Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Hoe entertainment en spektakel ons wereldbeeld beïnvloeden Waar baseren we onze kennis op? De moderne samenleving is een complex samenspel van krachten die elkaar versterken en in stand houden. Individualisering, het gevoel van wees zijn, wantrouwen naar de overheid, de opkomst van behoudende politici en overprikkeling door de vermakingsindustrie vormen samen een dynamiek die leidt tot maatschappelijke onrust. Een belangrijke factor in dit geheel is ons falende geheugen: door de constante stroom aan informatie en prikkels kunnen we steeds moeilijker onderscheiden wat we zelf hebben ervaren en wat we via media hebben geconsumeerd. De entertainmentindustrie overstroomt ons met geromantiseerde verhalen, versnelde verhaallijnen en overdreven dramatiek, waardoor onze perceptie van de werkelijkheid vervaagt. Dit heeft niet alleen invloed op onze persoonlijke herinneringen, maar ook op hoe we maatschappelijke vraagstukken begrijpen en interpreteren. De verantwoordelijkheid ligt echter niet al...

Hoe onze prestatiemaatschappij ons verlamt In de moderne samenleving lijkt angst alomtegenwoordig. Niet langer beperkt tot concrete dreigingen zoals oorlog of armoede, heeft angst zich ontwikkeld tot een diffuse, ongrijpbare kracht die ons dagelijks leven binnendringt. Dit fenomeen is diep verweven met de prestatiemaatschappij, waarin zelfoptimalisatie en onbegrensde mogelijkheden niet langer bevrijdend werken, maar juist verlammend. Filosoof Byung-Chul Han analyseert hoe deze dynamiek leidt tot een cultuur van zelfuitbuiting, onzekerheid en permanente angst. Zelfuitbuiting en de angst om te falen In de traditionele samenleving werden individuen onderworpen aan externe machtsstructuren die hen discipline oplegden. Han verwijst naar Michel Foucaults analyse van de "disciplinaire macht," waarin instituties zoals scholen, gevangenissen en kerken gedrag dicteerden. In de hedendaagse neoliberale samenleving is deze dwang grotendeels vervangen door een subtielere, maar ingrijpender...

Een leugentje voor bestwil? Wie een diagnose krijgt in de hulpverlening mag verwachten dat de vlag de lading dekt. Maar er kunnen omstandigheden zijn wanneer je als hulpvrager of hulpverlener liever onder een ander vlag vaart. Sommige diagnoses uit de DSM-5 worden niet gedekt door de verzekering, maar andere labels, die tot dezelfde aanpak zouden leiden, wel. Er zijn ook labels die bijna letterlijk een zeer groot gewicht op de schouders leggen en dan kan een andere manier van benoemen “verlichting” geven. Tegelijkertijd benadrukt het ook hoe deze verlichting voornamelijk in de geest zit, terwijl de fysieke impact juist letterlijk zwaarder wordt, hoeveel "lichter" het lichaam ook wordt. Sommige patiënten met anorexia, bijvoorbeeld, voelen zich "ontlast" door een diagnose zoals autisme . Dit kan op verschillende manieren werken. Mogelijke effecten van het label autisme Verklaring voor gedrag Een diagnose zoals autisme kan een gevoel van opluchting geven, omdat het ge...

Opgroeien tot excelleren Toine Heijmans heeft zelf drie kinderen en wil geen zeurouder zijn. Hij schrijft erover in de Volkskrant op 30 juni 2015; een paar citaten: Gewoon een beetje opvoeden is er niet meer bij: tegenwoordig is het de bedoeling dat je kinderen kneedt tot excellente kinderen. Vanaf de kleuterklas uitstekende resultaten in het leerlingvolgsysteem, cum laude slagen op een excellente middelbare school -want dat wil de staatssecretaris graag- plus uitkomen in een selectieteam van de sportclub en een bloemetje kopen als oma jarig is zonder dat daartoe opdracht wordt gegeven. … Van een ambtenaar begreep ik dat toch echt de ouders het probleem zijn: die willen zó graag een populaire school voor hun kind, daar is geen houden aan. Krijgen ze niet wat ze willen, gaan ze naar de rechter. Nou, bedankt. Het is de gemeente zelf die van kiezen een feest maakt, terwijl ze weet dat de wensen niet bij het aanbod passen. Het zijn de scholen zelf die populair willen zijn, met hun Mindstor...

Vriendelijk smoelenboek? De titel van dit blog is een variant op de titel van het boek van de Amerikaanse schrijver Ben Mezrich over Mark Zuckerberg en de oprichting van Facebook, getiteld The Accidental Billionaires: The Founding of Facebook, A Tale of Sex, Money, Genius, and Betrayal. Facebook is zo succesvol omdat het mensen over de hele wereld samenbrengt, maar de ironie wil dat juist dit succes twee beste vrienden (oprichters van Facebook) uit elkaar dreef. Het bedrog weerspiegelt niet alleen in de groeistuipen van het bedrijf, maar ook in de foto’s van haar gebruikers. Bijna alle foto’s gaan over hoe goed het met hun gaat op een letterlijk niet oprechte manier: iedereen gaat voor de fotograaf met de hoofden tegen elkaar aanstaan. Het resultaat is een scheef beeld van hoe we ons met elkaar verhouden. Zodra er geknipt is, gaan we weer op afstand van elkaar staan. Status, fake it until you make it In De virtuele spiegel schetst Koen Damhuis (1987) het portret van zijn eigen gene...