Afwisselend kunnen verbinden en op tijd loslaten

Ware liefde

Hoe herken ik ware of echte liefde? Om een goed antwoord te kunnen geven moet je eigenlijk meer weten over degene die de vraag stelt, diens ...

Verliefdheid, een grensverleggende lust of last?

Prof. dr. Jan-Hindrik Ravesloot vertelt in de videoreeks van de Universiteit van Nederland waarom je tijdens je verliefdheid je roze bril beter even af kan zetten.

Verliefdheid staat ten dienste van de voortplanting, maar deze doodgewone waarheid is -voor iemand die waanzinnig en blind verliefd is- moeilijk te geloven. Verliefdheid plaatst de ander op een voetstuk, doet je belemmeringen wegnemen en brengt je in verleiding om alles voor de versmelting met de ander over te hebben. Deze liefde is tijdelijk blind voor de tekortkomingen van de ander.

Is dat erg? Niet echt, geniet er mateloos van zolang het duurt, maar verlies niet je verstand en leg je er bij neer dat je het ook weer moet loslaten. Doe je dat op tijd, dan houd je energie over om een echte, liefdevolle relatie op te bouwen. Laat je niet op tijd los, dan loop je het risico pijn te lijden, ongewenst zwanger te raken of dat de liefde in haat omslaat.



Zie ook: "Zelfkennis ontwikkelen is de beste manier om een duurzame relatie te vinden".

Nancy Etcoff zegt op Ted.com:
Maar onze evolutionaire geschiedenis kan ons echt parten spelen. Omdat het de genen bijvoorbeeld niet kan schelen of we gelukkig zijn. Zij zorgen ervoor dat wij ons voortplanten, dat we onze genen doorgeven. Zo hebben we bijvoorbeeld drie systemen die ten grondslag liggen aan de reproductie, omdat ze zo belangrijk is. Er is lust, waarbij het er alleen maar om gaat om seks te hebben. Daar zorgen de geslachtshormonen voor. Romantische aantrekkingskracht, hoort thuis bij het willen-systeem. Daarvoor dient dopamine. Dat is: "Ik moet deze ene persoon hebben." Dan is er hechting, dat doet oxytocine en de opiaten, die zeggen: "Dit is een langlopende relatie." Het probleem is dat deze drie bij mensen afzonderlijk kunnen optreden. Een persoon kan, ook als hij een lange-termijnrelatie heeft, toch romantisch verliefd worden op iemand anders en ook nog eens seks willen hebben met een derde persoon.

Asha ten Broeke schrijft in de Volkskrant onder de titel Lustlessen op 25 februari:

Evolutiepsychologen hebben niets begrepen van de vrouwelijke seksualiteit. Al decennia gaan ze ervan uit dat vrouwen van nature preuts, kieskeurig en monogaam zijn. Waar de man immers zijn zaad vrijwel kosteloos uitstort in zo veel partners als hij versieren kan, loopt zij het risico zwanger te worden, met alle ingrijpende gevolgen van dien. Beter houden de dames dus de knietjes bij elkaar, tot ze een lieve, gevoelige jongen kunnen strikken voor een relatie waarin ze de zorg voor dat energievretende nageslacht kunnen delen. Het idee: liefde en voortplanting zijn vooral het domein van de vrouw, seks is vooral het domein van de man.

Niets is minder waar, stelt de Amerikaanse wetenschapsjournalist Daniel Bergner in zijn nieuwe boek Wat vrouwen willen. Vrouwen zijn niet al sinds de oertijd kuis en relatiegericht, ze zijn lustvol, geil en avontuurlijk. En wat ze willen? Woeste, borrelende, bruisende seks.

Dictatuur van platvloerse cultuur: meer narcisme dan racisme

Citaat uit een column van Bas Heine in de NRC van zaterdag 30 november.

Hollandse humor over minderheden is meestal gewoon haathumor – kijk even op de website van PowNews naar PVV-baas Martin Bosma die een gediscrimineerde neger nadoet. De Chinese operazanger blijkt, in tegenstelling tot wat RTL meteen na het begin van de ophef verkondigde, zich wel degelijk door Gordon gekleineerd te voelen. Toen Gordon zelf afgelopen donderdag door Giel Beelen op de radio werd geïnterviewd, bleek hij om alles te kunnen lachen, behalve om zichzelf. „We hebben ons in Nederland al laten overlopen door alles en iedereen en van alles geaccepteerd. Iedereen kan hier vrij zeggen wat ie wil, wonen en blijven. Iedereen is welkom, maar ga dan niet onze tradities aantasten of zeggen wat wij wel of niet mogen zeggen, omdat ik een grap maak over een Chinees.”
Zelf voel ik me de laatste tijd wel eens door Gordon overlopen, maar zijn woorden zijn wat mij betreft de beste samenvatting van het zuur dat de afgelopen maanden door de media golft – je mag hier zijn, maar je hoort er niet bij. Je mag zeggen wat je wil, zolang je maar niks tegen mij zegt. We wringen ons in bochten om het je naar de zin te maken – wat krijgen we er voor terug?
Eruit stampen, die gasten! Dat is de grondtoon in de Zwarte Piet-discussie en alle incidenten die erop volgden – het gezellig Hollandse gevoel van eeuwige miskenning. Het gaat eerder om narcisme dan om racisme. Het effect is misschien wel dodelijker.

Tot zover het citaat.
Nederlanders laten zich voorstaan op hun tolerantie, maar wat opvalt rond bovengenoemde randverschijnselen is de felheid waarop men de discussie zo spoedig mogelijk de kop wil indrukken. Zeker, er zijn belangrijkere zaken in de wereld, maar waarom worden die dan niet aangesneden? Het is een dooddoener.

Waarom vrouwen meer kansen moeten nemen

Kirsten van den Hul is ambassadrice van Steunpunt Huiselijk Geweld Amsterdam. De columniste was zelf slachtoffer van geweld binnenshuis. De winnares van de Joke Smit Prijs 2013, die een belangrijke bijdrage leverde aan verbetering van de positie van vrouwen in Nederland, durfde er lang niet over te praten. Nu hoopt ze bij anderen het taboe te slechten.

In Pauw en Witteman praat zij over haar ervaring met huiselijk geweld: pauwenwitteman.vara.nl/media/304984.

In haar boek (S)hevolution schrijft zij: de wereld staat op een keerpunt Of het nou gaat om de bankencrisis, het milieu, of de verdeling man-vrouw in topfuncties: de bestaande verhoudingen in de maatschappij werken niet meer. Dat moet anders, constateert change agent en publiciste Kirsten van den Hul. Zij roept op tot een (s)hevolution, waarbij mannen en vrouwen samen de wereld veranderen. Niet omdat dat moet van de politiek of van feministen, maar omdat de economie, onze relaties en de hele maatschappij er aantoonbaar beter van worden als mannen en vrouwen gelijkwaardig zijn. Van den Hul behandelt onderwerpen van gelijke beloning tot geweld achter de voordeur, en laat zien waarom vrouwen nog altijd meer kansen moeten krijgen én nemen.


De islam is gekaapt door dominante mannen en hun hormonen

In zijn essaybundel “Sta op en leef, vader” beschrijft Said El Haji de invloed van zijn overheersende vader op zijn broers en zus.
In een Volkskrant interview met Paul Onkenhout zegt Said:

'Bovenaan staat Allah. Daaronder de koning en daaronder het volk. Die hiërarchische structuur is alomtegenwoordig in elk islamitisch land. Er mag geen gelijkwaardigheid zijn. God dient alleen maar om gezag te kunnen uitoefenen. God en tederheid, God en liefde, die relatie bestaat niet. Er is geen liefde.'

'Van mijn moeder kregen we zorg. Liefde. Tederheid. Niet van mijn vader. De vader is gezag, discipline, geweld, autoriteit. Mijn vader heeft nooit sorry tegen mij gezegd als ik weer eens de ene klap na de andere had gekregen omdat ik ongehoorzaam was geweest of de Koran niet goed had geleerd. Soms liet hij mij alle hoeken van het huis zien, maar ik kan me niet herinneren dat hij zich er ooit voor excuseerde.'
En:
'Als ik één conclusie zou moeten trekken, is het dat die schizofrenie, die verscheurdheid, het gevolg is van de patriarchale cultuur. Maar er is meer dan dat. Er hoort ook dwingelandij bij. Tirannie. Autoritair gezag. Geweld.
'Nog geen half jaar geleden bleek uit een groot onderzoek dat een derde van de Marokkaanse kinderen te maken heeft met huiselijk geweld. Juist veel van die jongeren ontsporen. Dit is allemaal het gevolg van de hiërarchische structuur die het patriarchale systeem kenmerkt. Er is geen gelijkwaardigheid. Er wordt alleen maar gedicteerd en respect geëist.'

Later: 'Het was niet alleen het probleem van mijn vader. Al die mannen hebben altijd alles binnen moeten houden, konden nooit ergens over praten, want dan zouden ze zich kwetsbaar tonen. Ze hebben nooit geleerd teder te zijn. Ze hebben alleen maar geleerd hun gevoel te onderdrukken.'

'De lach ontbreekt totáál. Een gebrek aan humor, mannen met lange tenen, alle clichés kloppen. Maar als rechtse politici zeggen dat dat door de islam komt, ben ik het niet met ze eens. Dat standpunt houdt veranderingen zelfs tegen, want dan voelen mensen zich alleen maar beledigd. De islam is gekaapt door dominante mannen en hun hormonen, terwijl er wel degelijk vrouwelijker interpretaties mogelijk zijn.'

De politiek treft schuld, zegt hij. 'Dertig jaar lang heerste er een idealistische overtuiging dat we allemaal hetzelfde en gelijk zijn. We moesten blij zijn met die heerlijke multiculturele samenleving. Wie de problemen vanuit de cultuur verklaarde, werd snel in een extreem-rechtse hoek geplaatst. Daardoor zijn een heleboel mensen onwetend gebleven.'


De formule voor het vinden van de ware

Niemand kan de hele populatie van potentiële kandidaten afwerken en serieus onderzoeken. Dat zou vele levens vragen. Sofie van den Enk gaat in het TV-programma Eureka op zoek naar wiskundige antwoorden op lastige vragen. Bijgestaan door wiskundige Ionica Smeets beantwoordt ze de vraag: Hoe vind ik de ideale partner?

Hun advies komt daar op neer dat je in een beperkte periode onderzoek doet naar hoe partners je bevallen en vervolgens kies je iemand die beter is dan de voorgaande. Op basis van Peter Todd** komen ze op het aantal van 12 te onderzoeken partners. Iedere puberteit duurt lang genoeg om dit aantal te onderzoeken, zou je normaal gesproken mogen verwachten. Belangrijk is om te realiseren dat je eigenlijk niet op zoek zou moeten gaan naar de ware, maar naar iemand die je goed genoeg vindt en dat je vervolgens bij die keuze blijft.
Om te zorgen dat de relatie met degene die je kiest goed blijft, moet je elkaar kunnen vertrouwen en een balans aanhouden in de interactie. Reageer niet te snel en niet te langzaam.
Verberg in jouw datingprofiel nooit je mindere kanten, zodat jouw partner niet voor negatieve verrassingen komt te staan.
Weet waar je moet zoeken. De kans om een leuke partner te vinden is groter op plaatsen waar meer mensen dichtbij elkaar wonen.

Ook filosofe Stine Jensen heeft erover nagedacht en vertelt erover in Ik heb lief, dus ik ben. Zij interviewt verschillende filosofen en Jean-Pierre van de Ven. Hij schrijft in één van zijn boeken "In de afgelopen decennia zijn de verschillen tussen mannen en vrouwen uitvergroot en beschouwen we de ander meer en meer als lustobject. Kunnen we elkaar nog terugvinden?"

Filosofisch belletje trekken

Filosofen mogen graag anderen de vraag voorleggen waarom we ons iets niet afvragen.

