Afwisselend kunnen verbinden en op tijd loslaten

Ware liefde

Hoe herken ik ware of echte liefde? Om een goed antwoord te kunnen geven moet je eigenlijk meer weten over degene die de vraag stelt, diens ...

Brokkenmakers in de GGz


Enkele jaren geleden vroeg ik een vriend van mij met een psychiatrische achtergrond of hij interesse had in het publiceren van zijn levensverhaal. Hij had daar wel belangstelling voor en koos voor een vorm waarbij ik hem intensief zou interviewen. De nadruk zou daarbij komen te liggen op zijn ervaringen met de wereld van de psychiatrie.
Uiteindelijk leidde dit ertoe dat ik hem vele uren lang geïnterviewd heb met een voicerecorder. Het eindresultaat is volgens mij een beknopt maar helder overzicht van de ervaringen van mijn vriend Huub Janssen (pseudoniem). Uit zijn verhaal kun je afleiden dat er soms ernstige fouten gemaakt worden in de hulpverlening door GGz-medewerkers zodat sommige cliënten zoals Huub vooral de wens gaan koesteren zich van de GGz te bevrijden. Een botsing met een vrouwelijke sociaal psychiatrische verpleegkundige was bijvoorbeeld zo traumatisch voor Huub dat hij er een dwangneurose van kreeg. Enkele jaren geleden hakte hij dan ook de knoop door en emancipeerde hij zich van de psychiatrie. Met uitzondering van wat medicatie die hij via zijn huisarts krijgt heeft hij nu al jaren niets meer met de GGz te maken.

Huub en ik proberen met ons boekje Brokkenmakers in de GGz een bijdrage te leveren tot de discussie over de hulpverlening in de geestelijke gezondheidszorg in Nederland.

Van de achterflap:

"Huub Janssen beschrijft in het autobiografische Brokkenmakers in de GGz zijn overwegend negatieve ervaringen met de Nederlandse psychiatrie. Huub laat zien hoe hij zich uiteindelijk bevrijdde uit de greep van de GGz.
Psycholoog en filosoof drs Titus Rivas heeft hierbij de rol van interviewer en commentator op zich genomen.
Het resultaat is een indringend relaas dat vraagtekens zet bij ontwikkelingen in de GGz."

Te veel Nederlanders hebben te weinig zelfbeheersing

Brits hoogleraar voeding, Tim Lang, hekelt tijdens een symposium naar aanleiding van het tienjarig bestaan van het Voedingscentrum de mentaliteit van veel Nederlandse consumenten.
“We eten, we hebben plezier, maar ondertussen gaat de wereld ten onder”.
Op de site van het Voedingscentrum meldt zij als resultaat van een onderzoek dat de helft van de Nederlanders gezonder zou willen eten dan ze nu meestal doen. Gevraagd naar de reden om dit nu niet te doen, geeft bijna een derde van hen aan te weinig zelfbeheersing te hebben.

In de beschrijving van de onderzoeksresultaten valt op hoeveel clichés bewaarheid worden onder de motto’s “de mens is wat hij eet” en “eerst het vreten, dan de moraal”.
Mensen die weinig zelfdiscipline hebben wijzen anderen (bijvoorbeeld de overheid, scholen) aan om hen te weerhouden om ongezonde voeding te nemen. Ook vinden zij dat het te druk hebben om gezonde keuzes te maken.
Gelukkig weten veel mensen het Internet te vinden om steun te vinden voor hun poging om hun gedrag en gewoontes te veranderen. Maar een consument surft het liefst anoniem. Ben je niet anoniem dan kost je dat al gauw geld, want een hulpverlener moet natuurlijk ook eten. Het zou mooi zijn wanneer de overheid hierin wat meer proactief haar verantwoordelijkheid zou nemen. De Zorgverzekeraars zouden ook een rol kunnen spelen, maar dan moet de hulpvrager zich wel eerst identificeren als klant van een zorgverzekering.
Het is de overheid die het geld heeft om de apathie in de hulpvragers en de zorgverleners kan opheffen door financiële steun te geven aan die instanties die nu online hulp verlenen. Of dat geld goed besteed is, kan onderzoek uitmaken. Juist omdat mensen gebruik maken van Internet kunnen er tegenwoordig veel sneller indicatoren zichtbaar gemaakt worden om de beleidsmakers sturing te geven aan de meest effectieve hulpverlening.

Hoe ergernis te voorkomen bij mobiel internetten

Hoe hoort het eigenlijk met mobiel internetten?

Online consumenten besteden gemiddeld meer tijd aan sociale netwerken dan aan email. In enkele jaren tijd hebben de sociale netwerken een zeer dominante positie verworven in ons online leven (bron TNS).

Internet op nummer 1 in mediaconsumptie van de online consument61 Procent van de wereldburgers die toegang hebben tot internet is dagelijks online. Daar blijft het dagelijks gebruik van tv (54%), radio (36%) en kranten (32%) nu al flink bij achter. De Nederlandse online consument is een grootverbruiker van media: 68 procent is dagelijks online, 64 procent kijkt elke dag tv, 52 procent luistert elke dag naar de radio en 40 procent leest elke dag een krant.

73% van de Nederlanders ergert zich eraan wanneer een gesprekspartner tijdens een gesprek gewoon doorgaat met mobiel internetten, zo blijkt uit een onderzoek van TNS Nipo. Is het verlegenheid, botheid of onverschilligheid?
Sommigen maken het zelfs zo bont dat zij in bed direct na seksueel contact met hun mobieltje contact zoeken met Internet. 24% van de respondenten noemt dat als bron van ergernis.



Mag je eigenlijk je mobiele telefoon aan de kassa opnemen? Mag je laptop mee naar een etentje? Hoe schrijf ik een formele e-mail? In Hoe hoort het eigenlijk? komen talloze hedendaagse etiquettevraagstukken aan de orde. Op basis van soms eeuwenoude gebruiken en omgangsvormen legt Reinildis van Ditzhuyzen uit hoe het eigenlijk hoort.

Gezond kiezen is een kunst

Roland Duong, bekend van de Keuringsdienst van Waarde, stelt in zijn boek fundamentele vragen waarvoor op de televisie geen plaats is. Wij willen waar voor ons geld, maar wat bedoelen we daarmee? Waar koop je goede waar? En word je daar beter van? Een aantal dilemma's: eet ik gezond of lekker, sta ik op mens-en-dierwelzijn of koop ik mijn karbonade bij de kiloknaller? Consumentengids en actualiteitenrubriek hebben daar geen antwoord op. Wat hebben we werkelijk nodig om ons goed te voelen?


