Van mening naar veroordeling: het begin van alle kwaad
Superioriteit vervreemdt Er is een groot verschil tussen een mening hebben, een oordeel vormen over iemands gedrag, en iemand veroordelen. Toch worden deze vaak op één hoop gegooid. Wat begint als een persoonlijke waarneming, kan ongemerkt overgaan in een morele afwijzing. En precies daar, in die overgang, sluipt het kwaad naar binnen. Een mening is in wezen onschuldig. Het is de stem van jouw ervaring, jouw perspectief. Een mening laat ruimte voor het perspectief van de ander. Ze is het begin van een gesprek, geen einde ervan. “Ik ervaar dit als afstandelijk” zegt iets over jou, niet over de ander. Het is een uitnodiging tot wederzijds begrip. Een oordeel over gedrag kan al beladen worden. We duiden wat iemand doet en geven er betekenis aan: “Zij luistert niet echt”. Als we daarbij onze eigen norm ongemerkt centraal stellen, kan het oordeel sturend of afwijzend worden. Toch blijft het in principe nog bespreekbaar, zolang we onderscheid blijven maken tussen gedrag en persoon....