Bijvoorbeeld "Waarom mag je in de trein niet masturberen en wel een chocoladereep eten"?

Antwoorden geven de filosofen vaak niet, maar ze zetten je wel aan het denken.

Omdat je ook wel eens mag stilstaan bij iets wat vanzelfsprekend lijkt.

In dossier Universiteit van Nederland geeft de Volkskrant ruim baan aan Filosoof Bas Haring.



Heb je iets te zeggen over je eigen leven? Of staat alles eigenlijk al vast? Over het belang van de vraag of vrije wil bestaat.

Zet vraagtekens bij je eigen en andermans aannames

Een groot deel van ons keuzeproces gebeurt zonder dat we het doorhebben. Zonde, vindt Noreena Hertz, want juist door je bewust te worden van je automatische aannames en ideeën kun je veel betere beslissingen nemen.
Waarom zou je bijvoorbeeld het advies van een medisch expert onmiddellijk accepteren? Is het niet beter om te luisteren naar de ervaringen van medepatiënten? En in hoeverre wordt je eigen oordeel beïnvloed door je verwachtingen en emoties? Ook je eigen autoriteit moet je af en toe kritisch onder de loep nemen.
Aan de hand van praktische voorbeelden laat Hertz zien hoe je je automatische piloot uit kunt zetten. Want alleen als je vraagtekens durft te zetten bij je eigen aannames, kun je beginnen met het maken van de voor jou juiste keuzes.


Wie beweegt krijgt tegenbeweging

Op Internet een beschrijving van Don’t shoot the messenger.

In oktober 2011 slaat een groep mensen, naar internationaal voorbeeld, een tentenkamp op op het Beursplein in Amsterdam: Occupy Amsterdam. Drie maanden lang bivakkeren actievoerders van allerlei pluimage op het plein. Een spontaan protest, zonder leiders of programma, dat als een veenbrand over de wereld ging. Occupy wordt een begrip maar van de actiebereidheid van twee jaar geleden lijkt nu weinig over te zijn. Is het ongelijk van de activisten daarmee aangetoond of willen we hun verhaal gewoon niet horen?

De documentaire Don’t shoot the messenger is een uniek verslag van Occupy Amsterdam waarin te zien is hoe deze stadscamping zich ontwikkelt. Occupy groeit al snel uit tot een plek met concerten, debatten en gratis eten voor iedereen die zich meldt. Het is ook een experiment met een andere kant: Occupy trekt daklozen en alcoholisten en treiterende studenten aan. Nog voor de kerst wordt het kamp ontruimd en lijken alle sporen van het spontane protest gewist. Maar Occupy heeft iets in gang gezet. Vier totaal verschillende mensen worden tijdens en na de actie gefilmd. Geert, Rick, Elke en Willem hebben uiteenlopende zorgen over de economie, de planeet of de democratie maar delen een gemeenschappelijk doel: ze willen de wereld in beweging brengen.

De vier idealisten worden ook na Occupy gevolgd en geven aan wat er twee jaar later over is van hun idealen. Verhalen van hoop en teleurstelling en vooral van een zoektocht naar manieren om veranderingen in gang te zetten.
Tot zover de site van de NCRV.

De uitzending is terug te zien via uitzending gemist.



Occupiers krijgen het verwijt links werkschuw tuig te zijn die vooral junkies aantrekken.
Een van de opvallende fragmenten is het twistgesprek van een tegenstander van de occupy beweging en iemand van de organisatie. “Wanneer jullie aan het werk gaan dan kan mijn belasting met 20% omlaag”.
Deze redenering drukt goed uit wat het dilemma is van deelnemers aan Occupy: wie niet mee wil doen met het economische systeem kan niet rekenen op steun van degenen die succesvol deelnemen aan het systeem en die ongevoelig zijn voor de nadelen.

Alle investering in relaties is economie

Steven Pont schreef het boek met de titel Alle liefde is economie.
Of we als geliefden willen of niet, we registreren onze investeringen en die van een ander. We houden er een kasboek op na. En van investeringen verwachten we opbrengst. Wanneer we merken dat die opbrengst, het rendement, te laag is, dan levert onze relatie te weinig op en zetten we er een punt achter. Dat is pure economie.
We houden natuurlijk niet alleen een kasboek bij over onze geliefde, maar ook over onze vrienden, onze baas en onze familie. Ons hele sociale leven is doorspekt met economische wetten. Bij wie heb je krediet opgebouwd, in wie investeer je?
Een conflict ontstaat pas wanneer twee mensen op verschillende manieren hun boekhouding voeren. Wie inzicht heeft in de boekhouding van een relatie, kan een conflict zien aankomen en vermijden.
Alle liefde is economie is een handleiding voor iedereen die de liefde niet alleen wil 'voelen', maar ook wil doorgronden.


Smartphone, haast en verveling

Veel mensen hebben een smartphone om niets te missen. Maar ondertussen missen ze wat er nu gebeurt:



De moderne Nederlander slaapt steeds minder, praat sneller en loopt harder. Hij eet onder het werken en werkt terwijl hij op vakantie is. Gelukkig worden we er niet van. In plaats daarvan neemt de onvrede over het gebrek aan tijd steeds kolossaler vormen aan. Stress en burn-out gelden als nieuwe volksziekten. Kinderen gaan zelfs gebukt onder een ADHD-epidemie.

In zijn boek Neem de tijd gaat Koen Haegens op zoek naar de wortels van onze haast. Geen genoegen nemend met de geijkte oplossingen, onderzoekt hij wat er met onze tijd is gebeurd. Wat is het verband tussen de tijdsdiscipline van de middeleeuwse kloosters en de 24-uurshectiek van Schiphol? Wat betekende de komst van de eerste wasmachine voor zijn grootouders op de boerderij? Hoe vrij beschikken wij in het liberale westen eigenlijk over onze tijd?
Waarom worstelen mensen met tijdgebrek? Waarom hebben ze het zo druk, zijn ze gejaagd, ondervinden ze stress en hebben zo veel mensen een burn-out? Waarom genieten ze niet meer van het leven? Op die vragen wordt gepoogd een antwoord te geven. Er wordt gewezen op veranderingen in het arbeidsproces: de lopende band, het taylorisme en steeds verdergaande tijdsdisciplinering. In het huidige neoliberalisme hoeven mensen niet meer gedwongen te worden: zij hebben de tijdsdisciplinering geïnternaliseerd. Ze zijn flexibel en mobiel. Bij hen is er geen onderscheid meer tussen vrije tijd en arbeidstijd; er is nu het onderscheid tussen betaalde tijd en andere productietijd. Ook de jeugd heeft steeds minder vrije tijd omdat de ouders die vol plannen met educatieve activiteiten opdat hun kroost geen achterstand oploopt. Ook van ouderen wordt verwacht dat zij langer doorwerken na hun 65ste levensjaar. Vaste banen behoren tot het verleden en of er nog een pensioen zal zijn is onzeker. Door de flexibiliteit ervaren mensen dat ze geen grip meer op hun toekomst hebben. De schrijver pleit voor een 'tijdstrijd', deels door geld in te ruilen voor vrije tijd en deels door te streven naar een meer ontspannen samenleving.


Uitbuiting van ouderen zou achteraf strafbaar gesteld moeten worden

In Eenvandaag het schrijnende verhaal van ouderen die worden uitgebuit door familieleden en verzorgenden. Wat lastig is voor de omgeving van ouderen is dat uitbuiting pas wordt gezien als het al te laat is. Een notaris hoort door te vragen of een oudere die zijn of haar testament laat veranderen dit geheel vrijwillig en bij het volle verstand doet en niet onder invloed staat van een ander. Maar een notaris vraagt niet lang door of familieleden die benadeeld kunnen worden wel zijn ingelicht, laat staan dat zij het er mee eens zijn dat zij worden uitgesloten.
Ouderen, waarbij Altzheimer zich ontwikkelt, worden langzaam dement. Totdat een arts officieel vaststelt dat de ziekte is overgegaan in wilsonbekwaam zijn, mag de dementerende legale handelingen verrichten. Wie de persoon in die fase beïnvloedt te eigen bate is oneigenlijk, immoreel, maar niet illegaal bezig.
Het zou helpen wanneer een rechter met terugwerkende kracht dergelijke criminaliteit strafbaar zou kunnen stellen.

sitestat
Duizenden ouderen zijn jaarlijks het slachtoffer van financieel misbruik of financiele uitbuiting. De huishoudster die voor zichzelf bijpint als ze boodschappen gaat doen, de dochter die vader dwingt zijn testament te wijzigen en de rest van de familie te onterven, de zogenaamde “huisvriend of vriendin” die zich opeens binnendringt in het leven van de oudere dame of heer, of de “loverboys voor ouderen” die zich vestigen in wijken waar veel ouderen wonen.

Evenwaardigheid is niet vanzelfsprekend

Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje. Een leidinggevende heet in het Engels een superior. In het leger zijn rangen met meerderen en minderen. Onze taal is doorspekt met onevenwaardigheid.
We beginnen ons leven in een gezin met almachtige ouders en soms met dominante oudere broers en zusters. We hebben achterstand en lopen die langzaam in. Wanneer de ouders en ouderen het verschil in vermogen goed gedoseerd kleiner laten worden met behoud van respect ontwikkelt er zich een gezonde volwassene. Wanneer de gezinsverhoudingen een machtsstrijd zijn, dan gaat de puber ongetwijfeld met een deuk in zijn zelfvertrouwen het leven in. Een kind groeit het meest stabiel op wanneer hij geen twijfel heeft of hij er mag zijn. Frustratie is een slechte basis voor gelijkwaardig gedrag. Er moet later nog iets worden gecompenseerd. En dan is het maar de vraag of de oorzaak van deze wens later goed wordt herkend.

Ondanks dat het adagium vrijheid, gelijkheid en broederschap sinds de Franse Revolutie tussen de oren geknoopt zou moeten zitten, is slavernij nog maar in 1863 afgeschaft. Nog steeds zijn weinig mensen in hun gedrag op gelijkheid gericht. We mogen graag met elkaar in competitie gaan om te kijken wie er wint. We zijn er ook weinig van bewust wat in ons gedrag bij een ander de indruk wekt dat we het beter weten. Daarnaast is het lastig om een ander er op aan te spreken dat hij niet gelijkwaardig communiceert. Iedereen weet dat gelijkwaardigheid een must is en weinigen willen inzien dat zij zelf zich daar niet aanhouden.
Het was Simone de Beauvoir die in haar boek De Tweede Sekse duidelijk maakte hoe verleidelijk het voor vrouwen was om te spelen dat zij ondergeschikt waren aan mannen. Mogelijk was die schijn vroeger gemakkelijker op te brengen omdat de taken van man en vrouw zo gescheiden waren. Nu de technologie ook zwaar werk voor iedereen mogelijk maakt, is een sterker lichaam nog minder aanleiding om je te beroepen op het recht van de sterkste.

Door de immigratie komt in ons land telkens een aanwas van mensen vanuit culturen waarin gelijkwaardigheid een nog kortere geschiedenis heeft. In het onderwijs moet elke nieuwe generatie weer geleerd worden dat er tussen mensen wel verschil en onderscheid is en dat die ontwikkeld moeten worden, maar niet mogen leiden tot ongelijke rechten en behandeling.



Je kunt je wel meer of minder voelen dan een ander, maar je kunt je in de samenleving niet lang ongestraft ongelijkwaardig gedragen. Gelijkwaardigheid is de eis, maar een gesprek over iemands waarde is zinloos. Mensen doen dingen waarover je een mening kunt hebben. Je kunt vinden dat iemand iets doms doet, maar dat iemand dom is, is een brug te ver, hoe verleidelijk het ook is om te oordelen.