De ecologische crisis is volgens Duong een spirituele crisis. Hij noemt zichzelf een Taoïst.
Hij stelt dat het niet nodig is dat iedereen eerst het milieuprobleem moet onderschrijven alvorens het individu zijn gedrag wijzigt. Hij noemt het handelen zoals jij denkt dat het goed is “mushotoku”, dat wil zeggen, zonder uit te gaan van beloning. Geven zonder er iets terug voor te verwachten.
Om gezonde keuzes te maken is kennis nodig over de voedselketen en ons eigen lichaam, en zonder het onderscheid tussen goed en kwaad valt de beste keuze niet te maken. Duong legt verrassende verbanden tussen consumptie, psychologie, ethiek en welzijn. Zo vormen seks en wijsheid volgens hem het beste dieet tegen zwaarlijvigheid, en is het goed te bidden voor het eten Ook is een dikke kont gezond en maakt een modaal inkomen gelukkig, is een taaie biefstuk zeker niet slecht, is survival of the fittest een dodelijke leugen en is Prozac voor mietjes.
Het supermarktparadijs is een hartstochtelijk pleidooi om als consument het heft in handen te nemen. Onze worsteling met voedsel, overgewicht en depressie komt voort uit de volledige keuzevrijheid die we eisen zonder dat we daarvoor de verantwoordelijkheid nemen. “Je komt niet verder in de wereld als mensen niet zelf een plicht voelen om bepaalde zaken uit te zoeken, kritisch te zijn, als een journalist.” (bron: Down to Earth, voorheen Milieudefensie Magazine).

Middelmatig zijn, kijk naar jezelf, maar ga niet in competitie

Middelmatigheid is de norm, maar heeft geen goede pers. Dat is jammer, want het komt het vaakst voor en met reden. Wat kun je doen wanneer je enerzijds jezelf wilt accepteren, maar anderzijds ook wilt overstijgen?

Filosoof Joep Dohmen gaat in op de vraag wat het betekent jezelf te ontwikkelen. In een tijd waarin tradities en 'grote verhalen' geen vanzelfsprekende gidsende rol meer vervullen zullen we op eigen kracht betekenis aan ons bestaan moeten geven, daarbij weerstand biedend aan de dwingende verleidingen van markt, wetenschap en technologie. Hoe worden we meer dan alleen calculerende en consumerende burgers?
In zijn boek "Brief aan een middelmatige man" wijst Dohmen op de noodzaak van de ontwikkeling van een nieuwe publieke moraal, een moraal die mensen ertoe beweegt bewust naar hun eigen leven te kijken, en te streven naar sociale zelfverwerkelijking – naar een zinvol bestaan, te midden van en rekening houdend met anderen.



Peter Giesen schrijft in zijn Filosofie column in de Volkskrant van 2-11-2010 dat "de middelmatige man die krampachtig wil uitblinken, zichzelf tot slaaf maakt van andermans bewondering, aldus Dohmen. Hij moet niet proberen anderen te overtroeven, maar juist ‘excelleren als mens’, door zich af te vragen wat hij voor anderen kan betekenen".
"Het leven is geen Idols-competitie, met relaties en passies kun je ontsnappen aan de terreur van een maatschappelijk opgelegde status".
In plaats een ander te overstijgen, kun je dan het zelf ontstijgen. En dat zou veel psychische problematiek kunnen schelen.

Filosoof Henk Oosterling pleit voor het doorbreken van radicale middelmatigheid. Van inter-esse naar in-verbinding-zijn.
"We zijn 'interviduen' geworden. Als consumenten en gebruikers van smartphones zijn we knooppunten in immense netwerken".
Zijn uitgangspunt is dat als je daadwerkelijk iets wil veranderen je dan bij de allerkleinsten moet beginnen, kinderen vanaf een jaar of 4.


Bespiegelingen van een spiegoloog

"Eenheid en veelheid, dat is altijd spannend"

Willem de Ridder is spiegoloog. Dat houdt in dat hij van mening is dat alles wat we zien vooral weerspiegelt wat we projecteren van onszelf op de wereld. Dat “autistische” gegeven kunnen we positief gebruiken om de eenheid met de ander te zoeken. Want als we allemaal een aspect van dezelfde eenheid zijn, waarom zouden we dan niet van onszelf houden? Onszelf kunnen we het beste overzien en sturen. Alle liefde die we naar onszelf brengen, laten we ook naar de ander stromen. Daarmee bevorderen we dus, gek genoeg, de eenheid door eerst en vooral goed voor onszelf te zorgen. In de opvatting van de Ridder gaat die eenheid zelfs zo ver dat hij vindt dat elke levende cel in het universum communiceert met alle andere levende cellen.
De Ridder is ook een doener en daarom heeft hij overal fanclubs opgericht, niet van zichzelf, maar van jezelf.
De Ridder is vooral verhalenverteller. Op humorvolle, eigenzinnige en onverwachte wijze geeft hij zijn bespiegelingen op man-vrouw verschillen, seksualiteit en over de loop van de geschiedenis in de richting van emancipatie. Als je de tijd en het lef hebt, luister dan eens naar zijn optreden in Paradiso via deze link die niet (direct) is wat het lijkt.
Deze korte tekst is slechts een vage afspiegeling van de veelzijdigheid van Willem de Ridder. Wil je zijn levensfilosofie (verwant aan Byron Katie, het boeddhisme, The Secret, etc.) van allerlei kanten bekijken, kijk dan op zijn site. Willem de Ridder lijkt geen geheimen te hebben. Hij deelt alles (en dat is veel en lang) met je vanuit de wetenschap dat elk oordeel een weerspiegeling is van jouw eigen projectie.

Houden we eigenlijk wel van elkaar?

Het huwelijk is pas mogelijk als men niets onmogelijks van haar vraagt

De manier waarop jij en je partner ruzie maken, bepaalt voor een belangrijk deel hoe gelukkig je bent in je relatie. Relatietwisten ontstaan vaak door onuitgesproken gevoelens, gedachten en verwachtingen, en achter kritiek zitten vaak verborgen verlangens.



Het boek van Huub Buijssen ontraadselt het hoe en waarom van de dagelijkse ergernissen en irritaties, laat je anders naar relatieconflicten kijken en stelt je in staat te voorkomen dat ruzies uit de hand lopen.
In de Volkskrant van 30-10-10 schrijft Buijssen in Opinie&Debat dat het aantal echtscheidingen alleen kan worden verminderd door te gaan inzien dat het romantische ideaal voor de meeste stervelingen niet haalbaar is en door minder te verwachten van een duurzame relatie. Hij citeert dichter Rilke die ooit zei "het huwelijk is pas mogelijk als men niets onmogelijks van haar vraagt".
Dat kan waar zijn, maar wanneer je al in een relatie zit of zelfs al getrouwd bent, is het accepteren van de donkere kanten van het huwelijk niet genoeg. Soms is stoppen een stap vooruit, maar dan is het ook zaak om een ander soort verbinding aan te gaan.
Wanneer de wil tot verbinden er hier en nu niet duidelijk is, zal het in de toekomst ook geen stabiele relatie worden. De een wil best even de ander geloven dat het kan, maar het vertrouwen mist dat de ander het echt wil. Liefde is er wel, maar stroomt in onbeheersbare vormen en onregelmatige frequentie.
Niemand, die het geduldig probeert, treft een verwijt, maar wanneer je je met jezelf verbindt, komt er vaak verrassend snel iemand langs die zich ook en wel met jou wil verbinden. En dat kan een troost zijn voor iemand die een relatie zoekt en er net een heeft moeten beëindigen.

