitie niets aan te trekken.
"Het agrarisch buitengebied vergroent". Boeren spuiten al het onkruid en insecten dood.
"We nemen uw bezwaar mee in onze overweging" maar geven het nul gewicht.
"Dit heeft onze hoogste prioriteit" en alle andere zaken tellen niet mee.

Het zijn allemaal zegswijzen die op zich niet onwaar zijn, maar ook niets zeggen.  Wat begint met een veronderstelling is na een paar keer doorgeven een feit geworden. Kijk maar naar wat er van de oorspronkelijke versie overblijft in het kinderspelletje waarin een gecompliceerd verhaaltje fluisterend wordt doorgegeven.
Nieuws en verhaaltjes worden ons tegenwoordig in zo’n hoog tempo voorgeschoteld dat we niet meer de tijd (kunnen) nemen om een en ander te laten bezinken. Vooral wanneer iets een grappig of spectaculair element bevat zijn we met de moderne middelen bliksemsnel in staat om het buiten het ruimere kader door te geven via de sociale media. Voordat je het weet ben je geframed.
Het is het paradoxale gevolg van de versnelling in communicatie dat we er aan de ene kant meer last van hebben, maar tegelijk minder van aantrekken.

Bij het inschatten van de aard van de communicatie is het van belang om eerlijk te zijn over de omstandigheden waaronder iemand een uitspraak doet. Wie legt wie in de luren? Wie iemand dwingt tot een uitspraak, kan niet verwachten een eerlijk antwoord. Wie te lang aan het woord is, loopt kans onderbroken te worden met een dooddoener. Dit kan gebeuren in een persoonlijk contact. Bovengenoemde voorbeelden zijn uitspraken die vaak voorkomen bij politici op TV. Of je je door die uitspraken in de luren laat leggen, is vooral ook een eigen verantwoordelijkheid. Je moet ook de bereidheid hebben om je eigen belang te erkennen om onwaarheden over het hoofd te zien.

Wie in de tegenwoordige hectiek nog rust wil doet er verstandig aan om niet meer (snel)  te oordelen en het effect van de aloude zegswijze met geduld af te wachten “al de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel”,  “wiens brood men eet, diens woord men spreekt”, “chercher la femme”, kortom “oude wijn in nieuwe zakken”.

Denk zelf.
Wie zich wil trainen in het herkennen van en omgaan met drogredeneringen, leze hier verder of klik hieronder bij de Internetversie op de labels.

18 december 2017

De volgende stap in de (r)evolutie

Mensen willen evenwaardig worden behandeld, maar wanneer zij de kans krijgen willen zij zich onderscheiden van anderen.

Ed van Riel uit Vlissingen schreef naar de Volkskrant.
Ongetwijfeld hebben onder anderen Thomas Piketty een duidelijk rapport afgeleverd over de ongelijkheid in de wereld (Voorpagina, 15 december).
Zij schrijven die ongelijkheid toe aan de globalisering, maar vergeten dat die globalisering, op haar beurt, weer een gevolg is van de menselijke aard. Aan die menselijke aard wordt al gerefereerd in de Bijbel, en wel in het Nieuwe Testament: 'Beproeft of onderzoekt alle dingen en behoudt het goede' (Tessalonicenzen 5: 21-22).
Deze opdracht was natuurlijk een regelrechte uitnodiging tot het doen van wereldwijd onderzoek. Ook het intercontinentale onderzoek naar inkomensongelijkheid is daar het resultaat van.
Echter, zowel Piketty's bestseller Kapitaal in de 21ste eeuw als Das Kapital van Karl Marx gaan voorbij aan of ontkennen de menselijke drang om te winnen van je medemens middels de competitie in ons bestaan. Al het menselijk streven is hierop gebaseerd.
Reclamejongens gebruiken deze drang om mensen een nog grotere auto te verkopen dan hun buurman heeft. Op de werkvloer bestaat zij als de carrièrestrijd met collega's, in het bedrijfsleven en de politiek heb je de onderlinge strijd naar de top. Tijdens de o zo gezellige spelletjesavonden onder de kerstboom overheerst het winstbejag en op godsdienstig gebied zie je de wedijver wie de meeste gelovigen kan winnen.
En natuurlijk zijn alle sporten gebaseerd op het winnen van je tegenstander. Zelfs in het dammen of schaken wordt een harde strijd geleverd. Dat is typisch menselijk. Ik heb tenminste nooit een vos, leeuw of tijger erop kunnen betrappen zomaar een eindje te gaan rennen voor een stukje metaal om hun nek.
De menselijke aard heeft het communisme van Marx de nek omgedraaid. Het is namelijk niet onwaarschijnlijk dat 100 procent van de armste 50 procent van de wereldbevolking tot de rijkste 0,1 procent zou willen behoren. Als ze tenminste de kans zouden krijgen.
Tot zover de ingezonden brief.

Het ligt in de menselijke aard en van de meeste dieren om vrij te willen zijn. Die wens heeft het communisme van Marx de das omgedaan. Sommige varkens waren in het communisme van 1984 meer gelijk dan anderen. Wie in staat is om vrijheid en solidariteit te combineren die is koopman. Het is niet voor niets dat de Franse Revolutie als leuze had “vrijheid, gelijkheid en broederschap”! We willen allemaal gelijk behandeld worden in onze wens om vrij te zijn. Die solidariteit hier verwoord als broederschap zouden arm en rijk in het oog moeten houden en doortrekken naar alle andere mensen en dieren op de aarde. Evenwaardigheid is de fase in globalisering die we nu moeten oppakken voordat de kwaliteit van leven te zeer is aangetast.

9 juli 2015

De Drie-eenheid en het slaan van een kruis

Christenen slaan een kruis na afloop van een gebed: “in de naam van de vader, de zoon en de Heilige Geest, amen”. Eerst de vingers aan het hoofd, dan aan het hart, ene schouder, andere schouder. Religie komt van “religare”, latijn voor verbinden. In het geloof wordt het hogere met het lagere verbonden en zijn mensen gelijkwaardig met elkaar. Zo kun je de verticale en horizontale lijnen verwoorden die je met een kruis slaat. Vrijheid (hoofd), gelijkheid (hart), broederschap.

Van oudsher hebben mensen in een God of goden almachtige krachten voorgesteld, die bereid waren hun te helpen om te overleven. En wanneer dat te veel gevraagd was, dan was het mooi dat er een leven na de dood in zou zitten, wanneer zij door een offer te plengen de goden gunstig zouden stemmen.