Na afloop van Zomergasten werd de film Hundstage van Ulrich Seidl (Paradies Liebe) vertoond. Wie deze afwisseling van hondse behandelingen heeft gezien, zal de on(even)waardige handelingen niet snel vergeten.




360 graden tests gebruiken voor beoordelingsgesprek is een onzalig idee



Bij de 360 graden test van competenties, ingezet in een veilige bedrijfsomgeving, stelt een werknemer zich kwetsbaar op om te kijken op welke punten hij nog wat kan leren. Klanten, collega’s en managers beoordelen de werknemer op de wijze waarop hij zijn werk doet. Wanneer er nog ruimte voor verbetering is, volgt hij een training, krijgt een coach toegewezen en doet een jaar later nog eens een test. Als het goed is, geeft de test een vooruitgang te zien. Dit proces helpt medewerkers hun werk zo goed mogelijk te doen en eventueel voor te bereiden op promotie voor werk met zwaardere eisen aan de gevraagde competenties.

In het ideale geval krijgt de manager niet van zijn medewerkers te zien hoe zij individueel scoren op competentietests doordat de werknemers hun resultaten alleen zelf krijgen in te zien. Het is aan de medewerkers of zij hun rapportage met anderen willen delen, bijvoorbeeld een coach. Op deze wijze is het onderlinge vertrouwen het beste geborgd.

Er zijn managers die de resultaten graag betrekken in een beoordelingsgesprek. En dat is niet zo goed voor het onderlinge vertrouwen. Er ontstaat dan namelijk een nieuw belang bij de werknemer in het krijgen van een zo goed mogelijke beoordeling. Een goede beoordeling vergroot de kansen op extra salaris. En dan wordt het verleidelijk om te proberen een zo goed mogelijke score te krijgen, bijvoorbeeld door alleen maar klanten en collega’s aan te dragen die bereid zijn een fraaie feedback te geven. Naast een te mooi plaatje verliest de 360 graden test dan waarde voor het verkrijgen van aanwijzingen hoe het functioneren beter kan.

Het is natuurlijk wel begrijpelijk dat managers op het idee komen om de resultaten van competentietests te verwerken in een beoordelingsgesprek. Immers een medewerker die nog niet alle vereiste competenties heeft ontwikkeld zou geen aanspraak kunnen maken op salarisverhoging.

Een manager die op een verantwoorde manier met een competentiemeting omgaat, stelt hoogstens de eis dat het gemiddelde van zijn werknemers bij een tweede competentiemeting hoger scoort. Daarmee stelt hij een eis aan de trainers en de coaches en de werknemers van de afdeling Human Resources om hun werk in het ontwikkelen van medewerkers goed te doen. Die resultaten kunnen wel in een beoordelingsgesprek worden betrokken.

Pubers moeten leren om te gaan met multimedia-prikkels

Justine Pardoen van Ouders Online merkt dat kinderen van nu voortdurend geconfronteerd worden met multimedia-prikkels. Zij waarschuwt ervoor dat het gebrek aan 'lege' tijd de (zelf)reflectie bemoeilijkt: kinderen twijfelen steeds vaker aan wat ze kunnen en wat voor hen de moeite waard is.
In de uitzending van NTR praten leerlingen over hun drang om permanent online te zijn en te checken of zij iets missen. Dit gaat ten koste van hun concentratie.



"Pubers zijn maximaal in het nu en Internet sluit daar bij aan".

School is de plek bij uitstek waar kinderen kunnen leren omgaan met media. Het onderwijs heeft dan ook de opdracht gekregen om aandacht te besteden aan mediawijsheid. De uitvoering van deze opdracht wordt echter aan het onderwijs zelf gelaten. Scholen staan dus voor de vraag hoe ze aandacht aan dit onderwerp moeten besteden. Er zijn nog geen duidelijke leerlijnen, er is weinig theorie over mediawijsheid in het onderwijs, bestaand lesmateriaal is vaak lastig te vinden, docenten zijn niet getraind en hebben het bovendien druk genoeg met hun eigen vak.


Pesten? KPN doet het gewoon

Het gaat niet goed met de KPN, moreel en economisch. Het bedrijf wordt mogelijk overgenomen door Carlos Slim.

Ook moreel is de manier waarop de KPN reclame maakt niet fraai. Je zou kunnen stellen dat de KPN pesten via Facebook aanmoedigt met deze commercial:



Op diverse fora en door ingezonden brievenschrijvers wordt de irritatie over dit fenomeen wijd gedeeld. Plagen mag cultuur zijn in ons land, maar dit overdrijven om iets te verkopen is niet slim.

Aan tafel bij Knevel en van den Brink een debat over de impact van deze commercial tussen Bamber Delver, directeur van Stichting De Kinderconsument en marketingadviseur Paul Moers.

Kinderen, buiten of binnen spelen op computer?

Kinderboekenschrijfster Rian Visser kent verrassende voordelen van het lezen door kinderen op een tablet. In een brief aan de Volkskrant op 22 juli schrijft zij:
Spelen kinderen nog wel buiten? Is de computer of tablet niet schadelijk voor hun zenuwstelsel? Kunnen ze zich nog wel concentreren? Het antwoord is: ja! Sommige kinderen kunnen zich met een digitaal boek op een tablet veel beter concentreren dan met een papieren boek.

Een moeder vertelde: 'Mijn zoon vond de boeken van De Grijze Jager leuk als ik ze voorlas, maar om zelf te lezen vond hij ze te dik. Op de tablet heeft hij niet in de gaten hoe dik het boek is en leest hij het zo uit.'
Zo zijn er veel meer voorbeelden. Kinderen moeten zich optimaal kunnen ontwikkelen. Het is belangrijk dat ze verhalen lezen en intellectueel worden uitgedaagd. Nieuwe media kunnen hierin een belangrijke rol spelen. Voor kinderen met een taalachterstand is de tablet heel geschikt, omdat beeld en geluid gecombineerd worden en het verhaal zo beter begrepen wordt. Ouders die slecht Nederlands spreken of zelf niet lezen, kunnen samen met hun kinderen digitale kinderboeken beluisteren. Educatieve games zijn uitermate geschikt voor kinderen met een leerachterstand. Ik zou bijna zeggen: het is kindermishandeling om kinderen die kans niet te bieden.
Tot zover Rian Visser.

Een paar voorbeelden van goedkope downloads van haar boeken zijn:


Zijn wij een land van kankeraars?

Wie de ingezonden-brieven-rubriek van de Telegraaf leest, kan het dagelijks vaststellen: er wordt nogal wat afgekankerd in ons land. Wat opvalt is dat vrijwel elke briefschrijver alleen die argumenten aanhaalt die hem uitkomen. Er is geen afgewogen en genuanceerde redenering bij. Het ontbreekt aan en-en denken. En dat is ook niet vreemd. We zijn jarenlang opgegroeid in een samenleving die competitie heeft aangemoedigd. Het gaat in de politiek en media om debatteren en winnen. Het gaat vrijwel nooit om in dialoog gaan en een gesprek op een hoger niveau te brengen en ieders mening gehoord te laten zijn. Onze vrijheid van meningsuiting wordt in de praktijk vooral een ongefilterd op= en afgeven van ondoordachte meningen.
Voor wie irritatie over het zelfzuchtige gedrag van anderen wil voorkomen zijn er een paar oude stelregels om in de gaten te houden en die helpen geduld op te brengen.

1 Hoogmoed komt voor de val.
Het gaat niet iedereen tegelijkertijd voor de wind. Veel mensen die het een tijdje meezit, denken dat het hun eigen verdienste is dat ze mazzel hebben. Dat kan zo zijn, want oefening baart kunst. Maar er zijn ook mensen die door wat opeenvolgende successen naast hun schoenen gaan lopen. Iedereen die denkt dat hij meer is dan een ander, loopt de kans dat iemand hem wil laten struikelen. Evenwaardigheid tussen mensen is uitgangspunt en wie denkt dat hij daarvan uitgezonderd is, zal dat vroeger of later bezuren en niemand heeft compassie met arrogante mensen, maar eerder leedvermaak.

2. Je kunt wel gelijk hebben, maar gelijk krijgen is iets anders.
In de strijd tussen mensen die gelijk menen te hebben is het zaak om te bedenken dat je wel tijdelijk gelijk kunt krijgen, maar het kan veel effectiever zijn om strijd te voorkomen door je te realiseren dat twee partijen allebei gelijk kunnen hebben. Daarbij: twee halve waarheden maken een hele leugen.

3. De beste stuurlui staan aan wal
Wie op een afstandje toekijkt hoe een ander het doet, projecteert zijn werkelijkheid op een ander. Je ziet wat je wilt zien en omdat je niet weet wat er allemaal in de ander omgaat, weet je ook niet wat je over het hoofd ziet. Wie zichzelf niet kent, is dan al snel geneigd om te denken dat een ander onlogisch handelt.

Er is geen beginnen aan om alle mensen die eenzijdig kijken proberen genuanceerder te laten zijn. Het is vaak wijsheid om te zwijgen. Het is belangrijk om jezelf bewust te zijn dat het een eigenschap van een te groot ego is om te willen (ver)oordelen. Voor wie zich niet kan inhouden om te reageren op ongenuanceerde anderen: vragen staat vrij.

Wat je kunt leren van automatismen

De meeste mensen reageren in allerlei situaties vaak op de zelfde voorspelbare manier. Want we zijn er aan gewend om te handelen vanuit dat wat we al kennen.
Het lijkt wel alsof zulke reacties automatisch in gang worden gezet door mensen en omstandigheden.
Als je bv. wordt beledigd, dan reageer je door kwaad te worden. Als je een complimentje krijgt, ben je dankbaar of gevleid.
Zo gezien, zijn we eigenlijk bundelingen van geconditioneerde reflexen, die steeds weer door mensen en omstandigheden geprikkeld worden tot voorspelbaar gedrag.
“Geconditioneerde reflex” en “ voorspelbaar gedrag” klinken alsof we er geen keuze in hebben. Toch is dat wel het geval.
We vergeten vaak dat in alle gedrag een keuze-element zit. Alleen: van die mogelijkheid om te kiezen zijn we ons vaak niet bewust.
Kan dat dan? Je bewust(er) worden van de mogelijkheden die je hebt? Ja.

Alert zijn.
In de eerste plaats zul je je bewust moeten worden van automatismen in je (reactie)gedrag.
Je kunt ze herkennen door alert te zijn. En dat klinkt eenvoudiger dan het is. Maar toch. Je kunt a.h.w. afstand nemen van je eigen gedrag, innerlijk achterover leunen, en zo vanuit een “hoger” perspectief toekijken.

Gehecht zijn.
Je kunt ook herkennen, dat je gehecht bent aan bepaald gedrag. Vaak omdat dit voordeel oplevert. Alleen is dat voordeel relatief. Vaak is karakteristiek gedrag gebaseerd op twijfel, onzekerheid, en/of angst. Je meent te weten dat je er een zeker resultaat mee bereikt en daar ben je aan gehecht.

Emoties en gedachten.
Zo vormen we ons dus een beeld van wat er om ons heen en met ons gebeurd en dat beeld is maar ten dele waar. Het wordt vertekend door terugkerende emoties en gedachten.
Als je je snel persoonlijk voelt aangevallen, dan kan dat te maken hebben met het beeld dat je van jezelf hebt als “slachtoffer”.
Of je hebt juist het gevoel dat je alles in de hand hebt, bijna alsof je onaantastbaar bent.

Beeldvorming.
Zulke voorstellingen gaan vaak over succes of mislukking, erbij (willen) horen of erbuiten staan, slachtoffer zijn of martelaarschap, de baas zijn of de underdog, de leider willen zijn of juist volgeling.
Als je altijd, met succes, hebt vertrouwd op het uitoefenen van macht, dan ben je geneigd om in veel situaties de controle te houden. Ook wanneer dat objectief gezien niet nodig is. Als je geleerd hebt je te richten op winnen, dan probeer je overal nummer één te worden. Als je confrontaties onverdraaglijk vind, dan laat je dingen op z'n beloop en hoopt dat dit goed uitpakt.