Antropologe Helen Fisher spreekt nuchter en open over romantische liefde en verklaart haar evolutie, haar biochemische grondslagen en haar sociale belang.

De functie van het vergeten

"Om te overleven hoef je alleen maar vast te houden wat je nodig hebt voor de toekomst".

"Je kunt niet persoonlijk verantwoordelijk worden gesteld voor wat je bent vergeten".

Anders dan in zijn eerdere 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt' en 'De heimweefabriek' staat in het nieuwe boek van Douwe Draaisma niet de raadselachtige logica van de herinnering centraal, maar het wonder van het vergeten. Vergeten, stelt Draaisma, dient ergens toe, het is niet een mankement aan ons geheugen, het is er één van de belangrijkste vermogens van. Vergeten is door onze herinneringen gemengd, als gist door deeg. De 'eerste herinnering' markeert niet alleen het begin van ons geheugen, maar onderstreept tegelijk de vergeten jaren die daaraan vooraf zijn gegaan. Het geheugen zou niets onthouden, als het niet ook selectief zou wissen.

In het 'Vergeetboek' bewijst Draaisma opnieuw zijn talent om op even originele als lichtvoetige wijze literaire en wetenschappelijke bronnen te combineren. Romans, films, schilderijen en foto's worden afgewisseld met voorbeelden uit de psychologie, psychiatrie, neurologie en filosofie. Haast terloops ontvouwt hij zo de werking van ons vergeten, en ontmaskert hij hardnekkige clichés. Zoals het idee dat foto's het geheugen kunnen opfrissen. 'Een foto heeft herinneringen nodig om werkelijk een voorstelling te zijn.' Veel vaker schuift juist het beeld van de foto voor het ware portret van oude vrienden of verloren dierbaren. En over dromen merkt hij droogjes op dat het niet hun raadselachtigheid kan zijn waardoor we ze zo gemakkelijk vergeten. 'Als ik in het echte leven had meegemaakt dat ik me plotseling met mijn begeerlijke buurvrouw in de kelder bevond zou ik me dat een week later beslist nog herinneren, temeer daar we helemaal geen kelder hebben.'

Het sterkst is Draaisma als hij komt met vragen die je onmiddellijk als belangrijk voorkomen, terwijl je tegelijkertijd beseft dat je er tot je verbazing nooit bij hebt stilgestaan. Waarom, bijvoorbeeld, bestaat er wel een geheugentechniek, maar geen vergeettechniek? Wat is de verblijfplaats van verdrongen herinneringen? Wat gebeurt er met gedeelde herinneringen als degene waar je die herinneringen mee deelde er niet meer is? Kunnen geheugensporen werkelijk uit onze hersenen verdwijnen of 'vergeten' we doordat die sporen niet meer toegankelijk zijn? Kan hypnose 'vergeten herinneringen' terugbrengen? Waarom hebben portretten, geschilderd of gefotografeerd, de neiging onze herinneringen aan gezichten te wissen? Hoe kan het dat een collega wel uw idee heeft onthouden, maar is vergeten dat het úw idee was?

In het huis van de wijsheid

Christa Spannbauer interviewt in haar boek “In het huis van wijsheid” met als ondertitel “Spirituele leraren geven hun visie op onze tijd” zeven leraren. Eén daarvan is Willigis Jäger.

Als leraar begeleidt hij anderen om hun bewustzijn helder te krijgen, want zolang een mens door zijn problemen van alledag en door zijn persoonlijkheidsstructuur belast wordt, kan hij innerlijk niet tot rust komen en in wezen ook niet werkelijk zen beoefenen. De volgende vraag van Christa aan Willigis luidt:

Is dit inzicht de reden waarom je weg je de laatste jaren in de richting van een integrale spiritualiteit heeft geleid, in een `west-oosterse wijsheid', zoals je die tegenwoordig noemt?

Ik heb heel duidelijk ingezien dat de basisstructuur van alle spirituele wegen hetzelfde is. Het gaat altijd om een afname van het ik, zodat er iets tevoorschijn kan komen wat in ieder mens als het `eigenlijke' kenbaar wordt, maar door de ik-activiteit voortdurend wordt afgedekt. Wie dit begrijpt, probeert zijn ik door middel van de aanwijzingen in zen of contemplatie zover terug te brengen, dat het geen belemmering meer vormt voor het ervaren van een nieuw niveau van bewustzijn. Een spirituele oefening hiervoor is het leeg maken van het bewustzijn: je aanvaardt niets wat het ik naar voren brengt. Alles wat komt mag er zijn, maar krijgt geen aandacht. Je blijft in het zuivere schouwen van de leegte. Zuivere aandacht, schouwen in het naakte zijn. In de christelijke mystiek heet het zijn, in zen is het de oefening van shikantaza. Deze basisstructuur vind je met minimale afwijkingen in alle spirituele wegen en daarom onderwijs ik vooral de praktijk van de weg, want die is voor mij van beslissende betekenis. Het gaat hierbij niet zo zeer om de religieuze achtergrond waaruit deze oefeningen voortkomen, maar om de weg als zodanig. Hoe ieder mens afzonderlijk deze ervaring dan een plaats geeft, welke wereldbeschouwing en welke religieuze overtuiging hij eraan verbindt, is zijn persoonlijke zaak. Dat kan een christelijke of een boeddhistische visie zijn of een visie vrij van elke wereldbeschouwing. Het laatste betekent niet dat de mens dan zonder ruggensteun is; voor hem is het nieuwe ervaringsniveau van de `leegte' de ruggensteun. De volheid van het niets wordt in de leegte zichtbaar en ervaarbaar - zij vormt de rationeel niet te begrijpen achtergrond van ons leven.

De eindeloze zoektocht naar het ware zelf en de ware liefde

Het was weer komkommer zomertijd 2010 en Marte Kaan (in NRC next, thema Zin) en Evelien van Veen (in Volkskrant Magazine, thema: "Schone schijn") gingen op zoek naar het antwoord op de vraag of het echte zelf en de ware liefde bestaan.
Het is net als bij de vraag of God bestaat: sommige mensen zien in alles wat leeft het kleurrijke bewijs en andere mensen zijn nooit tevreden te stellen omdat niet zwart-op-wit de absolute zekerheid wordt geleverd. Tijdens verliefd zijn hebben velen de overtuiging te maken te hebben met de ware en na teleurgesteld te zijn gaan ze blijmoedig weer op zoek naar de volgende kandidaat.
Slechts weinig mensen begrijpen dat eeuwige liefde geen ononderbroken liefde is (J. Deval).

En is niet met jezelf samenvallen een teken dat je je echte zelf niet bent?