Ze waren nog wel geïnteresseerd in een Messias die hun zou bevrijden en die de dood zou overwinnen, maar de manier waarop Jezus zijn leven offerde was niet hun beeld van een Verlosser.

Jezus noemde zichzelf de zoon van God en na zijn opstanding uit de dood stortte hij de Heilige Geest uit over zijn volgelingen.

Het bestaan van deze drie goddelijke personen werd vastgelegd tijdens het concilie van Nicea in het jaar 325 door keizer Constantijn de Grote. Tot die tijd werd door christenen getwist over de goddelijke en menselijke natuur van Jezus. Jezus zou niet op één lijn mogen worden gesteld met de almachtige God.
De boodschap van Jezus was dat het Koninkrijk Gods geen wereldse heerschappij inhield waar God’s wil erkend moest worden als wet, maar dat de menselijke geest de plaats was om in de zoektocht naar waarheid God te vinden. Het is in de geest waar Jezus eeuwig leven heeft doordat mensen de liefde over generaties blijven uitdragen. Op deze wijze kan ‘God is liefde’ worden begrepen.
Niet alle mensen waren blij met de niet-politieke opvatting van Gods boodschap. Het zou betekenen dat zij van God niets hadden te verwachten bij wereldse zaken. Volgens Frédéric Lenoir heeft Judas Jezus verraden omdat hij hoopte dat Jezus na gevangenneming door de Romeinen eindelijk zijn vermogen tot het doen van wonderen zou aanwenden om de Romeinse heerschappij te overwinnen. Judas probeerde Jezus voor zijn politieke karretje te spannen.

Doordat het Romeinse rijk zich in de loop van de vierde eeuw tot het christendom bekeerde, startte een lange periode waarin staat en kerk waren vermengd en waarbij de christelijke boodschap vele malen in zijn tegendeel werd uitgelegd ten koste van ontelbare doden. Pas bij het Tweede Vaticaanse Concilie (1962-1965) deed de Kerk afstand van de wereldse macht.

Wie de ouderwetse opvatting over een heersende God aanhangt, probeert via het gebed wereldse zaken te verkrijgen. Die God is door Nietzsche dood verklaard en een dergelijke poging tot communicatie met God is zin- en vruchteloos.

In de beleving van spiritualiteit is er in de millennia een verschuiving opgetreden van een onpersoonlijke opvatting van God -die heerst- naar een persoonlijke relatie met God waarin de boodschap van Jezus om jouw naaste lief te hebben wordt gedeeld. Wie leeft volgens de leer van Jezus vraagt in gebed steun voor het vergroten van zijn vermogen tot geduld, liefde en compassie en voor het niet-oordelen over de ander. Het is geen volgen van wetten, maar leven in de geest van Jezus om zonder oordeel lief te hebben. De ander mag zijn wie hij is zonder zich te hoeven te bewijzen.

27 november 2013

De islam is gekaapt door dominante mannen en hun hormonen

In zijn essaybundel “Sta op en leef, vader” beschrijft Said El Haji de invloed van zijn overheersende vader op zijn broers en zus.
In een Volkskrant interview met Paul Onkenhout zegt Said:

'Bovenaan staat Allah. Daaronder de koning en daaronder het volk. Die hiërarchische structuur is alomtegenwoordig in elk islamitisch land. Er mag geen gelijkwaardigheid zijn. God dient alleen maar om gezag te kunnen uitoefenen. God en tederheid, God en liefde, die relatie bestaat niet. Er is geen liefde.'

'Van mijn moeder kregen we zorg. Liefde. Tederheid. Niet van mijn vader. De vader is gezag, discipline, geweld, autoriteit. Mijn vader heeft nooit sorry tegen mij gezegd als ik weer eens de ene klap na de andere had gekregen omdat ik ongehoorzaam was geweest of de Koran niet goed had geleerd. Soms liet hij mij alle hoeken van het huis zien, maar ik kan me niet herinneren dat hij zich er ooit voor excuseerde.'
En:
'Als ik één conclusie zou moeten trekken, is het dat die schizofrenie, die verscheurdheid, het gevolg is van de patriarchale cultuur. Maar er is meer dan dat. Er hoort ook dwingelandij bij. Tirannie. Autoritair gezag. Geweld.
'Nog geen half jaar geleden bleek uit een groot onderzoek dat een derde van de Marokkaanse kinderen te maken heeft met huiselijk geweld. Juist veel van die jongeren ontsporen. Dit is allemaal het gevolg van de hiërarchische structuur die het patriarchale systeem kenmerkt. Er is geen gelijkwaardigheid. Er wordt alleen maar gedicteerd en respect geëist.'

Later: 'Het was niet alleen het probleem van mijn vader. Al die mannen hebben altijd alles binnen moeten houden, konden nooit ergens over praten, want dan zouden ze zich kwetsbaar tonen. Ze hebben nooit geleerd teder te zijn. Ze hebben alleen maar geleerd hun gevoel te onderdrukken.'

'De lach ontbreekt totáál. Een gebrek aan humor, mannen met lange tenen, alle clichés kloppen. Maar als rechtse politici zeggen dat dat door de islam komt, ben ik het niet met ze eens. Dat standpunt houdt veranderingen zelfs tegen, want dan voelen mensen zich alleen maar beledigd. De islam is gekaapt door dominante mannen en hun hormonen, terwijl er wel degelijk vrouwelijker interpretaties mogelijk zijn.'

De politiek treft schuld, zegt hij. 'Dertig jaar lang heerste er een idealistische overtuiging dat we allemaal hetzelfde en gelijk zijn. We moesten blij zijn met die heerlijke multiculturele samenleving. Wie de problemen vanuit de cultuur verklaarde, werd snel in een extreem-rechtse hoek geplaatst. Daardoor zijn een heleboel mensen onwetend gebleven.'


5 november 2013

Wie beweegt krijgt tegenbeweging

Op Internet een beschrijving van Don’t shoot the messenger.

In oktober 2011 slaat een groep mensen, naar internationaal voorbeeld, een tentenkamp op op het Beursplein in Amsterdam: Occupy Amsterdam. Drie maanden lang bivakkeren actievoerders van allerlei pluimage op het plein. Een spontaan protest, zonder leiders of programma, dat als een veenbrand over de wereld ging. Occupy wordt een begrip maar van de actiebereidheid van twee jaar geleden lijkt nu weinig over te zijn. Is het ongelijk van de activisten daarmee aangetoond of willen we hun verhaal gewoon niet horen?

