Over de onmogelijkheid van bezit
Wat je verliest was nooit van jou Verlies voelt als minder. Een gebrek. Een gemis. Je had iets en nu niet meer. Maar wat als niets ooit van jou was? Wat als alles slechts kwam om te verschijnen, en te verdwijnen in dezelfde ruimte die jij bent? Verlies is dan geen breuk, maar beweging. Geen tekort, maar herinnering aan heelheid. Je dacht dat het van jou was. Een geliefde. Een plek. Een rol. Een toekomst. En toen gleed het weg. Als zand tussen je vingers. Als een ademhaling die zich niet laat vasthouden. En het deed pijn. Dat doet het nog steeds. Maar kijk goed: wat precies ben je kwijt? De vorm? Het beeld? Of het verhaal? Want liefde verdwijnt niet. Echte nabijheid heeft geen plaats nodig, en geen tijd. Wat jij verloor was een uitdrukking van iets groters. En wat blijft is dat wat nooit van jou was, maar waarin jij rustte zonder het te bezitten. Verlies opent. Verlies breekt iets open dat al die tijd gesloten zat...