Evenwaardigheid
vrijheid en liefde

In het tempo van vertrouwen Liefde vraagt tijd. Niet per se veel tijd in minuten of uren, maar tijd in aandacht, in openheid, in het toestaan van geleidelijkheid. Wat vroeger ‘verkering’ heette, was een periode waarin twee mensen stapsgewijs verkenden of ze bij elkaar pasten. Geen haast, geen verplichting. Die traagheid was geen teken van terughoudendheid, maar van zorgvuldigheid. Jezelf geven is nu eenmaal iets anders dan jezelf verliezen. In onze tijd is de omgang tussen mensen sterk veranderd. De seksuele revolutie en de emancipatie hebben deuren geopend, maar ook nieuwe onzekerheden gebracht. Waar vroeger rollen en verwachtingen vaak vastlagen, moeten geliefden nu samen uitvinden wat gelijkwaardigheid betekent. Dat is een vooruitgang, maar ook een opgave. De ruimte die we gewonnen hebben, vraagt om nieuwe vormen van afstemmen. Echte liefde hoeft geen voorwaarden te stellen om ruimte te bieden. Zij groeit juist in de wederkerigheid van vertrouwen. In het verlangen om elkaar te z...

Over loslaten, autonomie en de grenzen van verbinding Er komt een moment in elke relatie -of het nu gaat om vriendschap, liefde, familie of gewoon menselijke verbinding- waarbij je beseft dat je alles hebt gedaan wat in je macht ligt. Je hebt je best gedaan, je hebt je kwetsbaar opgesteld, je hebt geprobeerd te begrijpen en begrepen te worden. En dan kom je bij dat punt: het is nu aan de ander om van binnenuit te willen. Het oude spreekwoord "You can lead a horse to water, but you can't make it drink" krijgt dan ineens een heel persoonlijke betekenis. Je bent het water gaan halen, je hebt het paard naar de bron geleid, je hebt zelfs een mooie drinkbak neergezet. Maar drinken? Dat moet het paard zelf doen. De boodschap van loslaten Wanneer je dit punt bereikt, spreek je eigenlijk meerdere boodschappen uit, soms bewust, soms onbewust. "Ik respecteer je autonomie" Door te stoppen met duwen en trekken, erken je dat de ander een eigen wil heeft die je niet...