De documentaire Don’t shoot the messenger is een uniek verslag van Occupy Amsterdam waarin te zien is hoe deze stadscamping zich ontwikkelt. Occupy groeit al snel uit tot een plek met concerten, debatten en gratis eten voor iedereen die zich meldt. Het is ook een experiment met een andere kant: Occupy trekt daklozen en alcoholisten en treiterende studenten aan. Nog voor de kerst wordt het kamp ontruimd en lijken alle sporen van het spontane protest gewist. Maar Occupy heeft iets in gang gezet. Vier totaal verschillende mensen worden tijdens en na de actie gefilmd. Geert, Rick, Elke en Willem hebben uiteenlopende zorgen over de economie, de planeet of de democratie maar delen een gemeenschappelijk doel: ze willen de wereld in beweging brengen.

De vier idealisten worden ook na Occupy gevolgd en geven aan wat er twee jaar later over is van hun idealen. Verhalen van hoop en teleurstelling en vooral van een zoektocht naar manieren om veranderingen in gang te zetten.
Tot zover de site van de NCRV.



Occupiers krijgen het verwijt links werkschuw tuig te zijn die vooral junkies aantrekken.
Een van de opvallende fragmenten is het twistgesprek van een tegenstander van de occupy beweging en iemand van de organisatie. “Wanneer jullie aan het werk gaan dan kan mijn belasting met 20% omlaag”.
Deze redenering drukt goed uit wat het dilemma is van deelnemers aan Occupy: wie niet mee wil doen met het economische systeem kan niet rekenen op steun van degenen die succesvol deelnemen aan het systeem en die ongevoelig zijn voor de nadelen.

24 november 2012

Leven om te werken of werken om te leven?

Volkskrant redacteur Rutger Bregman schrijft in de Volkskrant van 24 november onder de titel “De prijs van werk” dat het voortdurend moeten 'managen' van 'je eigen merk' zijn tol eist.
Een citaat:
Wat doet het nieuwe werken met onszelf? Met ons leven? Met de manier waarop we samenleven?
De tijd voor hobby's, muziek, vrienden, familie, kunst, cultuur en sport slinkt in rap tempo. Nederlanders besteden steeds minder tijd aan huisgenoten, vrienden en familie. Niet alleen hebben we het drukker, het onderscheid tussen werk en vrije tijd vervaagt. Als 'manager van je eigen leven' ben je in principe altijd aan het werk, daarmee geholpen door je smartphone.
En alsof dat nog niet genoeg is, heeft de flexibele mens - of deze nu in tijdelijke of vaste dienst is - minder het gevoel een zinvol onderdeel van een gemeenschap te zijn. Kerk, vereniging, partij en vakbond zijn al langer op hun retour. Nu brokkelt ook de laatste zuil van zekerheid, ons werk, in rap tempo af. Het gaat slecht met het 'ons' in Nederland.
Aan deze maatschappelijke teloorgang ligt een hardnekkig mensbeeld ten grondslag. In dit mensbeeld worden zowel studenten als werknemers, flex én vast, tot 'menselijke grondstof' gereduceerd: economische eenheden die zo efficiënt mogelijk moeten worden ingezet.
De woordkeuze van politici, economen en human-resourcesmanagers is veelzeggend. Werknemers zouden 'concurrerende' wezens zijn. Om zichzelf als 'menselijk kapitaal' te kunnen verkopen op de 'arbeidsmarkt' moeten ze in zichzelf 'investeren'. In de 'kenniseconomie' zorgt 'life long learning' ervoor dat zij hun 'concurrentiekracht' behouden. Niet toevallig is in het regeerakkoord afgesproken dat ontslagen werknemers geen vergoeding meer krijgen, maar een 'transitiebudget' voor omscholing. Zelfs de vakbond CNV pleit voor een 'APK' ('Arbeidsmarkt Positie Keuring') voor ontslagen werknemers. Net als een auto in de garage wordt het 'menselijk kapitaal' van de werknemer dan gekeurd door een 'deskundige', die vervolgens een 'verbetertraject' aanbeveelt. De immer concurrerende werknemer moet daar wel zijn best voor doen. 'Wie dat niet doet, moet op de blaren zitten', waarschuwde voorzitter van CNV Jongeren IJmert Muilwijk in deze krant. Mislukken is een kwestie van 'eigen verantwoordelijkheid' geworden.

Aan het eind van het artikel schrijft Bregman:
Nederlanders zijn jaar in jaar uit, al zo'n drie decennia achter elkaar, minder in staat van 'het goede leven' te genieten. Natuurlijk maakt werk daar een belangrijk onderdeel van uit. Maar minder vrije tijd en minder zekerheid betekenen minder verwondering, minder zorg voor elkaar, minder vriendschap, minder saamhorigheid en minder genieten.
Dat is geen kwestie van 'eigen verantwoordelijkheid'. Het is het resultaat van politieke keuzes.
Tot zover de Volkskrant.

Na de dieren in de bio-industrie zijn nu de werknemers grondstoffen (en "assets") geworden.
Politieke keuzes leidden ertoe dat de belasting daar gehaald wordt waar het geld nog binnenkomt: bij de midden en hogere inkomens. De kleine groep (met de schaapjes op het droge) met grote eigen vermogens hebben die belasting al eens betaald en kunnen nu relatief onbelast daarvan leven. Een belasting op vermogen en het gebruik van grondstoffen en niet op arbeid zou een veel duurzamer en vooral mensvriendelijker samenleving opleveren. Alle bovengenoemde stress wordt verminderd wanneer samenwerken niet meer geld kost maar er voor zorgt dat niemand buiten de boot valt.

Het zou mooi zijn wanneer de kiezer zich wat meer zou realiseren dat zijn eigen angst voor verlies van welvaart hem maakt tot het spreekwoordelijke konijn in het licht van de koplamp. Het is in het belang van een kleine groep kapitaalkrachtigen dat grote groepen werknemers zichzelf in toom houden om de productie draaiende te houden totdat zij overbodig zijn geworden omdat hun werk overgenomen is door machines of arbeiders uit arme gebieden. Die verschuiving is niet het probleem, het probleem is de verdeling van het rendement.
Wil dit eerlijker verdeeld kunnen worden dan zullen Europese en globale bestuurders meer macht moeten krijgen dan zij nu hebben om supranationale ondernemingen en hun flitskapitaal te reguleren. Meer globale samenwerking vraagt ook meer globaal vertrouwen.