Er zijn spirituele levensfilosofieën waarbij mensen zich bezighouden met zelfontplooiing en via meditatie proberen zichzelf te observeren zonder zich te identificeren met hun rationaliteit en emotionaliteit en aldus contact te maken met een universele eenheid (bijvoorbeeld de filosofie van Eckhard Tolle). De methode is stil zijn om een bepaald bewustzijn zonder woorden te ervaren. Bij deze bewustzijnservaring wordt ieder ander (zelfs een dier) gezien als onderdeel van een grotere eenheid. Ietwat paradoxaal zou je kunnen stellen dat die mensen gelijktijdig zichzelf relativeren als dat zij contact maken met zichzelf en het zelf van de ander. Bovendien ervaren ze elkaar als onderdeel van een groter geheel. Die ervaring leidt als het goed is tot een liefdevolle houding tegenover alles wat leeft. Wat je een ander aandoet, doe je jezelf aan, dus waarom anderen niet liefdevol behandelen? Met andere woorden: spiritueel ontwikkelde mensen houden zich op den duur niet meer bezig met de vraag of het ware zelf of ware liefde bestaat. Deels komt dat omdat zij het zelf en de liefde overal als waar ervaren en deels omdat zij ervaren dat het daarvoor niet nodig is om perfect te zijn en perfecte bewijzen aangeleverd te krijgen.

Ware liefde bestaat uit het vergevingsgezind zijn naar jezelf en naar anderen in het niet de schone schijn van perfectie op te hoeven houden. Het is wijs om te weten wanneer je perfectie moet vermijden. En met die respectvolle grondhouding is een constant ver"anderen" gemakkelijker te accepteren. Alles verandert, maar toch blijft op het niveau van de kwaliteit alles bij het oude. Op dat niveau kun je de ander gemakkelijker loslaten en/of bij die ander blijven, zonder jezelf te verloochenen en ook ware liefde naar meer mensen ervaren.



Meer lezen? Zie "De Lovehopper. Tegen beter weten in op zoek naar de Ware" of "Wat zijn de kenmerken van echte liefde?"

Psychiater Bakker: samenleving draagt bij aan verslaving

In de Volkskrant van 23 juni 2010 een interview met psychiater Bram Bakker.

U stelt dat verslavingsproblemen toenemen. Hoe komt dat?
“Het gaat niet alleen over een karaktertrek van mensen, maar ook over deze samenleving. Het ontbreekt ons aan sociale cohesie. Ook moeten we heel hard werken, mensen hebben onvoldoende rust, en er zijn steeds meer prikkels. Het tempo is gewoon te hoog. Mensen weten niet meer hoe ze daarmee moeten dealen. Een deel stapt daarom uit met een vaag label als burn-out. Anderen nemen middelen om zich te verdoven. Jezelf verdoven is zo gewoon geworden.”

Relatief onbekend medicijn tegen alcoholverslaving

Cardioloog en ex-alcoholist Olivier Ameisen ontdekte dat baclofen, een spierverslapper die door MS-patiënten wordt gebruikt als pijnbestrijder, bij proefdieren bleek te werken tegen hunkering en verslaving. Ameisen werpt in zijn boek “Het einde van mijn verslaving” op basis van persoonlijke ervaringen licht op het effect en de behandeling van verslaving. Zijn redenatie is dat anders bij gewone ziekte symptoombestrijding zinvol is bij verslaving, immers het symptoom ‘hunkering naar alcohol’ is het probleem. Wanneer je die hunkering kunt wegnemen verdwijnt ook de ziekte.

GHB-tekort
In het boek zet Ameisen zijn theorie uiteen over de werking van baclofen. ‘Mijn geestelijke gezondheid is in orde. Ik heb daarom altijd vermoed dat ik aan een bepaalde deficiëntie leed. Mijn theorie is nu dat ik een tekort heb aan natuurlijk gammahydroxybutyraat (GHB). Dat is een precursor van de neurotransmitter gamma-aminoboterzuur-B (GABAB). Het tekort is verantwoordelijk voor een verlies van kalmerend vermogen, met als resultaat slapeloosheid, dystonie en angstaanvallen.

Verdovende middelen worden ingezet om dit te corrigeren, maar zonder blijvend effect. Dat effect heeft baclofen wel. Baclofen is een GABAB-agonist. Het versterkt GABA-activiteit en vermindert de productie van de neurotransmitters glutamaat en dopamine. Baclofen speelt zo waarschijnlijk een rol bij het in evenwicht brengen van de beloningsmechanismen in de hersenen en heft de gevolgen van GHB-deficiëntie op.’ Bron: (Medisch contact).
Toediening van GHB zou volgens Ameisen niet helpen omdat alleen de intern door het lichaam aangemaakte GHB werkzaam zou zijn.

De farmaceutische industrie is niet blij met de ontdekking, want zij kan geen extra verdiensten verwerven op basis van patenten. Baclofen is volgens Ameisen gemakkelijk verkrijgbaar en niet schadelijk of afhankelijk makend in grotere dosis en bij langdurig gebruik. Er kan zelfs bij worden gedronken.

Broodroof voor de verslavingszorg?
‘Het is lastig om wetenschappers te overtuigen van het belang, mede door het stigma dat aan verslaving kleeft. Alcoholisme is een van de weinige ziekten waarvan de patiënt de schuld krijgt. “Het kan toch niet zo zijn dat je een alcoholist die zich zijn verslaving zelf heeft aangedaan, geneest met één pil?” Die gedachte zit veel verslavingsartsen dwars.’ Bovendien is baclofen slecht voor de verslavingszorg. ‘Als in een kliniek de helft van de bedden leeg staat, dan zal de overheid niet lang aarzelen om een deel van de kliniek te sluiten. Een geneesmiddel tegen verslaving is broodroof voor velen.’



December 2012 is de universiteit van Amsterdam gestart met een onderzoek naar het gebruik van baclofen bij verslaafden. Eenvandaag doet verslag:
sitestat

Bestaat de vrije wil?

Er zijn filosofen en wetenschappers die onbewuste hersenactiviteiten voorafgaand aan een handeling als bewijs aandragen dat de vrije wil niet zou bestaan. Wanneer de mens een hand opsteekt, dan is er ongeveer een halve seconde voor het starten van deze handeling hersenactiviteit zichtbaar. Betoogd wordt dat men zich dan pas bewust zou worden van dat besluit. Alsof de mens verbaasd zou kijken naar het heffen van zijn arm en vliegensvlug een reden zou gaan verzinnen voor het gebaar.
Natuurlijk is het zo dat de hersenen duizenden handelingen voorbereiden en uitvoeren zonder dat we ons daarvan bewust zijn. En dat is maar goed ook en een geruststellende gedachte. Het betekent dat we ons bewustzijn meestentijds beschikbaar hebben voor onszelf.
Wetenschapsjournalist Mark Mieras schrijft in zijn boek Liefde, “wat hersenonderzoek onthult over de klik, de kus en al het andere” dat mensen de reden waarom zij voor hun partner kiezen niet goed kunnen begrijpen. Zoals bekend, is liefde deels een mysterie, dus in principe klopt dat, en sommigen zullen achteraf een reden proberen te verzinnen om hun partnerkeuze een logisch fundament te geven (cognitieve dissonantie reductie theorie). Volgens Mieras kiest de mens een partner waarvan de genen duidelijk zullen verschillen met het oog op gezonde kinderen oftewel om inteelt te voorkomen. Maar wanneer vrouwen aan de pil zijn (en dus ook bij zwangerschap) kiezen ze een man die op ze lijkt.