Automatismen doorbreken.
Maar moeten we dat dan veranderen? Mensen zijn nu eenmaal zoals ze zijn. Dat is waar. Anderzijds kun je hier gerust spreken van bewustzijnsvernauwing. Zulke voorstellingen van de werkelijkheid houden je gevangen, ze perken je gedragsrepertoire in.
Automatismen kun je doorbreken. Door er een patroon in te herkennen, neem je ze duidelijker waar. Dan tekenen zich ook minder beperkende alternatieven af. Die je in de praktijk kunt gaan toetsen.

Hier nog een paar voorbeelden.

1: Reageren vanuit angst en boosheid.
Boosheid en angst zijn oer impulsen. De energie die je daarbij voelt is defensief, gericht op overleven. De situatie lijkt onbeheersbaar. Boosheid en angst nemen toe naarmate anderen meer druk uitoefenen. Helder nadenken is moeilijk. Je kunt vast komen te zitten in hulpeloosheid en slachtofferschap.
Deze emoties zijn in de situatie zelf moeilijk te stoppen. Eerst als je weer helder en evenwichtig bent geworden kun je vaak pas herkennen dat je reageerde uit angst of in boosheid.

2: Egocentrische reacties.
Gedachten als ‘Waarom moet mij dit overkomen?’ ‘Niemand doet wat ik wil’, : ‘En ik dan?’ .
Hierbij speelt angst geen rol. Je voelt je gehinderd en beperkt in wat je wilt, meestal omdat je van mening bent dat een ander je in de weg zit. Misschien is je partner het niet eens met wat je doet. Of je baas wil iets heel anders aanpakken dan jij. Maar jij wilt je zin krijgen.
Je kunt je ook te veel laten leiden door prestatiedrang en/of competitie. Jij moet kunnen presteren. Daardoor kun je onnodig dwars gaan liggen. Of je hebt juist het gevoel dat anderen jou dwarszitten of tegenwerken.
Je perspectief hierop verandert als je kijkt naar wat je kunt doen ten gunste van anderen, wat je met hen kunt delen. Geef anderen bewust het gevoel dat ze gelijkwaardig zijn, bv. door te laten zien dat het jou ook tegen kan zitten.

3: Aanpassingsgedrag.
Aardig gevonden worden, erbij willen horen.
Als dit voor jou belangrijk is, dan probeer je zoveel mogelijk mee te bewegen. Je bent (over-) gevoelig voor sociale druk en misschien ben je geneigd jezelf weg te cijferen. Of je schept verwachtingen en je doet beloften, die je moeilijk na kunt komen. Je doet misschien alsof je dingen kunt, terwijl je weet dat dit niet zo is.
Door dat alles kan het zijn dat je te weinig zichtbaar bent, als zelfstandig persoon.
Verandering van perspectief zou zijn dat je meer let op zelfrespect, eigenwaarde en onafhankelijkheid. En dat je er minder op te let of je geaccepteerd wordt.

4: Er is veel onbegrip en groot gebrek aan waardering.
Het gevoel dat anderen je niet begrijpen, dringt zich vaak op. Ze waarderen je niet. Doordat je dit vaak ervaart, ben je geneigd je terug te trekken in jezelf. Maar daar wordt je eenzaam van en je ervaar je nog minder steun van de mensen in je omgeving. ‘Ik heb niemand’ kan zo een overheersende gedachte worden.
Om je perspectief hierop te veranderen heb je mensen nodig, die zich in jouw situatie kunnen verplaatsen en die wèl gewaardeerd worden. Ze kunnen voor jou een voorbeeld zijn. Waag het experiment om je laten zien. Wees er alert op, dat teleurstellende ervaringen je zullen ontmoedigen.

5: Je vindt jezelf uniek.
Hierbij gaat het om overdreven zelfexpressie.
De persoon zelf noemt dat inspiratie. Is deze persoon uniek of is het narcisme? Regels aanvaarden is moeilijk. Want die belemmeren je in je creativiteit.
In zo’n geval is het nuttig andere creatieve geesten te ontmoeten en te kijken hoe zij met hun gaven omgaan. Wat in je leeft te delen met anderen kan een mooie opgave zijn. Evenals bescheidenheid oefenen.

6: Jezelf zien als wereldverbeteraar.
Je bent uit op het verbeteren van de wereld.
Je doet dat uit idealisme. Daarom vecht je tegen onrecht. Het verbaast je daarbij toch steeds weer dat je hierin wordt tegengewerkt. Je inspireert niet alleen, je wekt ook weerstand op. Zo kun je teleurgesteld raken in de mensheid.
In zo'n geval is het moeilijk om anderen niet te veroordelen.

Met dank aan Joop Viel

Spiritualiteit in de eerstelijns geneeskunde

Jan Ellenbroek is gepensioneerd huisarts en heeft zich de laatste vijftien jaar van zijn praktijk intensief bezig gehouden met de integratie van de Nieuwe Spiritualiteit in de eerstelijns geneeskunde.
Ellenbroek leerde om recht te doen aan gevoelens en emoties en deze te zien als taal van de ziel, in plaats van als pathologie. De religieuze achtergrond en interesse, en vooral de boeken van Neil Donald Walsch boden de broodnodige kennis, inspiratie en ondersteuning om deze in huisartsenland zeer ongewone weg te volgen. De positieve reacties van de patiënten, de indruk van een zeer werkzame aanpak, de persoonlijke groei, en geleidelijke vorming van een groep die graag mee wil verkennen deden hem besluiten om de huisartsenpraktijk na meer dan vijfendertig jaar te beëindigen om deze ervaringen en kennis vast te leggen in dit boek.



Op zijn weblog schrijft hij:
Het mannelijke is sterk gekoppeld aan de mentale fase, met haar neiging tot verdringen van het gevoel, die de taal van de ziel (liefde) is. Blijkbaar is de schaamte om niet te kunnen zijn Wie je bent zo hevig dat je verstand ingrijpt om die diepe pijn aan te kunnen. Misdadigers werden wel gecastreerd. De domme mannelijke kracht is geïsoleerd geraakt van het vrouwelijke. De ziel is veel te weinig in de opvoeding tot leven gebracht, zodat heel veel mensen geen echte identiteit hebben. De seksuele oerkracht is daardoor gefrustreerd en niet in balans. Het vrouwelijke en het mannelijke horen snel tot een mooie samenwerking uit te groeien, androgyn worden: het mannelijke draagt het vrouwelijke (de Liefde) en brengt haar tot uitstraling. Dat is ook het grootste verlangen in de mens, dit te bereiken en beleven: daarin gekend en geliefd (=bevestigd) worden. Wanneer de kern, Liefde, niet gevoed wordt (door liefde van ouders en omgeving), overheerst het mannelijke, het denken. Dat leidt tot liefdeloos denken en gedrag. En het hunkeren naar liefde en bevestiging van de mooie vrouwelijke kern moet wel de bron zijn van de belangrijkste ernstige ziekten, die juist gevoelig zijn voor de geslachtshormonen: eierstok-, baarmoeder-, borst-, en prostaatkanker (en ook van prostaatvergroting). Want liefde streeft naar éénzijn, in haar hoogste vorm, met ook de seksualiteit als kostbare uitdrukkingsvorm. En denk ook nog eens aan het verband tussen man-vrouw-aspecten en schaamte: schaamstreek, schaambeen: onze intimiteitplekken. Onze samenleving en religies zijn daar op een heel negatieve manier mee omgegaan. De intiemste uitingen van de ziel, liefde, zijn gekerkerd, zwart en lelijk gemaakt.
Wanneer een kind niet (voldoende) geliefd en gerespecteerd wordt, ontstaat niet de (liefdevolle) identiteit, maar juist krenkbaarheid, gevoelens van waarde-loosheid, on-zekerheid, angst. Diepe emoties kunnen langdurig opgeslagen worden maar zullen ooit schade berokkenen aan de persoon zelf of aan de omgeving. Wat er dan gebeurt is soms sterker dan de mens zelf, en kan leiden tot moord, destructie of perversies, etc. En dat ze langdurig opgeslagen werden is omdat de maatschappij nog niet weet wat werkelijke opvoeding inhoudt, en geen goede reactie kent op de alarmsignalen. “Doe normaal” is goedkoop gezegd. Maar het is een kerker, waar de explosie wordt opgebouwd.
Niemand heeft schuld, maar het moet wel anders, en het gaat ook anders, al heel snel. Als we willen. Het gaat over ontdekken dat we (daarvoor) kunnen kiezen. Het gaat over volwassen worden, volgroeid raken. We zijn onderweg. Door elkaar in die kern te zoeken en herkennen worden we steeds meer Wie we zijn: Liefde.

De oorspronkelijke menselijke staat is een open geheim

Als kind leefde Tony Parsons in een soort magische wereld, waarin de ervaring van eenheid hem omsloten hield in het wonder van wat is. Met het verstrijken der jaren trad hij de wereld van afgescheidenheid en behoefte binnen. Totdat hij plotseling weer het 'open geheim' van de eenheid ervoer, 'overspoeld worden door een liefde en een totaal begrip die volstrekt onvoorstelbaar zijn.' Tijdens een wandeling in een park hield hij, als individu, op te bestaan. Er kwam een stilte en aanwezigheid over alles en iedereen en de persoon Tony Parsons was verdwenen. Dit alles gebeurde in een fractie van een seconde die eeuwig scheen te duren. Er was alleen maar eenheid met alles en iedereen en die eenheid betekende vrijheid. Hij realiseerde zich dat die eenheid de essentie van het menselijke bestaan is en dat de zoeker en het gezochte in wezen hetzelfde zijn.
Door deze ervaring kwam de auteur tot het inzicht dat onze ideeën over verlichting en onze krampachtige spirituele inspanningen ons juist van de ervaring van die eenheid kunnen afhouden. Hij noemt dit de oorspronkelijke menselijke staat.
Je hoeft nergens heen en je hoeft niet anders te worden of te veranderen om vrij te zijn. Vrijheid is niet door welke inspanning dan ook te bereiken.
Het open geheim is dat we niet hoeven te zoeken, we hoeven slechts te zijn en te accepteren wat er is. Dat is vrijheid. 'Het open geheim' is het eerste boek van Tony Parsons, oorspronkelijk uitgegeven in 1995 en in 2005 opnieuw vertaald.



Wanneer ik weet wat ik ben, ontdek ik dat ik niet het bestaan ben, ik ben de aanwezigheid die het bestaan mogelijk maakt. Of het bestaan bloeit op in die aanwezigheid, of het weerkaatst mijn gevoel van afgescheidenheid.



Het verschil tussen opbloeiende aanwezigheid of afgescheidenheid ligt in het omgaan met jouw ego en of je kunt denken in termen van en-en. Je bent de mogelijkheid om het Hogere uit te drukken, maar je kunt het met jouw ego ook blokkeren.

De voor- en nadelen van de nieuwe DSM

Het nieuwe handboek voor de psychiatrie, de DSM-5, geeft aanleiding tot vele kritische beschouwingen.
De DSM-5 bestempelt normale variaties van menselijk gedrag tot ziektes waarvoor je hulp moet zoeken en pillen moet slikken. Wat je aandacht geeft, groeit.