13 september 2012

De paradox van samenwerken als verkiezingsleus

De oproep om samen te werken is in de aanloop van de 2012 verkiezing vooral verwoord door het CDA. Zij verloren zwaar. Toch kun je niet stellen dat de kiezer niet wil samenwerken. Er kwamen twee partijen als winnaar die samen minstens de helft van de zetels kregen. Dat maakt het in theorie gemakkelijker om samen te werken. Er is ook niet in meerderheid gekozen tegen Europa. Samenwerken binnen Europa om de crisis te bestrijden kan effectief zijn, maar is in de praktijk lastig vanwege de vele belangen die moeten worden verenigd. Twee willen terug en drie anderen willen vooruit. En weinigen kunnen uitleggen wat nu het probleem is en welke oplossingen fair en effectief zijn.
De verkiezingsstrijd was niet harder dan in het verleden en werd uitgevochten in TV-debatten. De media lieten de lijsttrekkers met elkaar debatteren, maar hadden ze niet beter de kijker kunnen laten zien wie er het beste kan samenwerken? Nu zijn de partijen beoordeeld op de debatvaardigheid van hun lijsttrekker, maar is die vaardigheid wel belangrijk voor een koers naar welvaart en welzijn? Gaat dat nog wel over de inhoud?
En levert competitie een stemverhouding op die past bij wat kiezers zelf belangrijk vinden?

De negatieve en solistische benadering van Wilders werkte averechts. Veel kijkers zijn niet blij met moddergooien. Ook een te groot ego leidt tot zero zetels, meneer Brinkman.
Interne (macht)strijd, vlak voor verkiezingen, werkt niet goed voor het imago van een partij. Op een vroeger tijdstip kan het een teken van transparantie en kracht zijn.
GroenLinks verliezer Jolande Sap werd door de zwevende kiezer als aardig bevonden, maar op Twitter gehekeld toen zij in haar speech blij was over het verlies van de PVV. Wat is haar ware gezicht?

Is het milieu, duurzaamheid en groene economie wel een linkse aangelegenheid of gaat het iedereen aan? Of speelden emancipatoire vraagstukken meer een rol dan de bedoeling is?

Er zijn (nu weer) twee grote partijen die de klassieke tweedeling lijken te vormen: het liberale en het sociale blok. Maar zijn ze wel zuiver?
Is er wel een partij of premier die deze elementen overstijgend en productief kan combineren?

Er is een kleine partij bijgekomen, 50plus, waarmee nog een belangengroep een vinger in de democratische pap krijgt. Enerzijds heeft een kwart strategisch gestemd en een ander, onbekend deel haar ideologische hart gevolgd. Wat zou de verdeling geweest zijn wanneer iedereen gewoon zijn eigen voorkeur had gevolgd? Wie Rutte niet wilde, stemde Samsom en andersom. Het resultaat is dat beiden wonnen. Waar je aandacht aan geeft, groeit. De noodzaak om samen te werken is daarmee nog groter geworden, want de kiezer was niet transparant.

Rutte en Samsom kun je kenschetsen als twee partijleiders die in het verleden vooral hebben gedaan (premier en actievoerder) en in de verkiezingsstrijd zich bewust waren wat ze moesten (na)laten. Wat is hun ware gezicht of doet dat er niet toe wanneer je weet welke houding je moet aannemen op het juiste moment?

De electorale beweging kun je samenvatten als drie stappen vooruit en twee stappen achteruit. Politici moeten nu eenmaal bewegen. Wie dit als het ware dansend doet en de samenwerking in harmonie doet, heeft aan deze beweging veel plezier. Alles gaat zo vanzelf en het is goed zoals het is.

De kiezer heeft altijd gelijk, maar geen enkele individu krijgt volledig zijn zin. De peilingen hebben hun invloed gehad, maar konden de (mate van) verschuiving niet goed voorspellen.

4 september 2012

Speerpunten Mens en Spirit

Voor wie wil weten of een partij voor spiritualiteit ook zinnige suggesties heeft voor overige belangrijke zaken zijn hier de speerpunten van Mens en Spirit. De partij doet mee met de Tweede Kamerverkiezingen op 12 september. Misschien een idee als je niet per se strategisch wilt stemmen.

  • Banken in eigen handen en (naast euro) invoeren Nieuwe Gulden.
  • Geen marktwerking in onderwijs, zorg, energie en water.
  • Zorgkosten verlagen door preventie en samenwerken regulier-alternatief.
  • Corporaties kopen onverkoopbare huizen tegen redelijke prijs op.
  • Einde topsalarissen en hoge kosten beleid en advies.
  • Flexibele AOW leeftijd en betere pensioenregelingen.
  • Door herziening belastingsysteem minder bezuinigen en minder werklozen .
  • Garantie-inkomen met werken voor de gemeenschap voor iedereen boven 18 jaar.
  • Onderwijs veel beter afstemmen op het authentieke kind en de student van NU.
  • Geen langstudeerboete, maar betere opleidingen.
  • Minder vleesconsumptie en dierenleed, afbouw bio-industrie, meer ecologische landbouw.
  • Lage BTW op gezond en milieuvriendelijk. Hoge BTW op ongezond en giftig.
  • Gezonde voeding, zonder gen- en nano technologie, bereikbaar voor iedereen.
  • Lokale energieopwekking daadkrachtig stimuleren.
  • Duurzamer en energieneutrale nieuwbouw en renovatie.
  • Geen kern- en kolencentrales bouwen, wel groene energie.
  • Voorzichtig omgaan met vaccinaties en straling.
  • Een dienende en transparante overheid als partner van de burger.
  • Referenda en andere vormen van direct meebeslissen ruim inzetten.
  • Privacy voortaan beter bewaakt door overheden.
  • Geen JSF en dubieuze vredesmissies.
  • Minder macht naar een ondemocratisch Europa, wel samenwerken.
  • Wonen en werken samenbrengen tegen files en vervuiling. Geen kilometerheffing.
  • Eerlijker en doelmatiger wetgeving en rechtspraak, minder regelgeving.
  • Maatwerk en preventie in verlaging criminaliteit, verhoging veiligheid.

31 augustus 2012

Snapte Kees van der Staaij de implicaties van zijn uitspraak over verkrachting?

In een vraaggesprek met Frits Wester noemde Kees van der Staaij het een feit dat de kans op zwangerschap bij verkrachting klein is. Deze uitspraak heeft veel stof doen opwaaien, maar evenzeer opmerkelijk is hoe weinigen de vinger op de zere plek legden.