Er zijn nu eenmaal verschillende lagen waarop de gevolgen van een keuze werken. We willen kinderen, maar we willen ook onze vrijheid deels behouden. Een vertrouwde partner waarop je aankunt bij de opvoeding maakt dan het aangaan van een beslissing met jarenlange gevolgen wel gemakkelijker.
Voorgaande is alleen een probleem voor degene die maar één verklaring wil voor het begrijpen van menselijke keuzes. Mensen kiezen op rationele en emotionele gronden en soms ook nog intuïtief.
Het is niet òf-òf, maar ѐn-ѐn. Het is vooral dat we in het maken van onze keuzen niet zeker van alle relevante overwegingen zijn, ook al besteden we er nog zo veel tijd aan om ze te vinden. Of we het willen of niet, die onzekerheid voelt onvrij. Er zijn namelijk consequenties die we niet kunnen over- of voorzien, er zijn op verschillende niveaus gevolgen wat het complex maakt en er zijn verschillende gewichten die we aan alternatieven kunnen hangen zodat het geen simpele afweging is of een gebalanceerde optelsom van overwegingen.
Mensen die wat spiritueler ingesteld zijn zouden het niet anders willen. Ze gaan er vanuit dat de juiste invallen komen in de ruimte die zij scheppen tussen de gedachten en gevoelens. Een nachtje erover slapen, wachten op het juiste moment, komt tijd komt raad, het zijn allemaal adviezen om een beslissing niet te strak te plannen en ruimte te laten voor wat het hogere Zelf wil.
Wikipedia:
Met het Zelf wordt het onderscheid aangeduid dat het ene individu van het andere lijkt los te maken (alhoewel men er tenslotte van uitgaat of toe besluit dat dit Zelf voor iedereen ook hetzelfde ene Zelf is en als zodanig dus iedereen verbonden is). Het wordt dus alleen maar onderscheiden voor het gemak, naar analogie met het onderscheiden zijn van de relatieve personen die elk door het (dus ‘hun’) Zelf worden gedragen. Dit paradoxale onderscheid wordt vaak allegorisch weergegeven in de vorm van de relatie tussen de oceaan (het Zijn) en de individuele golven (de Zijnden).
Tot zover. We komen er dus niet uit. De wil kan zowel vrij als niet vrij zijn (ѐn- ѐn).

Het verschil tussen verliefdheid en liefde

Verliefd zijn is: psychologisch, tijdelijk, illusoir, opgewonden, gehecht, gebaseerd op hormonen, denkbeeldige eenheid, kinderlijke regressie.

Terwijl Liefde is: spiritueel, tijdloos, transcendent, vredig, bevrijdend, gebaseerd op de ziel, werkelijke eenheid, geïntensiveerde ontwikkeling.

Bovenstaande valt te lezen op blz. 105 uit: Leven in Liefde door Deepak Chopra.

Je kunt verliefd zijn, maar je kunt liefde niet 'doen'.

Verliefdheid vertegenwoordigt de statische kwaliteit van het leven en Liefde de dynamische kwaliteit. Dynamische kwaliteit creëert de wereld waarin wij leven, maar statische kwaliteit is noodzakelijk om haar in stand te houden (Robert Pirsig).
De ene mens heeft volgens Pirsig voor de andere mens kwaliteit als zij hem of haar bijvoorbeeld lichamelijke of intieme “versmeltingen” te bieden heeft.
Verliefdheid helpt twee mensen over een grens of een drempel, die zij anders mogelijk niet zouden durven overgaan. Helaas en gelukkig gaat het over en hopelijk in liefde.

Binnen de relatie zie je drie soorten problematiek.
1. De vrijheid is opgegeven ten behoeve van de verbinding (angstige gehechtheid).
2. Naarmate de verbinding sterker wordt zoekt een van de partners de vrijheid en verlaat uiteindelijk de relatie (ambivalente gehechtheid).
3. De partner gaat nooit de verbinding aan en verlaat elke relatie na korte tijd (vermijdende gehechtheid).

Liefde gaat over verbinden, over hebben, over afstand verkleinen, spanning verminderen, gevaar neutraliseren. Begeerte gaat over willen, over onzekerheid kunnen verdragen, speels kunnen zijn. Begeerte gaat dood onder routine. Begeerte houdt van een comfortabele, psychologische afstand.
Kunnen loslaten is een voorwaarde voor een stabiele relatie waarin begeerte kan floreren.

Antropologe Helen Fisher spreekt en schrijft nuchter over liefde en verklaart haar evolutie, haar biochemische grondslagen en haar sociale belang. Het filmpje hieronder is Nederlands ondertiteld:


Waarom word je verliefd op de een en niet op de ander? In Waarom hij? Waarom zij? legt Helen Fisher uit hoe we -bewust én onbewust- onze romantische beslissingen nemen. Eckhart Tolle: ‘Verliefd worden draagt altijd een sterk element van iets nodig hebben in zich. Daarom kan het zo makkelijk omslaan in boosheid of haat als de ander weggaat. Ik voel wel een diepe verbinding met mensen en ook met de natuur. Dat is ook wat liefde is: verbondenheid zonder oordeel.’

Word zelf filosoof

In onze babbelcultuur verworden meningen tot amusement.

In dagelijkse talkshows op televisie kan het zomaar gebeuren dat DJ Tiesto en Agnes Kant samen aan tafel zitten en de gastheer aan Kant vraagt wat zij van de nieuwste dansmuziek vindt en DJ Tiesto zijn mening mag geven over het integratiebeleid van minister Van der Laan. Opinievorming is amusement geworden waarin deskundigheid minder telt dan spraakmakendheid."



Jan Bransen, hoogleraar filosofie van de gedragswetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen roept de mediaconsument op zich te wapenen tegen de meningencultuur. In zijn nieuwe boek "Word zelf filosoof" pleit hij voor meer filosofische vaardigheden in het publieke debat. Aan de hand van sprekende voorbeelden en verrassende gedachte–experimenten legt hij uit welke filosofische vaardigheden nodig zijn om een opinie te vormen.

We zeggen maar wat!
Bransen: We zijn allemaal opiniemakers, maar hoe we aan onze opinies komen, is nauwelijks onderwerp van serieuze aandacht. Waarop onze meningen gestoeld zijn, interesseert kennelijk niemand. En we denken al helemaal niet na over de vraag wat je wel of niet met je mening kunt doen, of zou moeten willen doen, of wat je eigenlijk hebt als je een mening hebt. Als je maar een mening hebt!"

Liefde en ijdelheid


Marianne Williamson vertelt in haar boek Terugkeer naar liefde wat “Een cursus in wonderen” haar deed; hoe zij ging inzien dat God ervaarbare liefde is en hoe dit haar veranderde. Zij ging zien welke blokkades haar verhinderden deel te hebben aan de krachten van de liefde. Haar angsten verschrompelden en zij leerde anderen niet te beoordelen, maar te begrijpen en te vergeven. Behalve een bemoedigend heeft het boek ook een aansporend karakter. Want door ons open te stellen voor Gods nabije aanwezigheid en door zijn liefdesenergie door ons heen te laten stromen, maken wij liefde tot werkelijkheid in ons en om ons heen. Het dagelijks leven komt aan de orde met thema's als werk, geld, carrière, lichaam, gezondheid, ijdelheid, leeftijd en dood, waarna zij sluit met het leven na de dood.