AartJan Beekman, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie, ziet dat niet terug in de Nederlandse cijfers. Hij wijst in artikel van Tonie Mudde in de Volkskrant van 18 mei op de zogeheten NEMESIS-studies; grote periodieke steekproeven om de geestelijke gezondheid van de Nederlandse bevolking te peilen. Uitkomst: psychische stoornissen komen nu net zo vaak voor als tien jaar geleden. Beekman: 'Ook in landen als Amerika en Australië neemt het aantal diagnoses over de gehele linie niet toe, ook niet na de publicatie van een nieuwe editie van de DSM.'
Wat door de jaren heen wél toeneemt, is het aantal behandelingen en het medicijngebruik. Inmiddels slikken 900 duizend Nederlanders antidepressiva, een stijging van 2 procent per jaar. 200 duizend Nederlanders nemen nu medicatie tegen ADHD, een stijging van gemiddeld 14 procent per jaar.
Beekman: 'In 1997 kregen zes op de tien mensen met een depressie een behandeling. Nu is dat acht op de tien. We geven dus niet steeds meer mensen een etiket, we behandelen alleen steeds meer mensen.'
Volgens Beekman komt dat omdat taboes rondom psychische afwijkingen langzamerhand verdwijnen. 'Iemand van dertig die zich nu prikkelbaar voelt en geen zin heeft in zijn werk denkt veel eerder aan een stemmingsstoornis dan zijn ouders dat zouden hebben gedaan. Als hij dan ook nog iemand kent die is opgeknapt van pillen, zal hij daar eerder zelf om vragen bij zijn huisarts.'
Tot zover Mudde in de Volkskrant.

Het belang van het betrouwbaar diagnosticeren van dezelfde verschijnselen over verschillende landen en culturen heen, heeft veel voordelen. Behandelingsresultaten kunnen gemakkelijker worden vergeleken en cross-cultureel worden onderzocht. Men kan van elkaar leren welke behandeling het effectiefst, snelst, goedkoopst, de minste bijwerkingen etc. is.
Belangrijk is dat iemand bij een bepaalde diagnose of label niet te snel naar medicijnen grijpt of denkt dat hij ziek of “gek” is. Je bent niet minder waard als je gedrag vertoont wat in de DSM beschreven wordt.
Natuurlijk is het voor verzekeringsmaatschappijen gemakkelijk om de voorwaarde te stellen dat zij alleen iets vergoeden wat officieel in de DSM is beschreven, maar het moet niet zo zijn dat een behandelaar iemand een afwijking aanpraat zodat hij dan er een cliënt of patiënt bij heeft. Het is aan de verzekeringsmaatschappij om dit te controleren en aan de samenleving en de politiek om te monitoren dat gezondheidszorg en verzekering elkaar niet de bal (geld) toeschuiven. Het is aan patiëntverenigingen om mee te denken over wat te doen na het krijgen van een DSM-label.

Zie ook “Pas je als hulpvrager in het goedkoopste of in het lucratiefste plaatje van de hulpverlener?”

Het boek Betere mensen laat zien dat wetenschappelijk onderzoek de werkelijkheid eerder vormgeeft dan dat ze haar ontdekt. Er is veel meer openheid nodig over de manieren waarop wetenschap de realiteit creëert, betoogt Trudy Dehue, omdat ze het leven anders vóór anderen, maar niet met hen maakt. Het onderzoek naar ADHD bij volwassenen en het ontwerp van nieuwe hersentechnologie dienen als centrale voorbeelden in een pleidooi voor het behoud van variatie in typen wetenschap, omwille van het behoud van variatie in typen mensen.



Trudy Dehue (1951) is wetenschapsfilosoof en als zodanig een luis in de pels van de universiteit. Ze houdt met haar laatste boek Betere mensen een fel pleidooi tegen standaardisering en voor diversiteit.



Ernst-Jan Pfauth van De Correspondent:
Ze spreekt dan ook van een systeem waar iedereen aan meedoet. Toch laat Dehue zich niet verleiden (al probeer ik het wel) om personen in staat van beschuldiging te stellen, of te spreken van een schandaal (terwijl ik daar in sommige gevallen wel degelijk aanleiding toe zie).

Een scan om jouw relatievaardigheden te verbeteren

Sommige mensen hebben een drempel om een verbinding aan te gaan. Ze hebben bijvoorbeeld weinig zelfvertrouwen of weten niet goed hoe ze overkomen. Soms verzandt een beginnend contact na verloop van tijd om onduidelijke redenen.
Het is vaak een kwestie van competenties of vaardigheden. En vaardigheden kun je trainen.
Hoe leuker je zelf bent, hoe leuker de partner is die een relatie met jou wil. Dat geldt niet alleen voor het uiterlijk, maar ook voor het innerlijk.

Dat simpele gegeven lijkt te mooi om waar te zijn, namelijk dat aan jezelf werken oplevert dat je een leuker partner tegenkomt. Je bent niet afhankelijk van de ander of van jouw uiterlijk voor het vinden en houden van een leuke relatie.
Aan jezelf werken betekent bijvoorbeeld je zelfkennis of je zelfvertrouwen vergroten of meer verbonden zijn met jezelf. Het betekent ook: vooroordelen opzij zetten over het hebben van relaties, over gelukkig worden of over man-vrouw verschillen. Oftewel: open staan voor de ware!

Om er zeker van te zijn of je Relatie Vaardig bent -of dat je beter eerst nog wat blokkades kunt opruimen door een aantal gesprekken met een coach te hebben, een workshop te volgen of wat kleur- of kledingadvies te vragen- hebben we een Relatie Vaardig Scan gemaakt. We, dat zijn ondergetekende en Joyce Boerkoel van Relatiebemiddelingsbureau IndiviDuo.

Durf jij het aan?
Ben jij bereid om de scan naast jezelf ook door anderen in te laten vullen? De rapportage is namelijk het meest waardevol als meerdere mensen uit jouw omgeving de vragenlijst over jou invullen. Je kunt denken aan familie, vrienden, collega’s e.d.. Wanneer je Joyce jouw en hun voor- en achternaam en e-mailadres toestuurt dan krijgen jullie een uitnodiging om de scan via Internet in te vullen.
Wij adviseren minstens vier personen hiervoor te vragen, maar twee is ook al mooi. Er is geen maximum. Alleen zelf invullen mag ook.
Wil je eerst even kijken wat voor soort vragen de scan heeft en wat voor uitslag je kunt verwachten is er een gratis verkorte scan.
Meer informatie op de site Opstap naar relatie.

Echt alles over leugens en bedrog

Het boek Ik weet dat u liegt belooft de lezer “een antenne voor misleiding, manipulatie en intimidatie zodat niemand je tijdens persoonlijke gesprekken, vergaderingen en onderhandelingen nog in de luren kan leggen”.

Het boek sprak mij aan omdat ik van dichtbij meemaakte dat een reisverzekeraar bij aangifte van een gestolen tas met inhoud vrijwel meteen in de aanval ging met de waarschuwing “het doen van valse aangiftes is strafbaar”. Omdat de persoon die aangifte deed nog niet eerder aangifte had gedaan en ik wist dat zij de aangifte naar waarheid had gedaan, werd ik getriggerd door de stelling van de auteurs, die luidt: Het Nederlandse bedrijfsleven is blind voor liegende klanten, collega’s en zakenrelaties. ‘De schade die we oplopen is enorm.’
De meeste mensen gaan er volgens Boersma en Essers vanuit dat ze zelden worden bedrogen. Essers: ‘Het is heel naïef om zomaar iedereen te geloven. Mensen liegen gemiddeld 3 keer per tien minuten.’ Het is volgens hem even naïef om te denken dat we leugens wel herkennen.
In het geval van de aangifte is het goed gekomen, nadat een inspecteur speciaal was langsgekomen. Het uitgekeerde bedrag was uiteindelijk hoger dan gevraagd. Zozeer schaamde men zich voor de foute inschatting.

Wie hoopt in het boek tips en trucs te lezen voor een 100% trefzekere vaststelling van waarheid en bedrog moet ik teleurstellen. De auteurs stellen keer op keer dat de belangrijkste boodschap is het klassieke “Ken u zelve” zodat u zichzelf niet verblindt voor versluierende signalen van de leugenaar. Een van de manier waarop dit het beste kan is de werking van de intuïtie en het onderbewuste beter te leren kennen. Het zoeken naar waarheid begint met een goede voorbereiding.



In het voorwoord: De term ‘leugen’ veronderstelt zijn tegenpool ‘waarheid’, waarvan het nog maar de vraag is of die überhaupt bestaat.

Zie ook Pamela Meyer op Ted.com:


Nederland Wereldland terug naar de duffe zestig jaren?

Rutger Bregman is historicus en schrijft in zijn column in de Volkskrant over het initiatief van 100 Nederlandse ondernemers om burgers weer vertrouwen te geven in de economie.

Hij schrijft:
Van Rijn wil dat we meer zorgen voor elkaar, Plasterk vindt dat we beter moeten opvoeden, Bussemaker maant vrouwen meer geld te verdienen, Kamp wil dat we een langere werkweek draaien, Blok eist dat we blijven aflossen, Wientjes adviseert een nieuwe badkuip te kopen en Rutte zegt dat we moeten ophouden met somberen.
En dat dan allemaal tegelijk.
Alleen de werkelijkheid zit nog in de weg. We hebben de hoogste hypotheekschuld ter wereld en de oude badkuip is prima. Sinds de jaren tachtig zijn we drukker geworden met (over)werk, zorg en opleiding. Ouders besteden twee keer zoveel tijd aan hun kinderen. We hebben al 3,6 miljoen mantelzorgers, waarvan een half miljoen overbelast. Een op de acht werknemers kampt met een burn-out.
Gelukkig gaan honderd bedrijven ons nu opvrolijken. 'Nederland Wereldland' heet het initiatief van onder andere Coca-Cola, Facebook en De Persgroep. Er is een drieledig stappenplan opgesteld: 'Stop de ontevredenheid! Stop de negativiteit! Laten we blij zijn met elkaar!'
Tot zover Bregman.

Dat het in het bedrijfsleven gaat om geld verdienen en dat er nu sprake is van stagnatie, is duidelijk. In de kranten verschijnen paginagrote advertenties die lezers oproepen om ons land te “verkopen”. Zo is er een Ilja die New Yorkers vertelt dat Brooklyn afkomstig is van het Nederlandse Breukelen. Wij Nederlanders met onze VOC mentaliteit hebben jullie gebied ooit van de indianen gekocht, wist u dat?

Gaap.

Dit is niet meer zooh 2012. Dat is zelfs niet meer “geen stijl 1970”. Het is vooral een luie campagne gericht op image building met als prijs “een bezoek aan een coca cola fabriek met 25 personen”.

Gaap.

Bregman besluit zijn column met de titel “Een nivelleringsfeestje van tijd” met:
De 20ste eeuw werd bepaald door de herverdeling van welvaart. In deze eeuw gaat het om de herverdeling van tijd. Misschien dat Van Rijn, Plasterk, Bussemaker, Kamp, Blok, Wientjes en Rutte dat nog even willen meenemen, terwijl zij nadenken over hun inzending voor de beste verkoper van Nederland.
Tot zover de column.

Dat is nogal een stelling “in deze eeuw gaat het om de herverdeling van tijd”. Gezien de vele pogingen van de politiek en de media om de burgers linksom of rechtsom te verleiden tot het worden tot oppervlakkige positivo’s, die zonder mopperen hun rechtspositie, inkomen en pensioen laten verzwakken, lijkt de stelling meer gerechtvaardigd “in deze tijd gaat het om nivellering van alles wat de laatste decennia is opgebouwd”.

Banken en regeringen pompen virtueel geld in de economie wat leidt tot groei van de aandelenkoers en willen de kiezer doen geloven dat deze luchtbel een aankondiging is van economisch herstel. Men hoopt dat burgers weer gaan consumeren en zo de economie vanzelf weer op gang komt.
VMBO kinderen vragen in een advertentie met astronaut André Kuipers om een beter imago (niet om leuker werk), maar onderbouwen niet wat er nu zo leuk is aan werken met techniek tegenwoordig.