Wanneer van der Staaij had gezegd dat hij de kans van 7% om zwanger te worden na verkrachting klein vond, dan had dat een ander effect gehad dan wanneer hij stelt dat het een feit is dat de kans klein is. Feiten zijn geen mening. Het is wel chique om je mening te baseren op feiten. Over jouw mening hoef je je niet te verexcuseren; over het verkeerd citeren van feiten of het doen van impliciete uitspraken mogelijk wel. Er was namelijk veel woede over wat in zijn uitspraak werd gelezen.

Wat het tumult verergerde is de achtergrond dat de SGP van mening is dat vrouwen die zwanger worden na verkrachting geen recht hebben op abortus. De SGP vindt dat deze vrouwen veel aandacht en steun zouden moeten krijgen en hun kind ter adoptie kunnen aanbieden wanneer het kind houden te veel belastend zou zijn. Maar een foetus, verwekt door een crimineel, doden is voor hen geen optie, terwijl de SGP niet tegen de doodstraf is bij ernstige misdaden.

Wat van der Staaij niet goed besprak was dat hij de suggestie wekte dat vrouwen die zwanger worden na verkrachting het misschien zelf hadden gewild vanuit de gedachte dat het lichaam anders wel een bevruchting zou hebben voorkomen.
Het is blijkbaar voor sommige mensen moeilijk te geloven dat op lichamelijk niveau er geen morele keuzes worden gemaakt. Met andere woorden: een eicel checkt niet of de situatie waarin een zaadcel zich meldt wel deugt.

Het gaat om de vrijheid van de vrouw om te mogen bepalen wat voor haar de gevolgen van een verkrachting zijn. Het is een recht om gevrijwaard te blijven van de suggestie dat zij een verkrachting gewild heeft en om de gevolgen via een snelle abortus beperkt te houden.

Het hielp ook niet dat de SGP in de afgelopen tijd in het nieuws was met hun verzet tegen het opnemen van vrouwen op de kieslijst.

Wanneer een politieke partij klein is en de verwachting is dat het klein blijft, kan commotie ook klein blijven. Maar de SGP heeft in de afgelopen regeringsperiode soms een doorslaggevende conservatieve stem gehad. En dat jaagt verontwaardiging aan.

21 november 2011

Een beweging die mensen bewust wil maken moet zelf ook bewegen

De Occupy beweging probeert mensen bewust te maken van de nadelen van ons huidige economische systeem. Zij sloeg haar tenten op bij het Beursplein en op het Internet. Nu met de komende winter en het opraken van het geduld van de autoriteiten wordt kamp na kamp geruimd. En dat is maar goed ook, want de vorm waarin het protest wordt gegoten is zowel de kracht als de zwakte van de beweging. Een beweging gericht op bewustwording moet telkens een nieuwe vorm zoeken, net zolang totdat de gewenste verandering bewerkstelligd is. Doet zij dat niet dan wordt zij gekaapt en trekt zij allerlei randverschijnselen aan.
Een verandering in ons economische systeem zal de meesten eerst geld kosten en je moet een aantrekkelijk vergezicht schetsen wanneer je mensen mee wilt laten investeren. Zo is het nu in het systeem en zo zal het ook zijn in het alternatief. Het fenomeen dat randfiguren eerst proberen te profiteren van de beweging is het bewijs dat in het zoeken van een alternatief eerst een plek moet worden gegeven aan de menselijke hebzucht. Een nieuw economisch systeem moet daar tegen kunnen en vervolgens een betrouwbare duurzame oplossing bijdragen. Het probleem nu is dat er meer schulden worden gemaakt dan met economische groei kan worden opgevangen. Het is dus vooral een zaak van begrenzen van de eigen en elkaars ambitie en het schetsen van een aantrekkelijk alternatief.
De consument en/of de kiezer moet de gevolgen van zijn gedrag op vele terreinen doorzien. Het is zaak om hem in beweging te krijgen. Daarvoor moet hem telkens opnieuw voorgehouden worden hoe de economische verandering zowel heilzaam is voor zichzelf als voor de samenleving als geheel. Wanneer landen er niet effectief in willen samenwerken, dan zit er weinig anders op dan om de economie op een veel lager en regionaal niveau te organiseren. Economische en politieke structuren moeten organisch groeien, dat wil zeggen pas wanneer de stabiliteit op een bepaald niveau is bewezen, kun je gaan praten over organisatie op een hoger niveau. Anders vervalt het tot chaos.
Er is niets op tegen dat niemand de leiding heeft bij de Occupy beweging, wel dat er te lang wordt vastgehouden aan dezelfde vorm.

Bewustwording is een voortdurend spiraalvormig proces van ont-wikkeling, zodat we telkens langs hetzelfde punt komen, maar dan op een hoger niveau van bewustzijn. Misschien moet de beweging wel 99 keer een vorm kiezen alvorens zij 99% van de bevolking bewust heeft gemaakt .....

En zo moet het niet:
Op de grond zittende studenten, die zich op een campus verzameld hadden voor een sit-downdemonstratie van de protestbeweging Occupy Wall Street, werden met pepperspray aangevallen. De video toont hoe een politieagent (campusbewaker) de jongeren gericht met het drijfgas aanviel, hoewel het protest volkomen geweldloos verliep.

20 oktober 2011

Problemen bij en oplossingen voor de krediet- en vertrouwenscrisis

Een gezonde economie is gebaseerd op gezond vertrouwen. Wie toelaat dat bedrijven, banken en overheden een ondoorzichtig beleid en handel mogen uitvoeren, kan wachten op fraude en misbruik. Vertrouwen komt te voet en flitst weg te paard.

De volgende omstandigheden leiden tot problemen en een vertrouwenscrisis:

De internationale mogelijkheden van banken leiden tot flitskapitalisme: geld wordt bliksemsnel onttrokken aan de ene regio en uitgeleend of belegd in een andere regio, waar ook ter wereld. Werknemers en banken kunnen zich fiscaal daar vestigen waar maximaal belastingvoordeel valt te behalen.

Er is de mogelijkheid om geld te verdienen aan de waardedaling van aandelen (optiestrategie die gericht is op het profiteren van een koersdaling).

Banken hebben de mogelijkheid om goedkoop geld te lenen en duurder uit te lenen. Hiermee wordt een oneigenlijke stroom van oneigenlijke en tijdelijke waardevergroting aangejaagd.

Banken hoeven nauwelijks (7 tot 20%) dekking (kapitalisatie) te hebben voor het geld dat spaarders bij hun uitzetten. Een pensioenfonds moet 105% van het geld, dat uitbetaald moet worden, liquide hebben (kunnen uitbetalen).