Tot zover de beschrijving van haar boek.


Wie het boek leest wordt inderdaad aansprekend meegenomen in de zoektocht van Williamson naar liefde, maar naarmate het boek vordert, plaatst zij zichzelf steeds meer als de spreekbuis van God op aarde. Daarmee schiet zij haar doel voorbij.
Het wonder van God en liefde kan slechts deels in woorden worden uitgedrukt.

In de epiloog van het Derde gesprek met God door Neale Donald Walsch het volgende citaat:

Onthoud altijd dat liefde vrijheid is.
Je hebt geen ander woord nodig om dat te definiëren.
Je hebt geen andere gedachte nodig om dat te bevatten.
je hebt geen andere daden nodig om dat te uiten.

Je zoektocht naar de ware definitie van liefde is voorbij.
Nu is de enige vraag of je deze gift van liefde
aan jezelf en aan een ander kunt geven,
net zoals Ik haar aan jou heb gegeven.

Alle systemen, overeenkomsten, besluiten en keuzes
die vrijheid uitdrukken, drukken God uit.
Want God is vrijheid en vrijheid is tot uitdrukking
gebrachte liefde.

Het ego van de blanco stemmer

Zou het echt zo zijn dat de kiezer die thuis blijft of blanco stemt, te weinig vertrouwen heeft in de politiek?
Zou de kans niet veel groter zijn dat het ego van die kiezer groter is dan het hokje dat hij kan rood maken?
Zou het kunnen zijn dat de zwevende kiezer lijdt aan een opgeblazen ego?

Wie zich realiseert dat democratie inhoudt dat iedere stem even zwaar telt, kan licht in de verleiding komen om dan zijn stem maar niet mee te laten tellen.
Stemmen is vooral een oefening in bescheidenheid. Wie vindt dat hij ook moet rekening houden met welke coalitie mogelijk gevormd gaat worden of wie er premier moet worden, overschat zijn invloed. Bij een stemming hoeft alleen een voorkeur worden gegeven, het vervolg laat je over aan de politiek.

Sommige kiezers willen alleen stemmen op een vertegenwoordiger van een partij die gaat winnen. Omdat het aantal zetels dat is te verdelen constant is, moet wat de een wint, ten koste gaan van een ander. Wanneer je jezelf sociaal noemt en je kunt kiezen tussen PvdA en SP of je bent liberaal en kunt kiezen tussen de VVD en D’66 dan geeft het gevoel dat je op een winnaar stemt nog enige troost voor de gedachte dat je maar een druppel bent op een gloeiende plaat.

Wanneer je geen vertrouwen hebt in vreemdelingen, is de drempel laag om te kiezen voor Wilders' PVV.

Wie kan vertrouwen op dat deel van zijn zelf naast zijn ego, kan vertrouwen op een ander.
Wie vertrouwen heeft in zichzelf, vindt altijd wel een politieke vertegenwoordiger.

Vrijheid is jezelf kennen als het bewustzijn achter de stem in jouw hoofd

In "De stilte spreekt" stelt Tolle het volgende:

Wanneer elke gedachte je aandacht helemaal opeist, betekent dat dat je je identificeert met de stem in je hoofd. Je gedachten worden dan bekleed met een gevoel iemand te zijn. Dat is het ego, een door het verstand vervaardigd "ik".
Dat mentaal gevormde zelf voelt zich onvolledig en onzeker. Daarom zijn bang-zijn en dingen nodig hebben de overheersende emoties en drijvende krachten ervan.

Als je inziet dat er een stem in je hoofd zit die zich voor jou uitgeeft en nooit ophoudt met praten, dan ontwaak je uit je onbewuste identificatie met de stroom van gedachten. Als je die stem opmerkt, besef je dat jij niet die stem bent - de denker - maar dat je degene bent die zich van die stem bewust is.

Jezelf kennen als het bewustzijn achter de stem is vrijheid.



In korte, indringende teksten strooit Eckhart Tolle met druppels waarheid en wijsheid. Als we stil kunnen zijn, kunnen we deze stem, de stem van de stilte horen en ons door de stilte laten aanraken.

De introverte Susan Cain heeft een boek geschreven over de introverte mens die naar rust verlangt. Op Ted.com legt ze op een extraverte manier uit wat haar ervaringen waren met groepsdruk op een zomerkamp.
Ze roept op om te stoppen met groepsdruk, om de stilte in de natuur op te zoeken en jezelf te leren kennen:

Bij de beschrijving van haar boek “Stil”: Susan Cain laat zien hoe introverten in onze maatschappij stelselmatig onderschat worden en toont haarscherp de voordelen aan van stil zijn in een wereld vol lawaai.

Zonder liefde geen vrijheid en zonder vrijheid geen liefde

Wie een verbinding aangaat verliest vrijheid. Je krijgt er nieuwe vrijheden voor terug, maar als je die niet ziet of wilt zien, dan loopt de verbinding een risico om minder aantrekkelijk te worden.
Liefde en vrijheid zijn onafhankelijke begrippen, maar kunnen elkaar wel versterken. Je moet dan wel de vrijheid willen zien die de liefde je geeft en je moet voldoende lef hebben om je vrij te gedragen bij jouw geliefde.
Wanneer je trouwt, verlies je doorgaans de vrijheid om met anderen seksueel contact te hebben. Je kunt andere afspraken maken, maar je loopt de kans dat jouw partner jaloers wordt of je raakt zelf jaloers als de ander intieme relaties opbouwt. De vrijheid om je niet meer druk te hoeven maken hoever je kunt en wilt gaan zullen veel mensen graag verwerven door dat deel van de eigen handelingsvrijheid op te geven.
De etiquette van omgangsvormen is deels gebaseerd op deze vrijwillige uitwisseling: ik ga niet over jouw grenzen, wanneer je laat zien dat je mijn grenzen ziet en respecteert. Dit alles vanuit de gouden regel: mijn vrijheid houdt op, waar die van een ander begint.
Zo zijn er vele voorbeelden van vrijheid te noemen, die in het geding zijn bij het aangaan van relaties. Waar het omgaat is om bij het besluit om een verbinding aan te gaan een reële afweging te maken of de verbinding meer vrijheid oplevert dan geen verbinding. Het gaat hier niet om objectieve feiten, maar over beleefde vrijheid.
Deze afweging geldt ook bij het aangaan van een werkrelatie en zelfs (om maar eens een grote sprong te maken) meer in het algemeen ook in de evolutie. Individuen (cellen) zijn bereid om in te leveren wanneer op een hoger niveau (samenleving) vrijheid wordt gewonnen.
De jonge mens gaat lang naar school om later in zijn werkzame leven op een hoog niveau arbeid te kunnen verrichten en daarbij veel vrijheid te verwerven, eerst in de vorm van geld en status, later als vrije tijd en mogelijkheden om te reizen. Dat in de praktijk niet iedereen erin slaagt om deze middelen te verwerven of te lang blijft hangen in een poging is geen bewijs van het tegendeel.
In alle relaties die mensen aangaan is het belangrijk om te erkennen dat jezelf en de ander een afweging maakt in termen van winnen en verliezen van vrijheid. Als een van beiden vindt dat de balans zoek is, dan start een onderhandelingsproces of is het zaak om de ander los te laten.