Wanneer ondernemers tegenwoordig investeren, investeren ze vaak in automatisering. Daardoor vallen banen weg. Wie geld over heeft en het goed voor heeft met ons land, zou zijn geld moeten steken in het creëren van duurzame werkgelegenheid en niet in advertenties. Investeren in echte banen, waarin je jouw tijd aan nuttig en leuk werk besteedt, dat is wat we samen zouden moeten ontwikkelen. En genoeg tijd over houden om zorgeloos te doen wat je zelf wilt, vrijwilligerswerk of ontspanning of wat dan ook.



De mensen in dit filmpje (van de site "de beste verkopers van Nederland") vinden iets waarvan zij vinden dat u het ook zou moeten vinden ........

In de Volkskrant van 18 mei schrijft Teun van der Keuken van VPRO's De Slag om Nederland over de graaicultuur onder bestuurders:

Perverse prikkels
De bestuurders zijn gemaakt door de maatschappij en door de politiek. Dezelfde politici die de topinkomens willen aanpakken, willen ook marktwerking. Zij willen zich er niet mee bemoeien waaraan een school haar budget besteedt en niet in de bedrijfsvoering van corporaties of ziekenhuizen treden. Terwijl de overheid zegt de topinkomens te willen aanpakken, stijgt zo ondertussen het aantal bestuurders met salarissen boven de Balkenendenorm (minstens 193.000 euro). In 2011 waren het er 2.651.

De nieuwe bestuurder werd geboren in de jaren negentig. CDA-premier Lubbers begon met de inkrimping van overheidsdiensten. PvdA-premier Kok werd daarna de koning van de privatisering en de marktwerking. Ondernemerschap, bonussen en topsalarissen deden hun intrede in het onderwijs, de zorg, het gas en licht, openbaar vervoer en sociale woningbouw.

Concurrentie moest de beste kwaliteit voor de beste prijs opleveren. Maar een hoop geld wordt besteed aan dingen waarvoor het niet bedoeld is. Het is niet gek dat scholen die worden afgerekend op het aantal scholieren dat ze afleveren, gaan vechten om leerlingen. Met reclame én mooie gebouwen. Het is ook niet gek dat dit leidt tot cijferinflatie: leerlingen slagen zonder veel moeite.

Naar een wereld die een is

In de Volkskrant van 27 april een interview met hoogleraar Kishore Mahbubani uit Singapore.
Hij hekelt ons Westerse pessimisme over de ontwikkelingen van onze beschaving. Armoede zou nog sneller verdwijnen dan gepland en landen leven vreedzamer samen dan ooit. De wereld wordt beter omdat er overeenstemming ontstaat over gedeelde normen. Maar die weg omhoog is een kronkelweg. Hij wil ons geruststellen dat er in de wereld wel veel spanningen zijn, maar steeds minder conflicten. Om dit proces niet te frustreren pleit hij voor het versterken van mondiale instituten als de Verenigde Naties.

Van de boekbeschrijving:
De wereld is in de afgelopen dertig jaar meer veranderd dan in de voorbije drie decennia. Nog nooit zijn er zo veel mensen tot de middenklasse gaan behoren. Ook lijkt het erop dat na de Verenigde Staten en Europa de rest van de wereld de weg naar langdurige vrede heeft ingeslagen. Nooit eerder waren we zo verbonden met elkaar. Kortom: we zijn één wereld aan te worden. Wereldleiders en politici zullen daar dat moeten beseffen en ernaar handelen. Nationale belangen dienen in evenwicht te komen met de mondiale belangen. Het Westen zal macht moeten inleveren. China en India, Afrika en de islamitische wereld moeten geïntegreerd worden. Kishore Mahbubani maakt in zijn boek duidelijk dat alleen op deze manier de wereld op de juiste manier naar één punt convergeert.


De kans om elke dag opnieuw te beginnen

Hoe zou het leven er uit kunnen zien wanneer elke dag letterlijk opnieuw zou beginnen? En wat als jij de enige bent die weet hoe de vorige versie van de dag eruit zag? Dit gegeven wordt mooi verfilmd in de komedie Groundhog day. De hoofdrolspeler Bill Murray is eerst niet zo blij met deze dagelijkse herhaling en pleegt (uit hoogmoed?) zelfs zelfmoord. De volgende dag wordt hij weer levend wakker en besluit dan het positiever aan te pakken. Uiteindelijk weet hij zo de cirkel te doorbreken.
Bill Murray en Andie MacDowell zijn niet mijn favoriete acteurs, maar de film verbeeldt wel mooi en niet Amerikaans stichtelijk hoe een liefdevolle grondhouding kan uitpakken.

Eckhart Tolle heeft Groundhog day verschillende malen gezien en verbindt zijn visie aan deze film.
In onderstaand interview een mooi overzicht van hoe Tolle tot zijn levensinzichten kwam en op 1 uur 8 minuten en 35 seconden vertelt hij hoe Groundhog Day in zijn visie past.





Wie het plot van Groundhog Day wil lezen, zie Wikipedia of bekijk de trailer.


Autisme komt voor in alle culturen

Autisme is een taboe in de Turkse cultuur. Dat zegt Birsen Baçar, een jonge Turkse vrouw van 27. Al op school liep zij tegen problemen op, maar pas op haar 21ste volgde de diagnose autisme. Sindsdien geeft ze lezingen en presentaties om autisme ook in de Turkse gemeenschap bekend te maken.
"Wat mijn moeder het liefst van al zou willen, is dat ik net als alle andere Turkse meiden zou praten en mij hetzelfde zou kleden. In dit openhartige boek vertelt Birsen haar levensverhaal. Een leven met autisme in een allochtone cultuur in Nederland. Hoewel haar liefdevolle en zorgzame ouders er alles aan doen om Birsen aansluiting te laten vinden met leeftijdsgenootjes en familieleden, is er in de omgeving vooral onbegrip over haar autisme (otizm in het Turks). Met genoeg bidden en meer tussen de mensen komen, zou het probleem vanzelf opgelost worden."

sitestat

Wanneer is genoeg genoeg?

Iedereen heeft de mond vol van ‘goed leven’. Maar wat houdt dat eigenlijk in? En waarom werken we ons te pletter om steeds meer rijkdom te vergaren? Het zijn vragen die ons nog meer bezighouden sinds de economische crisis is losgebarsten. Robert en Edward Skidelsky zoeken een antwoord bij de Britse econoom John Maynard Keynes. Die voorspelde in 1930 dat we binnen de eeuw in een land van melk en honing zouden leven: ons inkomen zou alleen maar toenemen en we zouden niet meer dan vijftien uur per week moeten werken.

De Skidelsky’s vertellen hoe en waarom Keynes zich heeft vergist. Volgens hen heeft de economie een morele dimensie gehad sinds het begin van onze beschaving. Die zijn we uit het oog verloren. Daarom moeten we opnieuw bepalen wat in ons leven echt belangrijk is.



Hoeveel is genoeg? Uitgezonden op 27 maart in Nieuwsuur.
Minder werken en minder verdienen maakt gelukkiger. Wat zou een mens moeten willen?


Een foto bewijst nog geen antisemitisme

Onderstaande tekst is een deel van een artikeltje dat mij uit het hart is gegrepen.
Arno Haijtema is fotocriticus van de Volkskrant en schrijft in de Volkskrant van zaterdag 23 maart over de foto met Marokkaanse jongeren op bezoek in kamp Westerbork (woensdag, Geachte Redactie). De foto heeft onder lezers boze reacties losgemaakt. Het tafereel uit 2005, vastgelegd door minstens vier fotografen, bestaat uit jongeren die luisteren naar het verhaal van een kampoverlevende. Onder de toehoorders zijn een paar jongens die zich onherkenbaar hebben gemaakt voor de fotografen door hun gezicht te bedekken met hun jas of capuchon. Sommige lezers menen hierin een ernstig gebrek aan respect te bespeuren voor de slachtoffers van de Holocaust, en onwetendheid. Die conclusie zou weleens te snel getrokken kunnen zijn.
Het is goed te bedenken dat de op de foto afgebeelde jongens inmiddels volwassen zijn - je kijkt toch anders naar het tafereel als je weet dat het zich acht jaar geleden afspeelde en niet recentelijk. Op de bewuste dag, 2 mei 2005, waren 350 Marokkaanse jongeren in Westerbork. Op andere foto's van dat bezoek is iedereen goed herkenbaar, en nergens wordt gewag gemaakt van vervelend of baldadig gedrag.
De vraag is dan ook of er bij de jongens die hun gezicht bedekten toen de camera's klikten wel sprake is van gebrek aan respect. Blijkbaar hadden zij er - wellicht in een vlaag van puberale tegendraadsheid - geen behoefte aan herkenbaar in de krant te verschijnen. Dat was hun goed recht.
De conclusie dat de Marokkaanse jongens geen respect hadden voor de Holocaustslachtoffers is niet op feiten gebaseerd, de woede van de lezers is dat evenmin. Duidelijk is dat de media steken laten vallen.
Tot zover het artikel.

Haijtema besluit met “Hoewel de foto de lezer een spiegel voorhoudt - wie in blinde woede ontsteekt kan zich afvragen of zijn beeld van de werkelijkheid niet wordt verkleurd door vooroordelen - zou het mooi zijn als de Westerborkfoto's niet langer worden misbruikt ter illustratie van falende integratie en erger”.

Onbevoegd gezag in de mist

De makers van de NTR serie onder de titel “Onbevoegd gezag” laten op de website weten hoe het gesteld is met het gezag in onze samenleving. Zij stellen dat er informele gezagsdragers zijn die wel gezag hebben, maar kloppen hun voorbeelden wel altijd? Op de website van de NTR valt te lezen:

Agenten durven de straat niet meer op, leerkrachten worden uitgejouwd, geweld op sportvelden neemt toe. De gezagscrisis lijkt compleet. Maar is dit ook echt zo? Het falen van het 'bevoegde' gezag, zo blijkt uit onderzoek van FORUM, wordt vaak gecompenseerd door informele gezagsdragers in buurten en wijken, in zwembaden, op voetbalvelden. Van die mensen die gezag als goed zittende jas om zich heen hebben hangen. Vaak op vrijwillige basis, met onorthodoxe methoden en door een eigenzinnige aanpak weten deze nieuwe gezagsdragers respect af te dwingen en weten ze dingen te bereiken op terreinen waar het bevoegde gezag allang zijn grip kwijt is geraakt.
Tot zover de website.

Zondag 24 februari ging het over Mehmet Sahin, een Turkse Koerd, die zich inzet voor zijn wijk Broek, een achterstandswijk in Arnhem met overwegend Turkse immigranten. Hij zorgt ervoor dat vrouwen meer buiten komen en hij probeert antisemitische gevoelens onder jongeren te bestrijden.
De uitzending liet zien dat er veel moslim jongeren zijn met onverholen antisemitische opvattingen. Het gevolg was dat Sahin na de uitzending moest onderduiken.
Opvallend was de jongere die voorspelde dat Hitler nog gelijk zou krijgen. Blijkbaar niet opvallend, want niet verwoord in de media, was dat Sahin een (retorische?) weddenschap aanging met deze jongeren dat hij hen binnen een jaar van opvatting zou veranderen. Vier jongeren gingen deze weddenschap aan. Zij hoeven daarvoor niets te doen om hun eigen gelijk te bewijzen en wanneer zij over een jaar Sahin erop aanspreken dat hij de weddenschap heeft verloren, dan staat Sahin op verschillende manieren in zijn hemd. Hij heeft geen invloed gehad en zal waarschijnlijk zijn verlies niet toegeven en niet uitbetalen.
Misschien dat Sahin zijn tijd binnenshuis nog eens zou kunnen gebruiken om wat pedagogie te gaan studeren en zo zijn professionaliteit en zo zijn bevoegdheid wat op te schroeven. De makers van de NTR zouden wel eens mogen nadenken over het averechtse effect van hun uitzending. Of was het juist de bedoeling om de sympathieke Sahin zo te laten struikelen?