Sommige banken groei(d)en zo uit, dat er geen regering meer is die garant kan staan voor het opvangen van de risico's. Nederland kent daar zelfs meerdere van die gelijk staan aan 6x het bruto nationale product.

Ondernemingen richten hun beleid meer op het voordeel voor de aandeelhouders dan op het welzijn van de werknemers.

Nieuwe investeringen zijn niet meer gericht op vergroten van werkgelegenheid, maar op het automatiseren van arbeidskracht.

Tot zover een aantal factoren die hebben geleid tot de kredietcrisis.

Schrijver Chang komt in zijn boek "23 dingen die ze je niet vertellen over het kapitalisme" tot de conclusie dat onbeperkte economische vrijheid niet leidt tot maximale welvaart en dat de rol van de overheid belangrijk is.



De volgende besluiten kunnen tot een oplossing leiden en tot herstel van vertrouwen:

Laat de overheid een bank stichten of nationaliseren waar burgers en ook de overheid geldzaken kunnen onderbrengen en waar niet gespeculeerd wordt. Geef geen garantie tegen failliet gaan meer aan (klanten van) banken die met geld willen speculeren.

Geef een overheidsinstantie de mogelijkheid om financiële dienstverlening of producten die ondoorzichtig zijn te verbieden. Geef prioriteit aan transparantie. Eis dit ook bij het uitbrengen van een stem.

Geef een landoverstijgende instantie voldoende macht om effectief in te grijpen in regeringsbeleid van landen die een risicovolle financiële koers volgen die de financiële belangen van burgers in andere landen (bijvoorbeeld binnen de eurozone) kan schaden.

Maak onderscheid in (steun voor) economische groei die schadelijk is voor mens, dier- en milieu en onschadelijke economische groei. Geef een landoverstijgende instantie voldoende macht om de schadelijke activiteiten tegen te gaan.

Verplicht roulatie van controlerende instanties zodat bedrijven aangezet worden tot transparantie en controlerende instanties aangezet worden op het vermijden van fouten en vriendjespolitiek.

Wat valt op?
Het ging fout, omdat het kon. In de wereldeconomie is een weeffout (deregulering financiële sector) geslopen, die sommigen goed uitkwam en iedereen werd een worst voorgehouden (privatisering van het publieke domein) dat zij mee zouden profiteren via economische groei en werkgelegenheid. De banken mochten speculeren en de overheid garandeerde dat de burger zijn geld kon behouden. Een burger met schulden is afhankelijk en politiek meer manipuleerbaar.

Bovengenoemde oplossingen negeren hebzuchtige en schadelijke neigingen en worden daardoor niet gehinderd.
Ze gaan over een daadkrachtige en te snappen overheid die banen schept en betrouwbare en veilige alternatieven creëert. De samenleving moet worden georganiseerd op een hoger niveau voor het stellen van grenzen aan schadelijk handelen in het bedrijfsleven en de bankwereld. Die grensoverstijgende instantie moet niet de burger het gevoel geven dat door de grootschaligheid ook een bodemloze put ontstaat wanneer zij de financiële sector probeert te redden. Het vertrouwen moet worden hersteld dat eerlijkheid het langst duurt.

3 maart 2010

Het ego van de blanco stemmer

Zou het echt zo zijn dat de kiezer die thuis blijft of blanco stemt, te weinig vertrouwen heeft in de politiek?
Zou de kans niet veel groter zijn dat het ego van die kiezer groter is dan het hokje dat hij kan rood maken?
Zou het kunnen zijn dat de zwevende kiezer lijdt aan een opgeblazen ego?

Wie zich realiseert dat democratie inhoudt dat iedere stem even zwaar telt, kan licht in de verleiding komen om dan zijn stem maar niet mee te laten tellen.
Stemmen is vooral een oefening in bescheidenheid. Wie vindt dat hij ook moet rekening houden met welke coalitie mogelijk gevormd gaat worden of wie er premier moet worden, overschat zijn invloed. Bij een stemming hoeft alleen een voorkeur worden gegeven, het vervolg laat je over aan de politiek.

Sommige kiezers willen alleen stemmen op een vertegenwoordiger van een partij die gaat winnen. Omdat het aantal zetels dat is te verdelen constant is, moet wat de een wint, ten koste gaan van een ander. Wanneer je jezelf sociaal noemt en je kunt kiezen tussen PvdA en SP of je bent liberaal en kunt kiezen tussen de VVD en D’66 dan geeft het gevoel dat je op een winnaar stemt nog enige troost voor de gedachte dat je maar een druppel bent op een gloeiende plaat.

Wanneer je geen vertrouwen hebt in vreemdelingen, is de drempel laag om te kiezen voor Wilders' PVV.

Wie kan vertrouwen op dat deel van zijn zelf naast zijn ego, kan vertrouwen op een ander.
Wie vertrouwen heeft in zichzelf, vindt altijd wel een politieke vertegenwoordiger.

30 augustus 2008

Wat is zo irritant aan politieke extremen?

De politieke extremen van links en rechts kennen hun stereotypen, waaraan de opponenten zich ergeren. Rechtse mensen vinden linkse mensen in hun politieke voorstellen teren op de zakken van de belastingbetaler. Linkse mensen vinden rechtse mensen behoudend, burgerlijk en egoïstisch.
Wie op zijn twintigste geen socialist is heeft geen hart, en wie dat op zijn veertigste nóg is heeft geen verstand, zo wil het cliché. Mensen, die nog jong zijn, hebben nog weinig verantwoordelijkheden en kunnen gemakkelijk een sociale visie op het leven hebben. Het is gemakkelijk te delen wat je zelf niet bezit. Ouderen, die naast zichzelf ook voor hun gezin en oude dag moeten zorgen, zijn vaak beducht dat teveel van hun zuur verdiende centen naar de belasting gaat en dat anderen er meer van profiteren dan zijzelf.
Op het ogenblik tracht politiek rechts een aantal politici af te rekenen die in de 80-jaren links waren. Veel van de huidige zittende politici waren in die jaren socialist of deden mee aan buitenparlementaire acties. Stelen van de rijken en geven aan de armen was een bezigheid waarmee Robin Hood beroemd is geworden, maar deze waardering is niet voor iedereen weggelegd. Humor en charisma maken het verschil.
Ook genuanceerd in het politiek midden blijven helpt niet als humor of charisma ontbreken.
Door de globalisatie zijn bedrijven steeds groter en internationaler geworden. Het gevolg is dat de bedrijfscultuur minder verbonden is aan een bepaald land. Bestaat de mogelijkheid om de belastingdienst van een bepaald land met juridische en financiële trucs op te laten draaien voor schijnbaar bedrijfsverlies dan wordt dit toegepast. Dit is een uitwas van een kapitalistische cultuur en zal dan ook weerstand oproepen.
Het moraal van het verhaal is dat elk extreem, zodra het bepaalde grenzen overgaat, een tegenbeweging in het leven roept. Een koerscorrectie volgt, maar niet alle slachtoffers van de grensoverschrijding krijgen genoegdoening en zullen voldoende schadeloos worden gesteld. Voorkomen is beter dan genezen en daarom zullen politieke tegenstanders altijd blijven proberen elkaar de loef af te steken en elkaar te stoppen voor de grensoverschrijding. Het best haalbare resultaat is een compromis. Elkaar overtuigen lukt vrijwel nooit en de irritaties over en weer zullen nooit verdwijnen. Hoogstens verwisselen opponenten in de loop der tijd van positie: links wordt rechts en liberaal wordt sociaal. En daar steekt vaak meer eigenbelang achter dan je op het eerste gezicht ziet. Links probeert sociale verworvenheden te behouden en rechts claimt werkgelegenheid te scheppen.

