Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

Nabijheid zonder jezelf te verliezen   We lijken allemaal naar hetzelfde te verlangen. Alleen noemen we het anders.   Mystiek. Hechting. Liefde.   Steeds gaat het om die ene ervaring: Nabij zijn, zonder opgeslokt te worden. Tijdelijke zelfloosheid Er zijn momenten waarop het ik even oplost.   In muziek. In dans. In geconcentreerd spel. In een gesprek dat klopt.   Het hoofd wordt stil. De innerlijke dialoog zwijgt. Je bent er gewoon.   Niet groter. Niet kleiner. Niet belangrijker dan het moment.   Dat is mystiek in haar kern: tijdelijke zelfloosheid, zonder verdwalen. De terugkeer Maar even wezenlijk is wat daarna komt.   Het vermogen om terug te keren naar jezelf. Om je eigen grenzen weer te voelen. Om te weten:   Ik mag nabij zijn. En ik mag ook weer loslaten.   Dat is hechting in haar gezonde vorm. Niet vastklampen, maar vertrouwen. Niet verdwijnen in de ander, maar veilig terugkomen bij jezelf. Liefde als ruimte Liefde ontstaat...

Wat vanzelfsprekend is, verdwijnt uit beeld Wat ons draagt, blijkt zelden datgene waar we onszelf aan ophangen. I ieder mens komt voort uit een moeder. Dat is geen mening, maar een feit. En toch lijkt dit gegeven nauwelijks gewicht te hebben in de manier waarop we onze wereld inrichten. De vrouw staat in het middelpunt van het menselijk bestaan: als minnares, als moeder en als opvoeder. Zij draagt het begin, het lichaam, de zorg en de overdracht. Zonder haar is er geen continuïteit. Juist daarom is haar waarde zo vanzelfsprekend geworden dat zij verdwijnt uit het zicht. Het gevolg is een paradox die we nauwelijks nog opmerken. Vrouwen groeien op met een diepgewortelde onzekerheid over hun eigen waarde, terwijl zij het dragende fundament vormen van menselijk leven. Niet omdat zij tekortschieten, maar omdat wat onmisbaar is zelden wordt geëerd. Het vanzelfsprekende wordt zelden beschermd. Mannen daarentegen zijn inwisselbaar. Zij worden opge...

Vrijheid en parallellen tussen kosmos, lichaam en leven Wie naar het universum kijkt, kan dat op oneindig veel schalen doen. Van sterrenstelsels tot moleculen, van kosmische tijd tot het moment waarop een gevoel opkomt. Op ieder niveau verandert wat zichtbaar wordt. Niet alleen in grootte, maar in betekenis. Uitzoomen, inzoomen en het midden houden zijn geen technische handelingen, maar manieren om ons tot de werkelijkheid te verhouden. Ze vormen samen een beweging die telkens opnieuw vraagt om balans en evenwicht. Niet alles vraagt om ingrijpen. Niet alles vraagt om afstand. Leven speelt zich af in het spanningsveld van doen en laten. Uitzoomen: plaats zien Bij uitzoomen verschijnt de mens als onderdeel van grotere gehelen. De aarde blijkt niet het middelpunt, maar een planeet onder vele. Het leven blijkt geen vanzelfsprekendheid, maar een zeldzame mogelijkheid. Die blik verandert ons bestaan niet direct, maar wel onze houding. De kosmos grijpt niet in op ons handelen. Zij dic...

Verantwoordelijkheid ook niet Het is een vraag die zich niet op afstand laat houden, maar wel laat onderzoeken:  hoe ver reikt onze verantwoordelijkheid voor de problemen in de wereld, terwijl altijd blijft gelden dat ieder mens recht heeft op vrijheid? Wat mogen we eigenlijk van elkaar verwachten? Die vraag wordt vaak te snel dichtgeplakt. Soms met morele urgentie (“We zijn allemaal één”). Soms met spirituele afstand (“Alles gebeurt zoals het gebeurt en het is goed zo”). Maar juist daar, tussen betrokkenheid en vrijheid, ontstaat een spanningsveld dat niet opgeheven kan worden zonder iets wezenlijks te verliezen. Vrijheid als uitgangspunt, niet als ontsnapping Als vrijheid werkelijk fundamenteel is, dan kan verantwoordelijkheid niet worden afgedwongen zonder zichzelf tegen te spreken. Zodra we van onszelf of van anderen eisen dat zij verantwoordelijkheid nemen, verandert verantwoordelijkheid in controle. Dan wordt betrokkenheid een plicht, en plichten verharden. In een n...

Maakt een identiteit wel vrij? Vrijheid en onvrijheid horen bij elkaar. Dat klinkt paradoxaal, maar het is essentieel voor ethisch denken: zonder het kader van onvrijheid, de grenzen die we stellen, kan vrijheid geen betekenis hebben. Bij mensen zien we dit duidelijk: een pasgeboren baby kan nog niet kiezen en wordt ingebed in een systeem van zorg, regels en begeleiding, vooral op de schouders van de ouders. Ouders mogen in het begin bepalen hoe het kind wordt grootgebracht binnen redelijke grenzen en altijd met het oog op zijn welzijn. Later neemt de maatschappij stapje voor stapje de verantwoordelijkheid over via onderwijs en andere verplichtingen. De puber wordt langzaam autonoom, maar ook ingebed in het systeem, wat dat ook moge betekenen. Dit laat zien dat tijdelijke onvrijheid niet per se immoreel is; zij maakt deel uit van een systeem dat uiteindelijk vrijheid mogelijk maakt. Wij moeten ons bewust zijn dat iedereen neigingen heeft die hun oorsprong hebben in een ver verleden...

Waar het ik verschijnt doordat het wordt gezien  ( Tip: Ben je jong , lees deze versie , steekwoorden zijn vrijheid, eenheidservaring, machtsstrijd). Er zijn ervaringen die niet beginnen bij het denken, maar bij het verdwijnen van het denken. Ze ontstaan niet doordat iemand “ik” zegt, maar doordat dat “ik” even oplost in een grotere helderheid. In zulke momenten valt identiteit -de lagen van rollen, overtuigingen en conditioneringen- vanzelf weg. Wat overblijft is individualiteit in haar meest ongeconditioneerde vorm: een eigenheid die niet wordt gemaakt of vastgehouden, maar die zich toont als een zacht licht, een trilling die niets opeist. Zo’n eenheidservaring laat geen woorden achter, maar wel een spoor. Niet als concept, maar als gevoelsmatige herkenning: hier is niets afgescheiden, hier beweegt het leven door alles heen zonder grens. Later kan taal dit aanraken, maar het blijft altijd een verwijzing naar iets dat voorafgaat aan woorden. Op een ander spoor verschijnt een inzi...