Waarom werkt mindfulness en meditatie in een doorgeslagen samenleving?

Het is de vraag of het werkzame bestanddeel van mindfulness en meditatie zit in de methode of in het besluit om de methode toe te passen. De methode houdt namelijk in dat je begrippen als ruimte, rust, stilte, laten en het niets of niet doen in je hoofd en ademhaling serieus neemt als werkzame bestanddelen.
Mediteren is jouw aandacht naar het midden brengen, stil worden.

Er zijn mensen die mediteren om in hun drukke leven beter de stress en hectiek aan te kunnen. Voor hen is meditatie alleen heilzaam op het moment dat ze het doen, maar hebben ze er daarna niets aan omdat zij niet herkennen wat het nut kan zijn als zij ruimte, rust, stilte, laten en niet doen een plaats geven in hun agenda en ambitie.

In onze samenleving zijn groei, competitie, grenzen verleggen een verplichting die mensen zichzelf hebben opgelegd en waarvan nu het werkzame bestanddeel omgedraaid is tot een belemmering om gelukkig te worden. Vroeger werden mensen extern begrensd omdat de machtigen er in waren geslaagd om iedereen in klassen in te delen en alleen zo een samenleving leefbaar kon worden gemaakt. Daaruit zijn we geëmancipeerd, maar ook ons ego is gegroeid. Nu worden mensen geacht zichzelf te begrenzen omdat iedereen voldoende opgeleid is om dit te kunnen en omdat de machtigen niet meer economisch afhankelijk zijn van dwangmiddelen. Maar doorgeslagen vrijheid en kritiekloos pamperen van zwak gemotiveerden heeft geleid tot minder solidariteit. Bestaansonzekerheid, afhankelijkheid, verslaving en angst om qua welvaart in te boeten houden mensen nu vrijwel zonder dwang in het gareel en aan de economische leiband.
Wie tegenwoordig gelukkig wil worden moet zich realiseren dat het niet meer gaat om meer maar om minder. Niet om meer inkomen of vaker op vakantie of nog verder. Dat is een vorm van bewust worden die in theorie moeiteloos kan worden toegepast om met minder welvaart toch meer welzijn te ervaren. Niet meer het verdienen van veel geld en veel doen levert de sleutel tot welzijn, maar ervan bewust worden dat de relatie tussen inkomen en welzijn alleen bestaat voor degenen met laag inkomen. Voor degenen met voldoende inkomen is het inzien dat het niet gaat om of/of keuzes, moet ik dit doen of dat doen, maar om en-en. En daarmee wordt niet bedoeld dat je dit moet doen en dat moet doen. Het gaat om een balans tussen doen en laten.
Het serieus nemen en het toepassen van laten is het werkzame deel van mindfulness en meditatie.
En dat werkzame principe zit ook in natuurwandeling of een leuke hobby.

Valt het ons toe als spirituele beloning of creëren we toeval?

Synchroniciteit is het betekenisvol samengaan van gebeurtenissen die geen causale relatie hebben. Om synchroniciteit in je leven te realiseren is het volgens mensen die synchroniciteit spiritueel willen inzetten (bijvoorbeeld boeddhisten) essentieel om met zuivere intentie je dromen na te jagen. Zuiver houdt in dat je wenst vanuit eenvoud, harmonie en dankbaarheid. Niet– zuivere intentie wordt beïnvloed door bijvoorbeeld zelfzuchtigheid, streven naar status, egoïsme en puur eigenbelang.
Carl Gustav Jung voerde dit begrip in toen hij, na bestudering van de psychologie van onbewuste processen, constateerde dat het causaliteitsbeginsel ontoereikend was om bepaalde merkwaardige verschijnselen in de onbewuste psychologie te verklaren. Zo vond hij vaak merkwaardige parallellen in bijvoorbeeld dromen, ziektebeelden en ervaringen van zijn patiënten. Deze samenhang leek hem niet louter toevallig, maar wezenlijk. Voor Jung is synchroniciteit een kenmerk van een collectief onbewuste.

Er zijn ook valkuilen.

Natuurlijk ben je gespitst op parallelle gebeurtenissen met vergelijkbaar thema omdat het thema nu eenmaal jouw aandacht heeft. Wie net een nieuwe auto heeft gekocht, ziet de eerste weken allemaal auto’s van dat merk en met die kleur rijden. Niemand die dat synchroniciteit noemt, maar zal dat toeschrijven aan de aandacht die de nieuwe auto in zijn bestaan heeft.
Jan Diederen maakte een documentaire over synchroniciteit. In de documentaire wordt het voorbeeld gegeven van een meisje in Engeland, genaamd Laura Buxton, die een ballon oplaat met een kaartje met daarop haar naam en die 220 kilometer zuidelijker in Engeland landt. De man die de ballon vindt, brengt het kaartje bij zijn buren omdat daar ook een Laura Buxton woont. De rest laat zich raden: de meisjes nemen contact met elkaar op en hebben wat vergelijkbare hobby’s en worden vriendinnen.
Er worden jaarlijks duizenden ballonnen met een kaartje opgelaten. Hoe groot is de kans dat de vinder iemand kent met de naam van de afzender in zijn directe omgeving? Best wel groot. Het is de buurman die de betekenisvolle link creëert. Hij had net zo goed zelf terug kunnen schrijven of het kaartje aan zijn eigen dochter kunnen geven, maar dan was het nooit wereldkundig geworden.

Voor betekenisvolle synchroniciteit moet je dus gevoel ontwikkelen om valkuilen te ontwijken. Synchronistische gebeurtenissen zijn aanwijzingen die wijzen naar het bestaan van een ondergronds verbindend beginsel. Door sommigen wordt dit de Tao (pad) genoemd, door anderen Het Veld. Juist het pad in dit veld zit vol met valkuilen, vanwege de onzichtbaarheid. En juist die onzichtbaarheid wordt dan tegenwoordig gebruikt om mensen opnieuw te overtuigen, terwijl we juist af wilden van de onnavolgbare overtuigingen van de religie.

Synchroniciteit kan een spiegel zijn voor jezelf en jouw ziel, het kan richting geven aan jouw leven. Het heeft met zingeving te maken en jouw persoonlijke leerproces. De vrije wil moet worden verbonden aan jouw hart en wordt dus weer ingeleverd voor een hogere zaak. Het is een oefening in liefde. Hoe groter jouw betrokkenheid met zaken in de wereld hoe groter de synchroniciteit.
Vandaar dat schrijvers als Deepak Chopra synchroniciteit een belangrijke rol geven bij de beschrijving van de moderne leider. Een moderne leider vertrouwt op het toeval omdat hij al het andere goed geregeld heeft en omdat hij niet denkt dat hij het beter weet dan degene aan wie hij leiding geeft. Het is uiteraard aan ons om dat te controleren.


Een nieuwe glansrol voor ouder wordende vrouwen

Volgens fotograaf Erwin Olaf, zelf homoseksueel, blijft de mens tot aan zijn dood geil en erotisch. In de Volkskrant van 2 maart wordt deze stelling gestut, maar niet onderbouwd met zijn erotische foto’s van bejaarde vrouwen. Speak for yourself, Erwin. Niet iedereen vindt PlayBoy Patricia Paaij of Mylène de la Haye een goed rolmodel om de aandacht van mannen te trekken.

Hoewel uit onderzoek blijkt dat het libido niet afneemt in de overgang, ervaren veel vrouwen in de overgang een dip in hun seksleven. "Ik wil gewoon aandacht, meer niet." De partner voelt zich opzij gezet en kan niet meer tot haar doordringen.
De oudere vrouw kan niet meer concurreren met jonge vrouwen en wordt in het lange huwelijk niet meer zo enthousiast ondersteund door haar echtgenoot, die soms ook graag zijn ogen elders de kost geeft op bijvoorbeeld rokjesdag. Ze worden onzeker en weten niet goed hoe zij hun rol opnieuw kunnen of sterken nog: willen invullen. Sommige vrouwen willen een time-out, een "mannenpauze". Na jaren van geven zoeken ze weer de balans met nemen.
Oudere mannen worden minder macho en vinden het prima wanneer hun echtgenote meer initiatief neemt tot iets anders. Maar dan moet je als vrouw wel uit je afwachtende rol stappen en weten hoe echt contact te maken om samen uit te zoeken hoe je verder met elkaar wilt in de tweede levenshelft.

Gynaecologe Christiane Northrup laat in haar boeken niet alleen zien welke veranderingen vrouwen tussen de 40 en 55 kunnen verwachten, maar ook hoe de overgang een nieuwe fase kan inluiden van innerlijke ontwikkeling, spiritueel en creatief. Deze levensfase is in de visie van dr Northrup niet een periode van verlies, maar juist een bron van kracht, waaruit vrouwen moed kunnen putten om de toekomst tegemoet te zien en nieuwe keuzen te maken. Northrup ziet de overgang als de grootste kans voor groei in een vrouwenleven na de adolescentie.
Ze benadrukt het belang van het maken van de juiste keuzen in de tweede levensfase, zoals op het gebied van bijvoorbeeld relaties of voeding - keuzen die bepalend kunnen zijn voor gezondheid en welbevinden gedurende de rest van je leven.


Dementerende ouderen die hun geld afhandig worden gemaakt

Het is van alle tijden: mensen die het op het geld voorzien hebben van dementerende ouderen.
Auteur Philip Kooke heeft het met zijn vader zelf meegemaakt en schreef er een boek over en maakte een Internet site Alzheimermisbruik om anderen te waarschuwen.

Daar schrijft hij:
Misbruik van dementerenden is dan ook een bijna perfect misdrijf. Het slachtoffer is namelijk meteen ook de kroongetuige. Van deze prooi heeft de dader in dit geval vrijwel niets te vrezen. De natuur doet vanzelf haar verwoestende werk. Het wrede wapen is: emotionele chantage. Het is een wapen dat voor onderzoekers naar misdrijven weinig sporen nalaat.
Tot zover de site.

Emotionele chantage betekent vaak dat de dementerende bang gemaakt wordt dat hij in steek zal worden gelaten wanneer deze niet meewerkt. Iemand met Alzheimer is vanwege het verlies van grip op de omgeving al bang en wordt zo doodsbang gemaakt. Hij kan niet meer verzinnen wie er nog voor hem zal zorgen en tot wie hij zich moet wenden en wie nog is te vertrouwen.
Notarissen worden gevraagd extra alert te zijn, maar kunnen en willen in de praktijk weinig doen.
Stel dat een dementerende ouder met een van zijn/haar kinderen naar de notaris gaat, dan is de notaris niet verplicht om te checken of er andere belanghebbenden zijn die het er niet mee eens zijn. Die andere kinderen worden ook niet op de hoogte gebracht van wat er bij de notaris wordt vastgelegd. Zij worden ooit geconfronteerd met een voldongen feit en moeten dan aantonen dat de notaris had kunnen weten dat hun ouder dementerende was ten tijde van het bezoek. Het is dan niet meer te bewijzen of de notaris zijn check goed heeft uitgevoerd.

Van de site;
Een notaris is niet capabel om bijvoorbeeld door façadegedrag heen te kijken. Ze zouden het niet eens moeten willen proberen. Dat is hun vak niet.
Een notaris die dat wel doet handelt niet in het belang van zijn cliënt. De diagnose Alzheimer zou daarom voor notarissen een grond moeten zijn om verlost te worden van hun beroepsgeheim.
Anders wordt het beroepsgeheim een bondgenoot van kwaadwillenden die misbruik maken van de kwetsbaarheid van de dementerende. Een notaris moet dus, als hij daadwerkelijk wil opkomen voor het belang van zijn cliënt, zich nadrukkelijk de vraag stellen wie zijn cliënt daadwerkelijk is. Waar hij uit bestaat. En als die vraag niet eenvoudig te beantwoorden is, mag er niets getekend worden dat voor generaties lang van cruciaal belang is. 'Bij twijfel niet passeren', luidt een theoretische grondregel van notarissen.
Tot zover de site.