21 oktober 2006

Motivatie bij het stemmen op een politieke partij


Je kunt kiezers indelen in 2 soorten: de een wil invloed uitoefenen op de toekomstige minister-president en de ander wil een stem uitbrengen op een kandidaat die het meest op hemzelf lijkt of die het beste in staat wordt geacht om het eigen belang van de stemmer te vertegenwoordigen.
Met deze laatste motivatie is niets mis mee, al zal de een wat egoïstischer en de ander wat altruïstischer zijn.
Lastiger is de kiezer die meer zekerheid wil over de toekomstige premier. Deze wens maakt van ons democratie eigenlijk een tweepartijen systeem. Je kunt de politiek in tweeën delen in links en rechts, grofweg sociaal en liberaal, maar dan mis je de motivatie van de vele partijen in het politieke midden. Deze partijen hebben de pretentie om de tweedeling te overstijgen. Of zij daarin slagen wordt in deze column wijselijk in het midden gelaten.
Een oplossing om meer onderscheid te maken tussen partijen heeft Kieskompas gevonden door een dimensie "conservatief-progressief" te maken. Op deze wijze kan voldoende onderscheid worden gemaakt in de richting van de belangen, die de partijen willen verdedigen.
Het is vrij aan de kiezer om zijn eigenlijke motivatie te hebben, maar invloed te willen op de toekomstige premier is eigenlijk niet de opzet van de huidige democratie. Het zou misschien een goed idee wanneer de kiezers twee stemmen kunnen uitbrengen: 1 op de kandidaat die bij hem past en 1 op de beoogde premier. Pas dan zou het stemgedrag een echte afspiegeling zijn van wat er onder mensen leeft.

14 februari 2006

Ligt de politieke waarheid in het midden?

Wanneer je de kies- of stemwijzer invult is de kans groot dat de uitslag aangeeft dat uw voorkeur in de buurt van D’66 ligt. Toch trekt D’66 in de praktijk weinig kiezers. Hoe komt dat?
Dat heeft er mee te maken dat de meeste mensen bij de analyse van een politiek probleem gevoelsmatig niet direct naar een oplossing gaan zoeken in het midden maar in hun hoofd eerst een afweging maken van voors en tegens, van links en rechts, van sociaal en liberaal.
Er komt in het denken en/of met anderen een soort discussie op gang.
Filosoof Jasper Schaaf bespreekt in zijn boek “Dialectiek en praktijk” het begrip tegenspraak of tegenstelling, wat veel kan helpen verklaren van het keuzeproces voor een politiek partij. Door tegengestelde werking van dingen, maar ook in de menselijke communicatie en allerlei vormen van interactie, ontstaan nieuwe situaties. Van deze tegenspraak zijn bepaalde wetmatigheden, structurele vormen traceerbaar. Zo wordt wel gesproken over:
(a) dialectiek als het doordringen van tegenstellingen,
(b) van een negatie van de negatie en
(c) van een omslag van kwantiteit in kwaliteit. Ook wordt er
(d) wel gesproken over de wet van de ‘spiraalvorm van de ontwikkeling’.
Wanneer door tegenspraak iets nieuws ontstaat is er sprake van een ontwikkeling in een spiraalvormig proces. Tot zover Schaaf.

Dit proces kan plaatsvinden tussen personen, maar ook in het hoofd. De uitkomst kan zijn dat men meer vasthoudt aan de oorspronkelijke politieke keuze, er kan ook een verschuiving optreden.

Een voorbeeld van een actuele dialectiek in de politiek is de poging van GroenLinks om de sociale grondslag te verenigen met een liberaal uitgangspunt. Deze integratie gaat niet zonder slag of stoot. Voor een verslag van de reacties die deze poging oproept, klik hier.

Doorlezen en verdieping? (klik op de labels)