De balans tussen betrokkenheid en afstand houden is ook de basis voor respect. Het mooiste zou zijn wanneer mensen, telkens wanneer zij met elkaar omgaan, zich er van bewust zijn hoe zij razendsnel deze balans zouden kunnen vinden.



Zie ook Osho "Liefde geeft vrijheid, en liefde die geen vrijheid geeft, is geen liefde".

Hoe een koe een haas vangt

Joke (63 jaar) was haar echtgenoot verloren en na jaren rouwen en weer te wennen aan het leven alleen vond ze het tijd om weer eens een relatie te zoeken via een advertentie.
Zo gezegd zo gedaan en Joke stelde een uitgebreide en sympathieke tekst op. Ze beloofde aan iedereen een reactie te sturen. Maar na een week had zij 300 brieven binnen.
Wat te doen? Uiteraard verdeelde ze de brieven in stapels: degenen die zij beslist niet aantrekkelijk vond, degenen waarover ze twijfelde en een klein stapeltje van mogelijke kandidaten waarmee ze kennis mee wilde maken.
Maar waar mee te beginnen? Na een paar weken had ze alle brieven gelezen en gesorteerd. Ze besloot eerst de stapel te pakken van belangstellende mannen die afgeschreven of afgebeld moesten worden. De tweede man die ze belde was Arie. Arie schreef dat hij bij de marine had gewerkt en Joke hield niet zo van die macho types. Arie nam op en reageerde met “het is alweer een tijdje geleden dat ik schreef, maar wat bijzonder aardig dat u de moeite doet om mij toch te bellen“. Joke legde uit dat zij het niet zo had op mariniers. Arie vertelde dat hij varende kok was geweest. En koken was weer een hobby van Joke.
Drie uur later legden ze de telefoon neer en stapte Arie in zijn auto op weg naar Joke.
En ze leefden, weliswaar niet zo heel lang meer, maar toch gelukkig……

Het beoordelingssysteem als bed van Procrustes

Jaarlijks vindt in bedrijven één keer een beoordelingsgesprek plaats. Dan wordt beoordeeld of werknemers in het afgelopen jaar onvoldoende of juist meer dan voortreffelijk hebben gefunctioneerd. Sommige topmanagers vinden het een goede zaak dat de verdeling van beoordelingen een normaalverdeling vertoont. Dat zou een teken zijn dat er een personeelsbeleid wordt gevoerd dat gericht is op het uitdagen van werknemers om het beste uit zichzelf te halen. Echter, wanneer je vervolgens de managers opdraagt om een vrijwel vastliggend percentage werknemers als onvoldoende te beoordelen of het aantal mensen te beperken dat een excellente beoordeling krijgt dan kan het doel, uitdagen, tegenovergesteld uitpakken. De werknemers kunnen juist gedemotiveerd raken of nog erger: elkaar onderuit gaan halen.
Of iemand een schaal omhoog gaat in salaris hangt samen met diens beoordeling. Wanneer het aantal kansen om in schaal te groeien kunstmatig wordt beperkt, kun je ook valse streken verwachten om de kansen van collega’s in te perken.

Deze ongewenste effecten doen denken aan het klassieke geval van Procrustes.
Procrustes was de bijnaam van een herbergier. Meestal bleek dat zijn gasten niet precies op zijn bed pasten. Was een gast te kort, dan rekte Procrustes zijn ledematen met geweld uit, was hij te lang, dan hakte de gastheer er een stukje van af. Meestal eindigde deze behandeling met de dood, zodat Procrustes de bezittingen van de reiziger kon roven. (bron Wikipedia).

In een rechtvaardig beoordelingssysteem is het oordeel dat de manager over zijn of haar werknemers geeft zo objectief mogelijk is, voor zover mogelijk bij een subjectief oordeel. Eerst bepaal je hoe jouw werknemers functioneren en vervolgens pas je het personeelsbeleid aan. In theorie kan een goed personeelsbeleid samenhangen met een overall goed functionerend personeel, dat recht heeft op het oordeel "goed". Je gaat ook geen slecht personeelsbeleid onbedoeld maskeren door een deel van het personeel als "excellent functionerend" te beoordelen als dat niet op realiteit is gestoeld.
Wil een bedrijf toch een beleid voeren dat gericht is op een bepaalde verdeling in beoordelingen dan mag het meetpunt niet hetzelfde jaar zijn of na het targetgesprek worden geïntroduceerd.
Het is zaak om korte en lange termijn denken niet door elkaar te halen. Doe je het wel dan draagt dergelijk personeelsbeleid bij aan "rattengedrag" en de "ratrace".



Uit de Volkskrant van 23-9-2015:
'Veel bedrijven doen aan wat in ons vakgebied 'forced distribution rating' heet', zegt Renée de Reuver, opleidingsdirecteur van Human Resource Studies aan de universiteit van Tilburg. 'Ze accepteren niet dat de mogelijkheid bestaat dat iedereen het goed doet. Ze gaan uit van een 'normaalverdeling' (20 procent slecht, 60 procent oké, 20 procent excellent), waarbij er dan een gelijk aantal slechte en excellente medewerkers moeten worden aangewezen. Uit onderzoek blijkt juist dat er sprake is van het zogeheten Pareto-principe, waarbij 20 procent excellent presteert en de overigen hun werk veelal goed doen. Het is zaak de excellenten te faciliteren en de eventuele rotte appels tussen de overigen eruit te halen.'

Er zijn nog veel meer onderwerpen op dit weblog

Uiteraard staat in een blog rijp en groen (lichte en zwaardere onderwerpen) door en achter elkaar. Klik hier voor de samenhang en achtergrond.
Misschien bent u ook geïnteresseerd in andere artikelen. U kunt die hieronder vinden via de labels of via de zoekfunctie. Achter elk label staat tussen haakjes het aantal weblogs dat daarover gaat.
Een beeld zegt meer dan 1000 woorden, daarom is bij sommige artikelen een filmpje of video gezocht met een documentaire of interview. U vindt deze bij het label "filmpje".