Catch 22 en Kafkaïaanse toestanden
Een handtekening laten zetten door iemand die handelingsonbekwaam aan het worden is, begint immoreel te worden. Maar een kantonrechter die een financieel bewindvoerder of gemachtigde voor een dementerende kan aanstellen, vraagt om een uittreksel uit het bevolkingsregister en een verklaring van wilsonbekwaamheid door een arts. En die willen niet altijd meewerken als de hoofdpersoon niet meewerkt.
Het beste is dus om dit te regelen als de betrokkene nog niet dementeert.


Trends om te lachen

Voorspellen is lastig, vooral als het om de toekomst gaat.
Trendwatcher Adjiedj Bakas draait er zijn hand niet voor om. Of het nu om liefde, humor, voedsel, gezondheid, de staat of privacy gaat, Bakas ziet de trends.

In 'Megatrends van grimlach tot ironie' schetst trendwatcher Adjiedj Bakas een caleidoscopisch beeld van wat ons de komende jaren te wachten staat op humoristisch gebied. Die ontwikkelingen zijn niet eenduidig. Bakas signaleert drie spanningsvelden van aan elkaar tegengestelde trends die de toekomst van humor zullen vormgeven. Ten eerste is er de globalisering van humor, maar globalisering roept onherroepelijk regionalisering op, ook op humorgebied. Ten tweede is er sprake van een wereldwijd toenemende macht van de humorpolitie die steeds meer onderwerpen tot taboe verklaart; maar de aanzwellende politieke correctheid staat in schril contrast met de eveneens te signaleren trend naar steeds grovere vormen van humor.
Tot zover de flaptekst van het boek.

Misschien heeft dit de redactie van de Speld geïnspireerd tot een persiflage.
“Enerzijds zien we dit jaar steeds meer gebruik van trendwatching, maar tegelijkertijd zien we ook dat er steeds minder gebruik gemaakt wordt van trendwatching. Doordat beide trends gelijktijdig plaatsvinden, merken we er bijna niets van. Dit zijn dan ook de moeilijkste trends om te watchen,” zegt Bakas.
Tot zover de Speld.

We zien het vanzelf en zelf nadenken helpt ook. Maar voor wie het wel wil lezen, zie hier:


De Vileine zegt sorry

In oktober 2012 bepaalde de Raad van Discipline dat Moszkowicz zich niet langer advocaat mag noemen. Het oordeel volgt na klachten over het stelselmatig aannemen van contante betalingen, het niet halen van voldoende opleidingspunten en het niet op orde hebben van de financiën.
Moszkowicz geeft aan dat hij bereid is om geen contant geld meer aan te nemen. Contante betalingen hoger dan 15.000 euro moeten advocaten overleggen met de deken. Moszkowicz deed dit niet, omdat hij, naar eigen zeggen, de privacy van zijn cliënten daarmee schaadt.
Het is altijd leerzaam om te zien hoe een advocaat door het stof kruipt zonder zichzelf echt te vernederen. Moszkowicz is een voorbeeld van deemoedigheid in combinatie met een groot ego.

sitestat Zou de vos na het preken over zijn passie zijn wilde haren kwijt zijn? Over Moszkowicz en van de hand van Moszkowicz verschenen de volgende boeken:

Er zijn nog veel meer onderwerpen op dit weblog

Uiteraard staat in een blog rijp en groen (lichte en zwaardere onderwerpen) door en achter elkaar. Klik hier voor de samenhang en achtergrond.
Misschien bent u ook geïnteresseerd in andere artikelen. U kunt die hieronder vinden via de labels of via de zoekfunctie. Achter elk label staat tussen haakjes het aantal weblogs dat daarover gaat.
Een beeld zegt meer dan 1000 woorden, daarom is bij sommige artikelen een filmpje of video gezocht met een documentaire of interview. U vindt deze bij het label "filmpje".

Overzicht van alle labels.
Gebruik voor overige steekwoorden het zoekvak onder of linksboven

aandacht (9) achterdocht (3) ADHD (3) afhankelijkheid (4) afstand nemen (8) agnost (2) agressie (5) alcoholisme (4) alleenstaande (1) alternatieve genezing (4) altruïsme (5) ambitie (2) ander (2) angst (21) angststoornis (1) apofatisch (4) authenticiteit (10) autisme (2) autonomie (4) baclofen (1) balans en evenwicht (35) begeerte (1) behoefte (4) belangen (13) belemmerende overtuigingen (5) beoordelen (5) beslissen (2) betrokkenheid (4) betrouwbaarheid (8) bewustwording (14) bewustzijn (25) bezinning (1) bindingsangst (4) biseksualiteit (1) boeddhisme (6) boek (245) borderline (2) brein (1) burn-out (4) castratieangst (1) communicatie (19) compassie (8) competentie (6) competitie (6) complottheorie (4) consumeren (5) coping (1) creationisme (1) creativiteit (2) crisis (8) dans (1) daten (6) demagogie (1) denken (12) denkfouten (4) deugd (5) deugdzaamheid (2) diagnose (7) dieren (2) discipline (1) dooddoener (3) drama (1) drugsgebruik (4) DSM (5) dualisme (4) dwangstoornis (2) echt (6) eenheid (13) eenzaamheid (8) eerste indruk (1) ego (50) eigenschappen (3) eigenwaarde (4) emancipatie (9) emergentie (2) emotie (15) empathie (2) en-en (22) endogene depressie (2) energie (12) epidemie (1) ergernis (1) erkenning (6) ethiek (6) etiquette (7) euthanasie (2) evenwaardigheid (21) evolutie (14) extraversie (3) faalangst (1) fabel (1) facelift (1) filmpje (133) filosofie (12) flirten (1) fraude (9) Freud (2) functioneren (4) gebreken (1) gedrag (1) gedragsverandering (4) geduld (3) geest (3) geheugen (3) gekwetstheid (5) geld (7) gelijk hebben of gelijk krijgen (10) gelijkmoedigheid (3) geloven (13) geluk (44) genoeg (1) genot (1) Gestalt (1) Getuige (2) gevoelens (28) gezag (4) gezichtsverlies (2) gezondheid (7) gezondheidszorg (1) GGz (3) GHB (1) go with the flow (4) God (28) goedgelovigheid (4) gokken (1) grenzen (5) handleiding (1) hechting (2) hedonisme (1) heelheid (5) helderziendheid (1) hersenen (4) hier en nu (11) holisme (3) homoseksualiteit (2) hoofdzonde (3) hoogsensitiviteit (1) hufterigheid (2) hulpverlening (2) humor (16) ideaalbeeld (2) identificatie (8) identiteit (5) ik-boodschap (1) illusie (6) imago (6) individualisme (3) innerlijke vrijheid (13) integriteit (3) Intelligent Design (2) Internet (6) intuïtie (11) InZicht (13) islam (2) jaloezie (3) jeugd (1) jezelf worden en zijn (12) jongeren (3) karakter (1) kenmerken (2) kiezen (11) kind (11) kosten (1) kracht (4) Krishnamurti (2) kuddegedrag (1) kwakzalverij (2) kwaliteit (11) kwetsbaarheid (8) leegte (9) leiderschap (5) leugens (12) levensfase (3) levenskunst (6) levensstijl (1) levensvragen (2) levensweg (3) licht (3) liefde (90) liefdesverdriet (6) lijden (2) loslaten (16) lust (4) macht (25) magisch denken (5) man-vrouw verschillen (18) mannelijkheid (10) mannen (5) media (13) meditatie (13) memen (2) metafoor (2) metafysica (2) mildheid (1) milieu (1) mindfulness (3) misbruik (5) mobiel (1) model (1) moraliseren (3) motto (1) multitasken (1) mushotoku (2) narcisme (5) natuur (1) negatieve (10) neti neti (2) neuroticisme (1) niet doen (18) NLP (1) non-dualiteit (28) observator (1) occupybeweging (2) omdenken (3) omgangsregels (3) onderwijs (2) onderzoek (12) ongelukkig zijn (3) onmacht (3) ontrouw (1) ontwikkeling (9) onverwerkt kindertrauma (2) onzichtbaar (1) oordeel (18) opvoeding (10) orgasme (3) Osho (9) ouderen (5) overbelasting (1) overgewicht (1) overheid (3) overvloed (2) paradox (18) Pareto principe (1) partnerkeuze (5) passie (3) pedagogie (2) penisnijd (1) perfectie (2) personeelsbeleid (3) persoonlijkheid (4) persoonlijkheidsstoornis (4) pesten (4) Peter principle (2) pijnlichaam (10) politiek (13) positieve (10) processie (2) projectie (9) psychiatrie (7) psychofarmaca (2) psychose (2) psychotherapie (3) puberen (3) reductionisme (1) reïncarnatie (2) relatie (22) relatievaardigheid (6) remancipatie (1) respect (23) riagg (1) rijkdom (2) rol (4) romantiek (3) ruzie (5) samensmelten (9) schaamte (2) scheiden (4) schelden (1) schizofrenie (2) schouwen (4) schrijfdrang (2) schuld (4) sedatie (1) seks (23) seksuele voorlichting (1) selectie (3) sociale druk (2) solidariteit (1) somberheid (1) soulmate (1) spiegelogie (9) spijt (3) spiritualiteit (42) sport (1) spreekwoorden (1) sprong (3) statistiek (1) status (2) sterven (6) stigma (1) stilte (4) Stockholm-syndroom (1) straling (1) strategie (2) stress (6) synchroniciteit (6) Taoïsme (12) tederheid (1) Tegenwoordigheid (5) The Secret (4) The Work (1) therapeutische gemeenschap (1) therapie (2) tijdgeest (2) toeval (3) Tolle (26) transcenderen (5) transformatie (5) transparantie (3) trend (3) tunnelvisie (2) twijfel (5) UFO (1) verandering (2) verantwoordelijkheid (9) verbinding (24) vergeten (2) verlangen (7) verlatingsangst (1) verleiding (2) verlichting (13) verliefdheid (6) verlies (2) vermaatschappelijking (1) vermijding (1) vermoeidheid (2) verslaving (11) vertrouwen (14) verveling (2) verwerking (1) vicieuze cirkel (1) voeding (4) voelen (5) volgzaamheid (2) vooroordelen (1) vragenlijst (5) vrije wil (5) vrijen (3) vrijheid (63) vrouwelijkheid (4) waarheid (24) waarneming (7) ware (11) wezen (3) wijsheden (8) wilskracht (3) woede (3) wraak (2) wu wei (12) yin en yang (3) zelfbeheersing (3) zelfbevestiging (4) zelfbewustzijn (4) zelfdoding (5) zelfkennis (15) zelfkritiek (4) zelfoverschatting (4) zelfrealisatie (7) zelfvertrouwen (5) zelfverwerkelijking (1) zelfwaardering (4) Zen (3) ziel (13) ziel. ware (1) Zijn (13) zorgvuldigheid (5)

Zoeken in dit blog

Bronnen, links en reacties

We schrijven over en verwijzen naar psychologische en spirituele onderwerpen in de actualiteit.
We linken zoveel mogelijk naar de bron van een bericht, maar we verwijderen de link wanneer deze is verbroken.
Feedback en melding van onvolkomenheden zijn welkom en mogelijk via e-mail.

Disclaimer

Veel bijdragen op dit blog gaan over ongrijpbare begrippen als waarheid, vrijheid of liefde. Door onwaarheden te ontdekken die ons gevangen houden, kan waarheid meer zichtbaar worden en kunnen we ons bevrijden van de angst dat we afgescheiden zijn.
Vrij naar Wittgenstein: "van dat, waarover niet kan worden gesproken, zwijgen wij". Al het overige is bespreekbaar.