#metoo (2) aandacht (12) aanwezigheid (4) achterdocht (3) ADHD (3) afhankelijkheid (4) afstand nemen (9) agnost (3) agressie (4) alcoholisme (4) alternatieve genezing (3) altruïsme (6) ambitie (3) ander (2) angst (23) angststoornis (1) apofatisch (6) authenticiteit (12) autisme (2) autonomie (4) baclofen (1) balans en evenwicht (35) begeerte (2) behoefte (5) belangen (14) belemmerende overtuigingen (6) beoordelen (5) beslissen (3) betrokkenheid (7) betrouwbaarheid (7) bewustwording (14) bewustzijn (31) bezinning (1) bindingsangst (4) bioscoopfilm (6) biseksualiteit (1) bodhisattva (2) boeddhisme (6) boek (263) borderline (2) brein (2) burn-out (4) castratieangst (1) communicatie (23) compassie (8) competentie (7) competitie (9) complottheorie (4) consumeren (7) coping (1) creationisme (1) creativiteit (4) crisis (7) dans (3) daten (6) demagogie (4) denken (12) denkfouten (5) deugd (8) deugdzaamheid (3) diagnose (7) dialoog (5) dieren (3) discipline (1) dooddoener (4) drama (2) drogredenen (4) drugsgebruik (6) DSM (5) dualisme (4) duurzaamheid (3) dwangstoornis (2) echt (6) eenheid (28) eenzaamheid (9) eerste indruk (1) ego (50) eigenschappen (3) eigenwaarde (4) emancipatie (9) emergentie (2) emotie (16) empathie (2) en-en (24) endogene depressie (3) energie (11) epidemie (1) ergernis (1) erkenning (6) ethiek (6) etiquette (7) euthanasie (2) evenwaardigheid (37) evolutie (21) extraversie (3) faalangst (1) fabel (1) facelift (1) filmpje (112) filosofie (16) flirten (1) fraude (10) Freud (3) functioneren (5) gebreken (1) gedrag (2) gedragsverandering (6) geduld (3) geest (4) geheugen (3) gekwetstheid (5) geld (7) gelijk hebben of gelijk krijgen (12) gelijkmoedigheid (4) geloven (17) geluk (49) genoeg (1) genot (1) Gestalt (1) Getuige (4) gevoelens (35) gezag (4) gezichtsverlies (2) gezondheid (8) gezondheidszorg (1) GGz (3) GHB (1) go with the flow (4) God (35) goedgelovigheid (5) gokken (1) grenzen (6) handleiding (1) hechting (2) hedonisme (1) heelheid (8) helderziendheid (1) hersenen (4) hier en nu (8) holisme (3) homoseksualiteit (1) hoofdzonde (3) hoogsensitiviteit (1) hufterigheid (2) hulpverlening (2) humor (16) ideaalbeeld (3) identificatie (9) identiteit (10) ik-boodschap (1) illusie (13) imago (6) individualisme (4) innerlijke vrijheid (14) integriteit (4) Intelligent Design (2) Internet (6) intuïtie (11) InZicht (12) islam (2) jaloezie (3) jeugd (1) jezelf worden en zijn (15) jongeren (3) karakter (2) katafatisch (1) kenmerken (3) kiezen (14) kind (13) kosten (1) kracht (5) Krishnamurti (2) kuddegedrag (2) kwakzalverij (2) kwaliteit (17) kwetsbaarheid (8) leegte (12) leiderschap (5) leugens (12) levensfase (3) levenskunst (5) levensstijl (1) levensvragen (3) levensweg (3) licht (3) liefde (104) liefdesverdriet (5) lijden (2) loslaten (19) lust (4) macht (27) machtsstrijd (5) magisch denken (6) man-vrouw verschillen (19) mannelijkheid (10) mannen (5) media (12) meditatie (15) memen (2) metafoor (2) metafysica (4) mildheid (1) milieu (1) mindfulness (3) misbruik (4) mobiel (1) model (1) moraliseren (4) motto (1) multitasken (1) mushotoku (2) mystiek (5) nabijheid (1) narcisme (5) natuur (3) negatieve (15) neti neti (4) neuroticisme (1) niet doen (25) NLP (1) non-duaal bewustzijn (3) non-dualiteit (36) occupybeweging (2) omdenken (4) omgangsregels (3) onderwijs (2) onderzoek (12) ongelukkig zijn (3) onmacht (4) ontrouw (1) ontwikkeling (11) onverwerkt kindertrauma (2) onzichtbaar (1) oordeel (17) opvoeding (10) orgasme (3) Osho (8) ouderen (4) overbelasting (1) overgave (5) overgewicht (1) overheid (3) overvloed (7) paradox (24) Pareto principe (1) partnerkeuze (5) passie (2) pedagogie (2) penisnijd (1) perfectie (3) personeelsbeleid (2) persoonlijkheid (6) persoonlijkheidsstoornis (4) pesten (4) Peter principle (2) pijnlichaam (8) politiek (17) positieve (12) privacy (1) processie (2) projectie (10) psychiatrie (7) psychofarmaca (2) psychose (2) psychotherapie (3) puberen (3) reductionisme (1) reïncarnatie (2) relatie (24) relatievaardigheid (7) remancipatie (1) respect (25) riagg (1) rijkdom (2) rol (4) romantiek (5) ruzie (6) samensmelten (10) schaamte (2) scheiden (3) schelden (1) schizofrenie (2) schouwen (4) schrijfdrang (2) schuld (5) sedatie (1) seks (24) seksuele voorlichting (1) selectie (4) sociale druk (2) solidariteit (1) somberheid (2) soulmate (1) spiegelogie (7) spijt (3) spiritualiteit (51) sport (1) spreekwoorden (1) sprong (2) statistiek (1) status (2) sterven (7) stigma (2) stilte (12) Stockholm-syndroom (1) straling (1) strategie (2) stress (6) synchroniciteit (8) Taoïsme (17) tederheid (1) Tegenwoordigheid (2) The Secret (4) The Work (1) therapeutische gemeenschap (1) therapie (2) tijdgeest (3) toeval (5) Tolle (22) transcenderen (6) transformatie (6) transparantie (3) trend (3) tunnelvisie (1) twijfel (6) UFO (1) verandering (3) verantwoordelijkheid (14) verbinding (31) vergeten (2) verlangen (7) verlatingsangst (1) verleiding (4) verlichting (16) verliefdheid (6) verlies (2) vermaatschappelijking (1) vermijding (1) vermoeidheid (2) verslaving (12) vertrouwen (17) verveling (2) verwerking (1) vicieuze cirkel (1) voeding (4) voelen (5) volgzaamheid (2) vooroordelen (1) vragenlijst (5) vrije wil (7) vrijen (4) vrijheid (84) vrouwelijkheid (4) waarheid (32) waarneming (8) ware (12) wezen (3) wijsheden (11) wilskracht (3) woede (4) wraak (1) wu wei (17) yin en yang (4) zelfbeheersing (5) zelfbevestiging (5) zelfbewustzijn (6) zelfdoding (5) zelfkennis (17) zelfkritiek (3) zelfoverschatting (4) zelfrealisatie (10) zelfvertrouwen (5) zelfverwerkelijking (1) zelfwaardering (5) Zen (3) ziel (15) Zijn (14) zin van het leven (9) zorgvuldigheid (5)

Zoeken in dit blog

Bronnen, links en reacties

Er wordt zoveel mogelijk naar de bron van een bericht gelinkt, maar wanneer deze is opgeheven wordt de link verwijderd.
Feedback en melding van onvolkomenheden zijn welkom en mogelijk via e-mail.

Disclaimer

Veel bijdragen op dit blog gaan over ongrijpbare begrippen als waarheid, vrijheid of liefde. Door onwaarheden te ontdekken die ons gevangen houden, kan waarheid meer zichtbaar worden en kunnen we ons bevrijden van de angst dat we afgescheiden zijn.
Vrij naar Wittgenstein: "van dat, waarover niet kan worden gesproken, zwijgen wij". Al het overige is bespreekbaar.
"In onwetendheid ben ik iets; in inzicht ben ik niets; in liefde ben ik alles" Rupert Spira.

Blogarchief