Overzicht van alle labels.
Gebruik voor overige steekwoorden het zoekvak onder of linksboven

aandacht (9) achterdocht (3) ADHD (3) afhankelijkheid (4) afstand nemen (8) agnost (2) agressie (5) alcoholisme (4) alleenstaande (1) alternatieve genezing (4) altruïsme (5) ambitie (2) ander (2) angst (21) angststoornis (1) apofatisch (4) authenticiteit (10) autisme (2) autonomie (4) baclofen (1) balans en evenwicht (35) begeerte (1) behoefte (4) belangen (13) belemmerende overtuigingen (5) beoordelen (5) beslissen (2) betrokkenheid (4) betrouwbaarheid (8) bewustwording (14) bewustzijn (25) bezinning (1) bindingsangst (4) biseksualiteit (1) boeddhisme (6) boek (245) borderline (2) brein (1) burn-out (4) castratieangst (1) communicatie (19) compassie (8) competentie (6) competitie (6) complottheorie (4) consumeren (5) coping (1) creationisme (1) creativiteit (2) crisis (8) dans (1) daten (6) demagogie (1) denken (12) denkfouten (4) deugd (5) deugdzaamheid (2) diagnose (7) dieren (2) discipline (1) dooddoener (3) drama (1) drugsgebruik (4) DSM (5) dualisme (4) dwangstoornis (2) echt (6) eenheid (13) eenzaamheid (8) eerste indruk (1) ego (50) eigenschappen (3) eigenwaarde (4) emancipatie (9) emergentie (2) emotie (15) empathie (2) en-en (22) endogene depressie (2) energie (12) epidemie (1) ergernis (1) erkenning (6) ethiek (6) etiquette (7) euthanasie (2) evenwaardigheid (21) evolutie (14) extraversie (3) faalangst (1) fabel (1) facelift (1) filmpje (133) filosofie (12) flirten (1) fraude (9) Freud (2) functioneren (4) gebreken (1) gedrag (1) gedragsverandering (4) geduld (3) geest (3) geheugen (3) gekwetstheid (5) geld (7) gelijk hebben of gelijk krijgen (10) gelijkmoedigheid (3) geloven (13) geluk (44) genoeg (1) genot (1) Gestalt (1) Getuige (2) gevoelens (28) gezag (4) gezichtsverlies (2) gezondheid (7) gezondheidszorg (1) GGz (3) GHB (1) go with the flow (4) God (28) goedgelovigheid (4) gokken (1) grenzen (5) handleiding (1) hechting (2) hedonisme (1) heelheid (5) helderziendheid (1) hersenen (4) hier en nu (11) holisme (3) homoseksualiteit (2) hoofdzonde (3) hoogsensitiviteit (1) hufterigheid (2) hulpverlening (2) humor (16) ideaalbeeld (2) identificatie (8) identiteit (5) ik-boodschap (1) illusie (6) imago (6) individualisme (3) innerlijke vrijheid (13) integriteit (3) Intelligent Design (2) Internet (6) intuïtie (11) InZicht (13) islam (2) jaloezie (3) jeugd (1) jezelf worden en zijn (12) jongeren (3) karakter (1) kenmerken (2) kiezen (11) kind (11) kosten (1) kracht (4) Krishnamurti (2) kuddegedrag (1) kwakzalverij (2) kwaliteit (11) kwetsbaarheid (8) leegte (9) leiderschap (5) leugens (12) levensfase (3) levenskunst (6) levensstijl (1) levensvragen (2) levensweg (3) licht (3) liefde (90) liefdesverdriet (6) lijden (2) loslaten (16) lust (4) macht (25) magisch denken (5) man-vrouw verschillen (18) mannelijkheid (10) mannen (5) media (13) meditatie (13) memen (2) metafoor (2) metafysica (2) mildheid (1) milieu (1) mindfulness (3) misbruik (5) mobiel (1) model (1) moraliseren (3) motto (1) multitasken (1) mushotoku (2) narcisme (5) natuur (1) negatieve (10) neti neti (2) neuroticisme (1) niet doen (18) NLP (1) non-dualiteit (28) observator (1) occupybeweging (2) omdenken (3) omgangsregels (3) onderwijs (2) onderzoek (12) ongelukkig zijn (3) onmacht (3) ontrouw (1) ontwikkeling (9) onverwerkt kindertrauma (2) onzichtbaar (1) oordeel (18) opvoeding (10) orgasme (3) Osho (9) ouderen (5) overbelasting (1) overgewicht (1) overheid (3) overvloed (2) paradox (18) Pareto principe (1) partnerkeuze (5) passie (3) pedagogie (2) penisnijd (1) perfectie (2) personeelsbeleid (3) persoonlijkheid (4) persoonlijkheidsstoornis (4) pesten (4) Peter principle (2) pijnlichaam (10) politiek (13) positieve (10) processie (2) projectie (9) psychiatrie (7) psychofarmaca (2) psychose (2) psychotherapie (3) puberen (3) reductionisme (1) reïncarnatie (2) relatie (22) relatievaardigheid (6) remancipatie (1) respect (23) riagg (1) rijkdom (2) rol (4) romantiek (3) ruzie (5) samensmelten (9) schaamte (2) scheiden (4) schelden (1) schizofrenie (2) schouwen (4) schrijfdrang (2) schuld (4) sedatie (1) seks (23) seksuele voorlichting (1) selectie (3) sociale druk (2) solidariteit (1) somberheid (1) soulmate (1) spiegelogie (9) spijt (3) spiritualiteit (42) sport (1) spreekwoorden (1) sprong (3) statistiek (1) status (2) sterven (6) stigma (1) stilte (4) Stockholm-syndroom (1) straling (1) strategie (2) stress (6) synchroniciteit (6) Taoïsme (12) tederheid (1) Tegenwoordigheid (5) The Secret (4) The Work (1) therapeutische gemeenschap (1) therapie (2) tijdgeest (2) toeval (3) Tolle (26) transcenderen (5) transformatie (5) transparantie (3) trend (3) tunnelvisie (2) twijfel (5) UFO (1) verandering (2) verantwoordelijkheid (9) verbinding (24) vergeten (2) verlangen (7) verlatingsangst (1) verleiding (2) verlichting (13) verliefdheid (6) verlies (2) vermaatschappelijking (1) vermijding (1) vermoeidheid (2) verslaving (11) vertrouwen (14) verveling (2) verwerking (1) vicieuze cirkel (1) voeding (4) voelen (5) volgzaamheid (2) vooroordelen (1) vragenlijst (5) vrije wil (5) vrijen (3) vrijheid (63) vrouwelijkheid (4) waarheid (24) waarneming (7) ware (11) wezen (3) wijsheden (8) wilskracht (3) woede (3) wraak (2) wu wei (12) yin en yang (3) zelfbeheersing (3) zelfbevestiging (4) zelfbewustzijn (4) zelfdoding (5) zelfkennis (15) zelfkritiek (4) zelfoverschatting (4) zelfrealisatie (7) zelfvertrouwen (5) zelfverwerkelijking (1) zelfwaardering (4) Zen (3) ziel (13) ziel. ware (1) Zijn (13) zorgvuldigheid (5)

Zoeken in dit blog

Bronnen, links en reacties

We schrijven over en verwijzen naar psychologische en spirituele onderwerpen in de actualiteit.
We linken zoveel mogelijk naar de bron van een bericht, maar we verwijderen de link wanneer deze is verbroken.
Feedback en melding van onvolkomenheden zijn welkom en mogelijk via e-mail.

Disclaimer

Veel bijdragen op dit blog gaan over ongrijpbare begrippen als waarheid, vrijheid of liefde. Door onwaarheden te ontdekken die ons gevangen houden, kan waarheid meer zichtbaar worden en kunnen we ons bevrijden van de angst dat we afgescheiden zijn.
Vrij naar Wittgenstein: "van dat, waarover niet kan worden gesproken, zwijgen wij". Al het overige is bespreekbaar.