Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Arrogantie, bewondering en de waarde van evenwaardigheid Dedain is een blik. Een houding. Een fluisterend maar ondubbelzinnig signaal: "Ik ben meer dan jij". Het is een van de oudste vormen van geweld, vaak zonder vuist, maar met een vernietigende uitwerking op menselijke waardigheid. En het is actueler dan ooit. We zien dedain in de pose van de rapper die vrouwen tot bezit reduceert en geweld verwart met kracht. We zien het in politici die tijdens het handen schudden al een machtsstrijd voeren, de ander naar zich toe trekken alsof het volk zelf onderworpen moet worden. We zagen het bij Romeinse keizers die hun onderdanen toespraken met de blik van een god en in de koloniale tijd waarin Europeanen zich superieur waanden aan wie dan ook zonder witte huid. Dedain is de kunst om onaantastbaar te lijken. En daarin schuilt het gevaar: het trekt aan. Het belooft veiligheid voor wie zelf ooit werd vernederd. Het zegt: "Als jij degene bent die neerkijkt, kan niemand je me...

De ander is niet daar We ontmoeten dagelijks ‘de ander’: een gezicht dat niet het onze is, een stem die iets zegt wat wij niet denken, een lichaam dat beweegt met een andere geschiedenis. Toch is er in de ander iets wat we onmiddellijk herkennen, iets dat voorafgaat aan elk verschil. Deze tekst nodigt uit om te kijken met de ogen van eenheid en te zien dat de ander nooit echt 'daar' is geweest.   Je kijkt. En je denkt: dat is een ander. Iemand met een naam, een lichaam, een mening. En jij bent jij. Duidelijk. Gescheiden. Zelfstandig. Tot het stil wordt. Tot het denken even geen tussenpersoon is. En dan voel je: de ander kijkt ook. Niet met andere ogen. Maar met kijken zelf. Niet met zijn gewaarzijn. Maar met gewaarzijn zónder bezitter. En ineens verdwijnt het onderscheid. Niet alsof jij oplost. Niet alsof je hetzelfde wordt. Maar alsof de tussenruimte nooit echt bestond. De ander is geen spiegel. Geen projectie. Geen mysterie. ...

Een positieve balans in een relatie Vrijheid en liefde zijn nauw met elkaar verbonden. Toch kunnen ze ook botsen. Vrijheid is een voorwaarde voor liefde. Je moet zelf kunnen kiezen van wie je houdt en hoe je dat laat zien. Liefde die wordt opgelegd, of waarin een van beiden zichzelf niet kan zijn, is ongezond. Ze beperkt meer dan ze geeft. Liefde vraagt ook iets van je vrijheid. Wie zich bindt, sluit compromissen en houdt rekening met de wensen van de ander. Soms lever je daarvoor een vrijheid in. Toch is de balans meestal positief. Liefde kan je de ruimte geven om jezelf te zijn en je gevoelens te uiten. Het vertrouwen en respect in een liefdevolle relatie geven veiligheid. Wie zich veilig voelt, voelt zich vrijer. Zonder liefde geen vrijheid en zonder vrijheid geen liefde Wie een verbinding aangaat, verliest vrijheid. Je krijgt er nieuwe vrijheid voor terug. Maar als je die niet kunt of wilt zien, lijkt de verbinding al snel minder aantrekkelijk. Liefde en vrijheid zijn...

Wie profiteert van onze automatische reacties? In onze moderne samenleving worden we voortdurend geconfronteerd met uitdagingen, vragen en oproepen tot actie. Of het nu gaat om mondiale kwesties zoals defensie-uitgaven of persoonlijke keuzes zoals het gebruik van anti-rimpel crèmes, het lijkt alsof we worden aangespoord om overal op te reageren. Maar voordat we ingaan op die oproepen, is het essentieel om te vragen: waarom laten we ons uitdagen, en door wie? Werkelijk nodig? Neem het voorbeeld van defensie. Na 80 jaar vrede in veel delen van de wereld is het een feit dat we niet op oorlog voorbereid zijn zoals in het verleden. Maar betekent dit dat we automatisch onze defensiebudgetten moeten verhogen? Of zouden we eerst moeten reflecteren op de collectieve noodzaak en ons afvragen wie profiteert van deze vraag? De vraag " qui bono ?" – wie heeft er baat bij – is hier cruciaal. Vaak blijkt dat de oproep tot actie wordt gestuurd door belangen, of dat nu economische, politieke,...

Niemand voor het hoofd stoten Tips van een Engelse website . Het is soms een kunst om nee te zeggen zonder het gevoel te hebben dat je iemand voor het hoofd stoot. Er zijn vele creatieve manier om het te doen. Er zit er altijd een die bij je past. Vaag maar beslist: ”Dank voor jouw vraag, maar het gaat niet voor mij werken”. Het is niet persoonlijk: ”Dank voor jouw vraag, maar ik ga geen nieuwe verplichtingen aan zolang dit project nog niet af is”. Vraag het me later: ”Ik wil het wel doen, maar ik ben niet beschikbaar voor het eind van het jaar. Wil je het me volgend jaar opnieuw vragen?’. Laat me voor vervanging zorgen: “Ik kan niet, maar ik vermoed dat Harry wel kan. Ik ga het hem vragen”. Blijf proberen: “Geen van de data kan ik, maar ik wil graag afspreken. Doe nog een paar data”. Probeer het op het laatste moment: “Ik kan er nu niets meer bij hebben, ik wil later wel weer. Vraag het me in de toekomst vlak voor je gaat”. Dankbaar: “Heel erg bedankt voor jouw enthousiasme ...

Wees je bewust van hoe je waarneemt De westerse cultuur heeft andere culturen overvleugeld, maar is er ook door beïnvloed of zelfs mede door gevormd ( Metafysica van waarden volgens Pirsig). Sommigen vinden dat overvleugelen een teken van superioriteit en kijken niet achterom, anderen voelen zich schuldig daarover. Indianen, bijvoorbeeld, stonden voor de invasie van de Europeanen dicht bij de natuur. Zij gaven zich over aan de cirkelgang der seizoenen en veel mensen denken dat zij daarom meer verstand hebben van of gevoel hebben voor spiritualiteit. Dat is niet zo simpel als het lijkt. Ons beeld van indianen is bijvoorbeeld gekleurd door jeugdboeken van Karl May: Old Shatterhand en Winnetou. De blanke die de “nobele wilde” telkens een stapje voor is. Beiden werken graag samen en leren van elkaar. Bovennatuurlijke zaken spelen een rol in de loop der gebeurtenissen in May’s boeken, die overigens niet hoog staan aangeschreven als literatuur. In fictie is het gemakkelijk schetsen. Wete...

Aanvoelen wanneer te bewegen Als je dichterbij komt, zie je meer details, maar het is lastig om het geheel te overzien. In relaties is nabijheid af en toe prettig, maar iemand te veel en te lang op de huid zitten werkt verstikkend. Door dan wat meer afstand te houden, geef je de ander de gelegenheid zelf te komen. Dat kost jou minder moeite en de wederzijdse tevredenheid is groter. Het is alleen lastig als je moeilijk geduld kunt bewaren. Of als je moeilijk kunt inschatten wanneer je iets moet doen en wanneer je het beter kunt laten. Het lastigst is afstand houden als de ander je dreigt te ontglippen. Je hebt dan de neiging om nog meer energie en aandacht aan de relatie te geven, maar daarmee wordt ook de kans groter dat je de ander in zijn of haar schulp drijft of wegjaagt. Het cyclische karakter van de natuur of de seksualiteit zou je ook in de relatie moeten (kunnen) toepassen: afwisselend verbonden zijn en loslaten. Iemand die deze afwisseling goed weet in te schatten, vergr...

De wereld is een schouwtoneel Elk krijgt zijn rol en speelt zijn deel Het woord persoon komt van het Latijnse woord voor “persona: masker of rol”. Toneelspelers in de oudheid hadden maskers voor om uit te beelden wie zij voorstelden en welke rol zij speelden. Het geheel van regisseur, toneel, toneelspelers en publiek zou je kunnen zien als een metafoor voor ons bewustzijn en persoonlijkheid. Het toneel en de achtergrond staat dan voor het on(der)bewuste, de toneelspelers voor de diverse rollen die wij en ons ego spelen, de projecties die we doen op anderen en het publiek voor de buitenwereld en dat deel in onszelf dat zichzelf observeert. Een goede regisseur probeert ervoor te zorgen dat het toneelstuk zich gedurende haar levensduur ontwikkelt en in kwaliteit groeit. Belangrijk is om je te realiseren dat geen van de onderdelen van het toneelstuk een apart (onderdeel is van de) persoon is die jij (zelf) bent. Die vergissing is in de historie vaak gemaakt. Velen hebben gedacht dat er...